پزشکیان رییس جمهور در گل مانده خامنه‌ای در سفر به زاهدان گفت:« این‌که یه عده به ما زور بگن ما ضعیف باشیم نتونیم مشکلمونو حل کنیم این اسلام نیست!»
اگر بحث زورگویی وظلم باشد، هیچ‌کس در زورگویی و ظلم به گرد پای شما نمی‌رسد!
در همین زاهدان، فقط در یک روز بیش ازصدنمازگزار را کشتند و به‌روی خودشان هم نیاوردند.
اما او از چه چیزی ناراحت است؟ به چه می‌گوید زورگویی؟ منظور پزشکیان از زورگویی چیست؟
این از فشار جامعه جهانی به‌خاطر پروژه بمب‌اتمی که به او می‌گویند باید جمع کنی، ناراحت است.
به‌خصوص در باره صدور قطعنامه شورای حکام. که زمینه فعال شدن مکانیزم ماشه را فراهم می‌کند! چون رژیم از یک‌طرف نمی‌تواند بساط بمب‌سازی را جمع کند. از طرف دیگر نمی‌تواند با این وضعیت به بمب‌سازی ادامه بدهد و نه زورش را دارد که با آن‌ها مقابله کند.
در همین زمینه
شکست استراتژیک، خامنه ای به‌جای موشک و پهپاد به‌دعا متوسل شد!
به همین دلیل عراقچی علی‌رغم هارت‌‌وپورت‌هایی که چند روز پیش کرد، به دست و پا افتاده و به بعضی از وزرای خارجه عضو شورای حکام التماس کرده با قطعنامه مخالفت کنند. این همان ضعفی است که پزشکیان می‌گوید.
البته ضعف خامنه ای و پزشکیان را بعد از صدور قطعنامه شورای حکام بهتر می‌توان فهم کرد.
همه زورشان را زدند. به همه کشورها چه غربی و چه شرقی! و چه شمالی و چه جنوبی التماس کردند که جلوی صدور این قطعنامه را بگیرند اما چون همه از موقعیت ضعف‌شان خبر دارند کسی به التماس و فشارشان تن نداد.
در این میان تنها بورکینافاسو را پیدا کردند که بیاد در کنار روسیه و چین- که معلوم است برای چه رای مخالف دادند- با قطعنامه مخالفت کند.
البته این دیگر ضعف نیست بلکه از منظر سیاسی این درماندگی یک حکومت است که در تعادل قوای درونی و بیرونی‌اش به این نقطه می‌رسد. تردیدی نیست که این اذعان به ضعف توسط پزشکیان، مقدمه شکست برای ولی فقیه است.
