ما بارگه دادیم این رفت ستم بر ما
سوسن
دشت سوسن مدفن شهید هادی بهمنی
حالا جنازه هادی بهمنی به این روستا منتقل شده است. دشتی پر از گل سوسن. مردان و زنانی سیاهپوش که دور هم حلقه زده‌اند. آنان عزادارند اما می‌رقصند. آنان هادی شان را در قیام تشنگان از دست دادند. در خاکسپاری او فریاد مرگ بر دیکتاتور و مرگ بر خامنه ای سردادند. و حالا به جای ماتم با هم سرود خوانانند. آنان شادی و غم را درهم آمیختند تا مبادا دیکتاتور گمان برد با کشتن یک تن بقیه می‌میرند. مرگ یکی صدها نفر را زنده می‌کند. [اسامی شهدا و بازداشت شدگان قیام و اعتراضات خوزستان]
حالا همان نوجوانی که در سوگ هادی بهمنی رقصیده است همان جا در کنار مادر داغدارش به رزمنده دیگری تبدیل شده است. این رمز جاودانگی است. این همان فرهنگ جاودانگی است که مادران شهیدان آبان ۹۸ فرزندشان را «جاوید نام» می‌خوانند.
دشت خاوران نماد جنبش دادخواهی
کمی آن سوتر از دشت سوسن در همین فلات پهناور ایران دشت خاوران است. دشتی که بر خلاف دشت سوسن پوشیده از گل و سبزه نیست. اما در اندرون این خاک زیباترین گل‌های ایران خوابیده‌اند. مزار خاوران نماد یک قتل عام و عدالت جاری نشده. نماد جنبش دادخواهی مادران خاوران. ۳۳ سال است که خاک تفتیده خاوران میعادگاه آنان است. دور از چشم نامحرم اهریمنان آنان جمع می‌شوند. سرود می‌خوانند. آواز می‌خوانند. پیمان می بندند. اشک می‌ریزند. گل می‌کارند و گل می‌گذارند.
خروش ما بر کند بنای بیداد
بسر رسد این نبرد آخرین
دشت سوسن و خاوران و بهشت زهرا…
آنان یقین دارند که روزی خدای عدالت سر خواهد رسید. روزی جنایتکاران در برابر عدالت قرار خواهند گرفت.
این سرود تمام ایران است که:
ما بارگه دادیم این رفت ستم بر ما، بر بارگه عدوان آیا چه رسد خذلان.
این همان شعری است که ملک المتکلمین موقع اعدام توسط محمدعلی شاه خواند.
بارگه داد همین مادران داغداری هستند که تا ستاندن داد از بیدادگرانی همچون رئیسی و اژه‌ای و سلامی هرگز ازپای نمی‌نشینند. فریاد عدالت از دشت سوسن تا دشت خاوران تا بهشت زهرا و تا بهشت سکینه…
