ایران ..به کدامین گناه کشته می‌شوند؟
از : نادر رئوفیان
دیدن صحنه های دلخراش هموطنانمان که گرفتار ویروس کرونا شده اند و گاه در خیابانی یا معبری کنترل از دست داده برخاک می افتند، و شاید دیگر بلند نشوند، قلب هر وطن دوستی را می فشارد که خدایا چگونه است هموطنم افتاد. جانکاه غمی گلوی را می فشارد که خدایا چرا کاریش نمی توانم کرد. آنهم بیماریی که مرز نمی شناسد، شاید فردا آن رهگذر، آن یکی ، ان آشنا، آن همسایه گرفتارش شود. دلم می خواهد به کنجی نشسته زار بگریم، اما بدینسان دردی دوا نمی شود. پارینه سنگی برداشته محکم بر جویبار آب می کوبم تا مگر قدری از بغض خود را خالی کنم. در حیرانی من آب بر می جهد برقی می زند. شلپی می کند. حس می کنم دارد به حالت من می خندد. سنگی دوباره می زنم و این بار سراپا گوش می شوم. این بار می شنومش. می گوید «چند روز است روانم. مسیر زیادی را امده ام. همه عزادارند. کسی را خوشحال نیافتم. تو را ان سفارش دارم که با همه آنان نیز گفتم. جویبارها قرن هاست که در این وطن جاریند. من را نشانه رفتن اشتباه است. پارینه سنگت از من بردار و به آنکه باید نشانه رو ».
ثانیه ها می گذرند.من اما صامت و ساکتم. قدمی به جلو گذاشته بر می گردم. لحظه ای به خود می اندیشم شاید بهتر است همه را فراموش کنم و سمت کار خود گیرم. زیر چشم نگاه می کنم. آنکه در جویبار دیدم رک زده نگاهم می کند. غمی از سالیان و سالیان دارد. کمی براه می افتم. بغض گلویم را می گیرد.آیا شکایت بر خدا برم؟ هموطنم می افتد و انکه می باید بیشترین را در حقش گذارد در کاخ خود نشسته چرندیات خود می گوید. …. در حالیکه چشمانم را اشک گرفته ان ترانه دوست داشتنی قدیمی را زمزمه می کنم . « روز چهارشنبه ما – خنده ام می گیرد- روز خوشبختی ما !». آن یکی آن قدیم ها اینطوری می گفت و حالا این یکی «رهبر» که از قضا او هم «شخص اول مملکت» است و کلیت دارایی این میهن در دستش است در کاخ خود لمیده و فقط بعضا در«ساعات خارج از درس خود!» نگاهی به این طرف می اندازد. در درون او را لعنت می کنم وپارینه سنگ را بی هدف بسویی پرتاب می کنم.
قدمی بر می دارم و این بار به خودم می خندم. یادم امد ان یکی «امام» در لحظه ورود به این وطن، پرسیدند چه احساسی داری، گفت هیچی، و حالا آیا می خواهی این یکی از به خاک افتادن هموطن من احساسی داشته باشد؟ اگر می تواند حقوق ان هموطنم را نپردازد اما از انچه ماهان برایش می آورد که نمی تواند. درین سالیان سلطنت سیاهش چه احساسی جز خود و خدعه و خیانت داشته؟ در سقط آن اول تروریست عالم که از دیدن طفل زیر اوار مانده سوری احساسی جز رضایت و لبخند ندارد زار می گرید و سه روز اعلام عزا می کند، اما هموطنم که بر خاک می افتد حتی لحظه هم برایش نمی گذارد. در اوج وقاحت می گوید بزرگش نکنید… وخشم تمام وجودم را پر می کند.
بر می گردم و یک بار دیگر به جویباری که همچنان روان است نگاهی می اندازم. حال من به او می گویم، دیگر می دانم پارینه سنگ را به کجا باید بزنم. راه می افتم و در راه پارینه سنگهای مناسب می جویم. از کوچه ای دیگر هموطنی با دستی پر از سنگ می اید. در عمق وجود می خندم که همراهی دارم. چند قدم آن طرف تر یکی دیگر و یکی دیگر. آه که چقدر همراه دارم. ما همراهانیم. سنگ ها را بین انها که ندارند توزیع می کنیم. ……… می رویم که شورش کنیم. ….. باید که بنیادش براندازیم.
هموطنم به کدامین گناه بر خاک افتاد؟ به کدامین گناه کشته می‌شوند؟
بیشتر بخوانید:
هشدار سازمان بهداشت جهانی و فاجعه کرونا در ایران
اعلام دیر هنگام شیوع کرونا برای گیلان فاجعه به بار آورد
گزارشی از جلسه پزشکان رشت در باره وضعیت بیماران کرونایی در استان گیلان
