ویل دورانت انقلاب در تاریخ نگاری
ویلیام جیمز دورانت (William James Durant) در ۵ نوامبر۱۸۸۵ در آمریکا زاده شد.
او نویسنده، فیلسوف و تاریخ نگار بود.
وی از جوانانی به سوسیالیسم علاقمند شد و آن را سبکی برای برابری انسان‌ها و رفاه و سعادت آنان برگزید.
ویل دورانت بر خلاف نظر مادرش که مایل بود پسرش کشیش شود، به تحصیل تاریخ، فلسفه و ادبیات پرداخت و سپس به پژوهش و کار تألیف روی آورد.
ویل دورانت توانست فلسفه را که اندیشه‌ای پیچیده بود را به زبان ساده بیان کند. وی فلسفه را که دور از دسترس مردم معمولی بود را به منازل آنان برد و آن را برای عموم مردم قابل فهم کرد.
او کار تحقیقاتی و علمی خود را با فلسفه شروع کرد و با تاریخ به پایان رساند.
مهمترین اثر ویل دورانت
مهمترین اثر او «تاریخ تمدن» مجموعه کتابی ۱۱ جلدی است که با همکاری «آریل» همسرش نوشته است. ویل دورانت بیان کرده است که بدون کمک همسرش موفق به نوشتن تاریخ تمدن نمی شد که کار تحریر آن نیم قرن طول کشید.
ویل دورانت در این کتاب با استفاده از آثار مورخان دیگر از هرودوت تا آرنولد توین بی Arnold Toynbee ، توانسته است مکتب نوینی از تاریخ‌نگاری را به وجود آورد.
تمرکز وی بیشتر به عوامل تمدن ساز در تاریخ بود و در این رابطه گفته بود که «تمدن رودی است با دو ساحل، اما اغلب تاریخ نویسان تنها به خود رود توجه دارند».
به عقیده این تاریخ نویس تمامی مردمی که در طول تاریخ خانه، مجسمه و یا شعر سروده‌اند نیز در شکل گیری تاریخ تمدن نقش داشته‌اند.
او برای نوشتن کتابهایش به مدت ۵۰ سال به کشورهای مختلف دنیا از جمله ایران و مصر سفر کرد. [فریدون مشیری شاعری که انسان را شفاف می دید]
گفتنی است؛ علاقه آریل و ویلیام به قدری شدید بود که که در سال ۱۹۸۱ پس از انتقال دورانت به بیمارستان، آریل از لحظه ای که از دکتر شنید که شانس زنده ماندن شوهرش اندک است دیگر لب به غذا نزد تا درگذشت.
قلب این تاریخ نگار بزرگ نیز، پس از این که شنید آریل فوت شده از حرکت باز ماند.
ویل دورانت در هفتم نوامبر سال ۱۹۸۱ درگذشت و در کنار مزار آریل به خاک سپرده شد.
