درک زندگی از نگاه یک مرد سراوانی
سالهاست نسیمی به سرزمین من نوزیده است. گلوله اما فراوان. روزی برادران و دایی‌های مرا همینجا پشت همین خاکریز تشنگی به گلوله بستند. وقتی بالای جسدهای‌شان رفتم، بی‌رحمی پوتین‌های پاسداران را بر صورت‌شان احساس کردم. روزی دادالله را در همین نزدیکی چشمان من بخاطر چند گالن سوخت با ماشین‌اش به آتش کشیدند. آخرین تلاش او را برای فرار از آتش به چشم دیدم و پاسداران را که پیکر نیمه سوخته‌اش را متلاشی کرد.
با این حال از گلوله نترسیدم و نمی‌ترسم. گلوله تو، مسئولیت تحمل رنج مرا به گردن دیگری می‌اندارد. همان طور که وقتی ادهم را در زندان به رگبار بستید، سرپرستی ۵ کودک قد و نیم قدش به من رسید و رنج این کودکان کمرم را شکست.
با این حال از گلوله نترسیدم و نمی‌ترسم. خاطراتم را که ورق می‌زنم، به جز آن و جسد سوخته و پیکر به دار کشیده شده و کودک غرق شده در هوتک و معلم سرگردان بی‌کلاس و درس و تشنگی خاکم چیزی به یاد ندارم.
مرا از گلوله مترسان خامنه ای!
من اهل سراوان‌ام. گلوله درمانم نیست. ۴۰ سال به اندازه هر ساعتش با آن آزمایشم کردید. اما هرگز نخواستید و نتوانستید روح شورش مرا به قتل برسانید. هرگز نتوانستید از زبان من کلمه تسلیم را هجی کنید.
با این حال از گلوله نمی‌ترسم اما از تشنگی چرا، می‌ترسم. از گلوی خشکیده کودکم می‌ترسم. از خاک ترک خورده سرزمین‌ام می‌ترسم. از آسمان بی‌رحم و نامرطوب سرزمین‌ام می‌ترسم. از آلاچیق‌های دم کرده در هرم گرمای تابستان می‌ترسم. از پای قطع شده کودک همسایه‌مان هامون در حمله گاندوها می‌ترسم.
از این زمزمه‌ها می‌ترسم. گوش کنید! «نماینده سراوان اعلام کرد: “اگر برای آب حوزه انتخابیه تدبیری اندیشیده نشود، طی ۲ سال جمعیت ۲۰۰ هزار نفری مجبور به مهاجرت خواهند شد.» [خوزستان تشنه آب می‌‌خواست، گلوله گرفت…!]
بله من از تو نمی‌ترسم چون می‌دانم این تنها و آخرین پاسخ تو به ماست. اما از این آمارها می‌ترسم: «بر اساس اطلاعات منتشر شده توسط مرکز آمار ایران، هرچند ۳.۵ درصد از جمعیت کشور در سیستان و بلوچستان زندگی می‌کنند اما ۸۵ درصد آنها جزء دو دهکی پائین درآمدی و ۵۰ درصد آنها بیکار هستند. وضعیت بهرمندی مردم این استان از خدمات درمانی ۰/۷ درصد است با این‌حال سپاه پاسداران بودجه عمومی کشور را می‌بلعد و سهم مردم سراوان چیزی جز فقر، خشکسالی و سرب داغ نیست!»
پس دیگر صبر مرا به آزمایش نکش. از هر ترک این خاک تشنه یک فریاد شورشی برخواهد خواست. مرا از گلوله مترسان خامنه ای.
