قتل عام۶۷ و مادران
در میان شهیدان قتل‌عام۶۷، مادرانی بودند که کودکانشان در خانه، منتظر آزادی و بازگشت آنها بودند، اما آنها هرگز باز نگشتند. [چرا قتل‌عام۶۷ نقض حقوق بین‌المللی بشردوستانه است؟ + ویدئو]
منیره رجوی
شهید منیره رجوی یکی از این مادران بود.
منیره دو فرزند خردسال داشت که در زندان به ملاقاتش می‌آمدند. لاجوردی دژخیم در سال ۶۳ همسرش را اعدام کرد.
و بعد از آن کودکانش درملاقات با مادر فقط اجازه داشتند او را از پشت شیشه ببینند.
منیره رجوی فقط به خاطر این که خواهر مسعود رجوی بود دستگیر و زندانی شده بود.
لاجوردی و دژخیمان دیگر تلاش زیادی کردند که او را درهم بشکنند و وادار به اعترافات اجباری در تلویزیون و توهین به برادرش بکنند. اما منیره قهرمان تن به خواست آنها نداد.
او یک بار در مورد این فشارها گفته بود: «اینها می‌خواهند انسانیت ما را از بین ببرند و نابود کنند».
سرانجام منیره پس از ۷ سال اسارت، در مردادماه، در قتل‌عام۶۷ همراه با سی‌هزار گل سرخ دیگر سربدار و جاودانه شد.
اشرف احمدی
یکی دیگر از این مادران اشرف احمدی بود.
اشرف از زندانیان سیاسی در رژیم شاه بود و هنوز آثار شکنجه‌های ساواک شاه بر بدنش بود که در سال۱۳۶۰ و در حالی که در بستر بیماری بود، دستگیر شد. او دچار بیماری شدید قلبی بود و در زندان فشار طاقت فرسایی را تحمل می کرد.
اشرف ۴ فرزند داشت که دو فرزند کوچکش خردسال بودند.
دژخیمان تلاش کردند تا با فشار روی کودکانش او را درهم بشکنند و وادار به اعتراف اجباری در تلویزیون کنند، اما اشرف قهرمان ایستاد و تن به خواست دشمن نداد و سرانجام با یاران و هم‌بندانش، در راه آزادی مردم و میهنش در قتل‌عام۶۷ سربدار شد.
قتل‌عام۶۷؛ مادرانی که کودکانشان منتظر آزادیشان بودند
رقیه اکبری منفرد
از دیگر مادرانی که در قتل‌عام۶۷ شهید شدند، رقیه اکبری منفرد است.
رقیه در سال۶۰ درحالی که یک کودک شیرخوار داشت بخاطر اعتراض به اعدام برادرش و برگزاری مراسم بزرگداشت برای او دستگیر شد. او ماه ها از دیدن کودکش محروم بود و دژخیمان تلاش میکردند از عواطف مادری‌اش برای در هم شکستن و به تسلیم کشاندن او استفاده کنند.
اما رقیه قهرمان علیرغم عشقی که به فرزندش داشت، هرگز حاضر به تسلیم نشد و محکم و استوار بر آرمان آزادی پای فشرد و سرانجام بعد از ۷ سال اسارت، در مقابل هیات مرگ از آرمان آزادی دفاع کرد. وی همراه با برادرش عبدالرضا اکبری منفرد در جریان قتل‌عام۶۷ اعدام شد.
مهناز یوسفی
مادر قهرمان دیگری که در قتل عام۶۷ اعدام شد، مهناز یوسفی است.
مهناز در سال ۶۱ درحالی که یک کودک شیرخوار داشت، دستگیر شد.
از همان ابتدا تحت بازجویی و شکنجه‌های وحشیانه قرار گرفت و جانانه مقاومت کرد.
در طول ۶ سال اسارت، در بندها و سلول های تنبیهی تحت فشارهای طاقت فرسا بود، بدتر از شکنجه و فشارهای جسمی، فشار عاطفی برای سوء استفاده از عواطف مادری‌اش بود.
مأموران سرکوبگر زندان به بهانه‌های مختلف، از ملاقات حضوری و در آغوش گرفتن دختر خردسالش جلوگیری میکردند به این امید که او را وادار به تسلیم کنند.
اما مهناز قهرمان داغ تسلیم شدن را بر دل همه دژخیمان گذاشت و پس از ۶ سال اسارت، وقتی در مقابل هیأت مرگ قرار گرفت، شجاعانه از مواضعش دفاع کرد و همراه دیگر یارانش بعنوان مجاهد سر موضع در قتل‌عام۶۷ سربدار و جاودانه شد.
نام و یاد آن قهرمانان امروز در جنبش دادخواهی قتل‌عام شدگان۶۷ زنده است. [قتل‌عام ۶۷؛ جرم نسل کشی + ویدئو]
و امروز از جوشش همین خون هاست که زنان، نقش گسترده و پیشگام در قیام و اعتراضات را برعهده دارند.
