داستان واقعی یک کانون شورشی ـ قسمت پنجم
بعد از اینکه با پیام یک تیم شدیم و اون فرمانده انتظامی رو با آتش زدن ماشینش گوشمالی دادیم، حسی در دلم روشن شد؛ مثل پیدا کردن قطب‌نما وسط بیابان…
هم‌تیمی قابل اعتمادی پیدا کرده بودم و مسیری رو شروع کردیم که بوی ساختن می‌داد، نه فقط خراب کردن… حس یکدلی و هدف مشترک، انگیزه‌ام رو چند برابر کرد. حالا به‌دنبال ساختن یک جریان بودم…
برای عمل بزرگتر بعدی باید آماده می‌شدیم. فقط ابزار و لباس مخصوص کافی نبود، یه مشت اطلاعات هم از سوژه لازم داشتیم. پیام تو این کارها استاد بود. همیشه با یه دقت خاص همه‌چی رو ریز بررسی می‌کرد.
این‌بار هدفمون یه کلانتری تو شمال شهر بود. یه نقطه اعیونی… کلانتری پر از ماشین بود، اما پارکینگ نداشت و ماشین‌ها رو کنار خیابون ول می‌کردن. بعضی وقتا حتی شیشه‌ها پایین بود، بی‌هیچ حفاظی. مأمورا بعد از ورود به ساختمون، دیگه کاری با ماشینا نداشتن.
قسمت‌های پشین این مجموعه
آتش و خیابان؛ داستان واقعی از یک جوان شورشی- قسمت اول
آتش و خیابان؛ داستان واقعی از یک کانون شورشی
آتش و انفجار در کلانتری
البته دم در یه سرباز نگهبانی می‌داد، ولی سرگرم گوشی و تلویزیون بود. ما هم درست تو همون لحظه‌ها، که حواسش پرت بود، شناسایی خودمون رو انجام می‌دادیم. با دقت، بی‌صدا، درست مثل شطرنج‌بازی که می‌دونه فقط یه حرکت اشتباه می‌تونه همه‌چی رو خراب کنه.
یه شب با پیام نشستیم و ریز به ریز حساب کردیم. اگه بخوایم ماشین‌های کلانتری رو هدف بگیریم، باید همه‌چیز حساب‌شده باشه. خیابون شلوغ بود، خود کلانتری هم پر از دوربین و نگاه. اشتباه، فقط یک معنا داشت: دستگیری.
اما جفتمون تصمیممون رو گرفته بودیم. خوب می‌دونستیم داریم با چی بازی می‌کنیم، اما دل‌هامون از یه جنس دیگه‌ای بود. من همیشه دلم می‌خواست اون آتیشی که تو دلم زبونه می‌کشه، جرقه‌ای برای شعله‌ور شدن یه خیابون باشه. من و پیام می‌دیدیم نارضایتی زیر پوست شهر جریان داره. آدمایی زخمی که در انتظارند، منتظر یه نشانه، یه جرقه برای آتش. من و پیام خوب فهمیده بودیم که این خونه‌ی خراب، منتظر یه تکون کوچیکه. تصمیم گرفتیم اون تکون رو ما بدیم. حتی اگه همه‌چی تموم شه، ما همونایی باشیم که جرقه رو زدیم…
هدفمون این بود که ماشین بسوزه، و آتش و یک انفجار کنترل‌شده هم داشته باشه؛ نه اون‌قدر شدید که به مردم آسیب بزنه. ولی اون‌قدر بلند که صدای نفرتمون رو برسونه.
برای ثبت این لحظه، نیاز به فیلم‌بردار داشتیم. امیر، رفیق مورد اعتماد پیام، انتخاب شد. قرار بود در طبقه بالای ساختمانی که کافه داشت، به بهانه قهوه خوردن بنشینه. اما در واقع عملیات رو از بالا فیلم‌برداری کنه. بعد از اجرا هم من و پیام با موتور فرار کنیم…
روز موعود رسید. شنبه بود، همون اول هفته، همون روزی که همه دوباره با بی‌حوصلگی برمی‌گردن سر کار. ما اما یه چیز دیگه تو سرمون بود.
هدفمون روشن بود: شکستن هیمنه‌ی این کلانتری‌هایی که سرکوب و خشونت ازشون میاد. می‌خواستیم به مردم نشون بدیم که اینا شکست‌ناپذیر نیستن، که میشه بهشون ضربه زد، میشه توی دل شهر، وسط روز، کاری کرد که تا مغز استخونشون بلرزه.
همه چیز طبق نقشه پیش رفت… و ما استارت زدیم…
یک کوله پشتی آتش!
همه چیز طبق نقشه پیش رفت. بسته رو که توی کوله‌پشتی گذاشته بودم برداشتم و به سمت ماشین کلانتری رفتم. شیشه ماشین کمی پایین بود، با زور شیشه رو بیشتر پایین کشیدم و کوله رو به داخل ماشین انداختم. لحظات پرهیجانی بود… ضربان قلبم رو می‌شنیدم و آدرنالین در خونم موج می‌زد… خیابون شلوغ بود و ترافیک، بهترین پوشش برای همچین کاری.
بسته رو طوری تنظیم کرده بودیم که وقتی ۱۰۰ متر از ماشین فاصله گرفتم، منفجر بشه. من به پیام رسیدم و سوار موتور شدم، انفجار به سرعت اتفاق افتاد و ماشین کلانتری به هوا رفت.
خیابون پر از ترافیک شد، پرسنل کلانتری که غافلگیر شده بودن، نمی‌دونستن چیکار کنن. ما هم از این فرصت استفاده کردیم و سریع از صحنه خارج شدیم. پیام موتور سوار خوبی بود و ما در عرض چند دقیقه از اون منطقه دور شدیم. حواسمون هم به دوربین‌های امنیتی بود که اثری ازمون باقی نذاره…
عملیات با موفقیت انجام شد و ما به سلامت برگشتیم. شب رو پر از دغدغه و هیجان گذروندیم.
فردا صبح، من و پیام با امیر دیدار کردیم و فیلم انفجار رو هم ارسال کردیم. روزهایی بودن که حس اتحاد و انرژی تیمی رو توش می‌دیدیم. تیم ما که با پیام تشکیل شده بود، حالا یک عضو جدید به اسم امیر هم داشت. امیر بچه خوب و پایه‌ای بود. انقدر گوش به حرف بود که از همون ابتدا، این ویژگیش توی چشم من و پیام می‌زد…
«یک تشکیلات عملگرا، ولو کوچیک و چندنفره ، بیشتر از هزاران نفر آدم حراف، پراکنده و بی‌عمل، قدرت تأثیرگذاری و تغییر داره.»
ادامه دارد
