مرثیه ای برای خوزستان!
بیش از ده روز است که قیام مردم خوزستان علیه ظلم و ستم و بی آبی و تبعیض میگذرد. مردم دیگر استانها و شهرها با خوزستان همراه و همدرد شدند. مقامات حکومتی درحالی که به ظاهر حق را به مردم دادند اما در اعزام نیروی سرکوب، گردانهای ویژه و حکومت نظامی اعلام نشده کم نگذاشتند.
آن چه در خوزستان گذشت، قصه یک روز و دو روز و ده روز و یک سال نیست. قصه درد کهنی است که چندین دهه است ادامه دارد. قصه از دیکتاتوری پیشین آغاز شد و ارثیه و ماترک آن به دیکتاتور مذهبی کنونی رسید. دیکتاتوری که ذات آن بر تبعیض و سرکوب استوار است. داستان هور العظیم خشک شده، ریزگردهای قاتل، رودهای رام شده کارون و کرخه. [از خاک خاوران تا دشت سوسن؛ ایران دادخواه خون شهیدان]
داستان تشنگی کشاورزان، تالاب های خشکیده، گاومیش های قتل عام شده. داستان نخلستانهای خشکیده، کشاورزان ورشکسته و تاریخ تکرار شده. داستان خیزش و اعتراض، قصه فریاد مرگ بر دیکتاتور و کابوس مسلسل و تیربار در نیزارها.
واگویه قصه خوزستان از زبان یک زن هموطن
آن چه در ویدئوی زیر می شنویم، واگویه همین قصه است. داستان تبدار خوزستان تشنه است.
این هموطن می سراید:
هی فلانی! ما به میز و منصبت کاری نداریم!
ما کشاورز خسارت دیده ایم!
داغ داریم
دام داریم!
چاه نفت و یک به یک بشکاف و پر شو بالعافیه. نوش جونت!
ما فدای مردم این سرزمین ایم
بچه اینجائیم!
ولله بچه اینجائیم!
بومیایم
لهجه داریم
دام داریم
گنج داریم
نفت داریم.
درد داریم، داغ داریم.
ولی دنبال کاریم!
ووی بدم می آد از این بو نفت
از این گنج شر فتنه بد بو!
ووی بدم میاد!
تشنه هستیم اما
هور و کارون و کرخه را با جونمون دوست داریم!
…..
تا احقاق حق حقابه هورالعظیم ادامه می دهیم.







