ساختار قدرت در رژیم طی چهار دهه گذشته بیش از هر چیز بر محور یک فرد شکل گرفته است. از زمان مرگ خمینی در سال ۱۳۶۸، تمامی معادلات قدرت به‌تدریج در دست جانشین او، علی خامنه‌ای متمرکز شد.
خامنه‌ای فقط رهبر سیاسی نبود؛ او داور نهایی میان همه جناح‌های درون نظام بود. اختلاف میان دولت‌ها، فرماندهان امنیتی، روحانیون و شبکه‌های اقتصادی در نهایت در دفتر او حل‌وفصل می‌شد. به همین دلیل عنوان «عمود خیمه» نظام گرفته بود
اما مسئله اصلی اینجاست:
وقتی این عمود برداشته شود، آیا خیمه پابرجا می‌ماند؟
بحران جانشینی؛ گره‌ای که به‌سادگی باز نمی‌شود
برخلاف سال ۱۳۶۸، امروز رژیم با مجموعه‌ای از بحران‌های هم‌زمان روبه‌رو است:
شکاف عمیق میان حکومت و جامعه، فشارهای اقتصادی و سیاسی داخلی، رقابت‌های شدید درون حاکمیت و فقدان مشروعیت سیاسی در افکار عمومی.
آیا خامنه‌ای قابل تکرار است؟
خامنه‌ای بیش از سه دهه فرصت داشت تا رقبای خود را کنار بزند و شبکه قدرت خود را بسازد؛ فرصتی که جانشین احتمالی او هرگز در اختیار نخواهد داشت ولی بهرحال رژیم مجبور است یک جانشین برای ولی فقیه هلاک شده اش پیدا کند.
ولی فردی که مورد قبول همه جناح‌ها و دستجات درونی نظام و سلسله مراتب آخوندها باشد را در اختیار ندارد هرچند که اسم چند مهره را در خم رنگرزی به عنوان کاندید دارند که برایشان مجتبی خامنه‌ای بهترین گزینه است؛ زیرا علاوه بر اسم خامنه‌ای؛ طی این مدت در عمل قدرت نظامی و اطلاعاتی و اقتصادی کشور و اداره بیت را در دست داشته است
ولی نه او و نه هیچ کس دیگری هرگز توان پر کردن خلاء رهبری نظام را نخواهد داشت؛ زیرا جامعه و مردم ایران در ادامه قیام دیماه چنین اجازه‌یی به رژیم نمی دهند که خودش را بازسازی کند.
ما بعنوان مردم ایران البته بعد از نقطه عطف قیام دیماه که سرنگونی رژیم را در دسترس قرار داده است و مرگ خامنه ای آن را مهر کرده است هرگز به جنگ خارجی چشم ندوخته‌اییم. ما بر این باوریم که
سرنگونی فقط در کف خیابان و در یک قیام سازمان‌یافته و در ادامه قیام دیماه بدست میآید. سرنگونی رژیم در دسترس و واقعی است ولی با پرداخت بها و نیروی جان حاصل می شود.
ی. یزدی
۱۵ اسفند ۱۴۰۴
