انگشتری‌های بی نگین (مزار‌هایی با سنگ شکسته). شکستن سنگ قبر نوید قهرمان نه اولین بود و نه آخرین
تکرار یک صحنه تاریخ بود
در تاریکی این سرزمین
تاریخی از گورهای بی نام
جسد‌های بی سر
دخترگان آویخته بر دار بی آنکه نامی داشته باشند بر خویش
سینه‌های ستبر در تپه‌های اوین، سرب اندود و بدون نام
این جا سرزمین انگشتری‌های بی‌نگین است
خاورانی که اصلا وجودش انکار شده است
تخته‌سنگ‌های نشانه گذاری شده مادران داغدار
هویت‌های انکار شده
در غروب‌های بهت انگیز خاوران
میعادگاه هزاران داغ مشترک
با یک نشان مشترک در خویش؛ سیاهپوش در داغ عزیزی
آن سوتر اما
در دشت ماتم زده بهشت زهرا
در قطعه‌های ۹۰ و ۹۱ و ۹۲ و ۸۵
در قطعه‌های قتل عام انکار شده ۶۷
در ۹۴،۱۰۵،۱۰۶،۱۰۸
تل‌ها خاک، سنگ‌های شکسته، گُل خشک شده بر بالین، اشک‌های خاموش شبانگاهان
بر هویت‌های انکار شده.
اینجا سرزمین انگشتری‌های بی‌نگین است
سرزمین پدری که از دختر۲۰ ساله زندانی‌اش فقط ساعت مچی‌اش به او می‌رسد.
ساعتی که عقربه‌هایش در سحرگاه ۱۸مرداد ۶۷ از حرکت ایستاد.
سرزمین مادری که از تنها پسرش یک تل خاک در دوردست به او نشان دادند در بیداد سال ۶۰
این تل خاک اما یک سفر ۴۰ساله را برای هرماه برای اشک ریختن برایش به ارمغان آورد.
واژگان معلول
اینجا سرزمین انگشتری‌های بی‌نگین است.
اینجا واژگان معلول به دنیا می‌آیند
اینجا دست‌ها را برای بریدن می‌خواهند
سرها را برای به دار آویختن
نام‌ها را برای محو کردن
آدرس‌ها را برای تخریب کردن
کودکان را برای یتیم کردن
زنان را برای بیوه کردن
مردان را برای به بند کشیدن
اینجا سرزمین انگشتری‌های بی نگین است
اینجا به جستجوی زیبایی می آیند برای اسید پاشیدن
به جستجوی نویسنده می آیند برای شکستن قلم
به جستجوی معلم می آیند برای جهل ورزاندن
اینجا به جستجوی نوید می آیند برای سر بدار کردن
به جستجوی خورشید می آیند برای خاموش کردن
اینجا به جستجوی انگشتری می آیند برای نگینی که انکار شده است
اینجا سرزمین انگشتری‌های بی نگین است….
