مردم لردگان آب شرب ندارند!
لردگان همچون سایر شهرهای ایران با لبی تب دار با تشنگی دست و پنجه نرم می‌کند. شهرستان لردگان دارای ۳۸ درصد جمعیت روستایی و دومین شهر استان چهار محال و بختیاری از نظر آمار جمعیت می‌باشد. لردگان با انبوهی از روستاهایآباد هم اکنون به برهوتی تشنه تبدیل گردیده است.
آب رسانی به شیوه سیار
مطابق گزارش تسنیم وابسته به نیروی قدس، ۱۶هزار نفر از مردم شهرستان لردگان آب آشامیدنی شان از طریق تانکرهای آب رسانی بصورت سیار تأمین می‌شود. آیا تأمین آب به شیوه سیار، نیازهای مبرم مردم، مشکل دامداری و کشاورزی آنها را حل می‌کند؟
البته جواب کاملا مشخص است و حتی خود این رسانه حکومتی هم از اعتراف بدان ابایی ندارد و می‌نویسد: «آبی که نه کفاف خود مردم را می‌دهد و نه کفاف دام‌هایشان، از آنجایی که اکثر مردم شهرستان لردگان کشاورز و دام‌دار هستند مردم علاوه بر تامین آب شرب خود در تأمین آب برای دام و کشاورزی خود دچار مشکل هستند».
درباره؛ خروش مردم بختیاری بیشتر بخوانید
تأمین آب مردم ضروری است یا تامین پهپاد برای حوثی ها
حکومت ایران برای ساخت پهپاد و ارسال آنها برای حوثی‌ها و سایر عوامل خود در منطقه، هزینه های هنگفتی می کند. پهپادها به دلیل نوع کاربردشان، بودجه ویژه‌ای را به خود اختصاص داده است. در هفته چندین پهپاد از جانب حوثی ها برای پیشبرد جنگ نیابتی به سوی تأسیسات کشورهای منطقه شلیک می‌شود. اگر بودجه چندین پهپاد به مشکل و معضل آب اختصاص داده شود، دیگر مردم متحمل این میران سختی نمی‌شدند.
سختی ها و مشقت هایی که حسنی مدیر آب و فاضلاب لردگان پرده از آنها بر می‌دارد و می‌گوید «در شهرستان لردگان ۳۸ روستا و یک شهر سردشت با جمعیتی بالغ بر ۱۶ هزار نفر در حال آب رسانی سیار هستند و حدودا ۷۰ روستا متأسفانه با تنش جدی آب مواجه هستند، یعنی تأمین آب در این روستا‌ها به صورت نوبت‌بندی است».
آیا آمارها نشاندهنده وخامت شرایط برای مردم این شهرستان نیست؟ البته صدها شهرستان دیگر در ایران هستند، که شرایط اسفناک تری دارند. ولی دریغ از حکومتی که نه تنها به فکر ضروری ترین نیاز مردم نیست، بلکه تنها به فکر جیب رانت‌خواران و هزینه‌های کلان برای بقاء ولایت فقیه هست.
مشکل کجاست که مردم آب شرب هم ندارند؟
اصل مشکل که هیچ گونه تردیدی در آن نیست نفس وجود حکومت است. پایه های سلطنت ولایت فقیه روی دردها و رنج های مردم قرار دارد. در این حکومت مردم باید گرسنه و تشنه باشند، جوانان بیکار باشند، کشاورزی و دامداری نیست و نابود شود و مردم هم اگر اعتراضی بکنند، با تفنگ های ساچمه‌ای چشم هایشان کور می‌شود. [فراخوان گسترده مردم و کشاورزان اصفهان برای روز جمعه۱۲آذر]
مدیران سرسپرده حکومتی البته اصل مشکل را به کاهش بارندگی و خشکسالی مربوط می‌دانند اما واقعیت را نمی‌توانند کتمان کنند آنجا که مجبورند اعتراف کنند «کاهش بارندگی‌ها، کاهش ذخایر آبی و مشکلات عدم تخصیص آب به کشاورزان از یک طرف و آلودگی و فرونشست زمین‌های این شهرستان از یک سو و فرسودگی خطوط لوله آب از سوی دیگر، زنگ خطری را برای این استان به صدا درآورده است».
زنگ خطر اصلی البته برای حکومت به صدا درآمده و خیزش مردم اصفهان و همراهی مردم دلیر شهرکرد گواه این واقعیت است، که حکومت و آمرین و عاملین مسلحش مجبور شدند، جواب مردم را با گلوله و نابینا کردن فرزندان این میهن بدهند. اما علی رغم افت وخیزهایش جواب اصلی به حکومت خانمانسوز، تدوام خیزش های قهرمانامه می‌باشد و لاغیر.
حسنی در ادامه اعترافات خود نسبت به علل مشکل بی‌آبی می‌گوید؛ « یکی دیگر از دلایل اصلی حفر بی‌رویه چاه‌های کشاورزی بوده است، عدم مدیریت نامناسب در این مسئله نیز در این امر دخیل بوده است».
در جایی دیگر از فرسودگی شدید شبکه های داخلی آب می‌گوید که «اگر ما بتوانیم فرسودگی‌های شدید شبکه‌های داخلی را تعویض کنیم و از هدر رفتن آب جلوگیری کنیم بسیار موثر است». [نابودی آب و خاک ایران بدلیل نداشتن برنامه حکومت]
به راستی در برابر این همه دردهای مردم و مشکلاتی که یکی از آنها بی‌آبی است، چاره چیست؟ مردم و بخصوص جوانان برای استیفای حقوق غارت شده شان چه وظایفی دارند؟ آیا در مقابل این شرایط دهشتناک باید سکوت کرد؟ خیزش مردم اصفهان و تداوم آن و گسترش آن در سراسر شهرهای میهن، اولین قدم برای نجات و رهایی از این شرایط است. پس حق داریم امید داشته باشیم، که اراده قوی و عزم راسخ مان، آینده نسل های بعدی را هم رقم خواهد زد.
