قطعنامه سازمان ملل محکومیت حکومت ایران با ۸۲ رآی موافق
۶۷مین قطعنامه سازمان ملل در محکومیت نقض حقوق‌بشر در ایران. حکومت سرکوبگر خامنه‌ای برای شصت وهفتمین بار در ملل متحد محکوم شد. ۶۷مین قطعنامه سازمان ملل در حالی تصویب شد که مقامات رژیم تلاش زیادی برای ممانعت از این محکومیت کرده بودند.
شصت و هفتمین قطعنامه در محکومیت «نقض حقوق بشر» ایران در صحن مجمع عمومی سازمان ملل متحد با ۸۲رای موافق، ۳۰مخالف و ۶۴ممتنع تصویب شد. ۱۷ کشور در رأی‌گیری شرکت نکردند.
استقبال خانم رجوی از صدور قطعنامه
ایران تحت حاکمیت خامنه‌ای سابقه طولانی در نقض حقوق بشر دارد. خانم مریم رجوی، با استقبال از تصویب ۶۷مین قطعنامه ملل متحد مبنی بر محکومیت نقض وخیم و سیستماتیک حقوق‌بشر در ایران گفت: مسئولان اصلی جنایاتی که در این قطعنامه به آن اشاره شده است، کسانی هستند که از چهار دهه پیش مستمراً به جنایت علیه بشریت و به‌ویژه قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال۶۷ اشتغال داشته‌اند. قیام آبان‌ماه گذشته را به خاک و خون کشیدند.
و بیش از ۱۵۰۰تن از جوانان را به‌شهادت رساندند و ۱۲هزار نفر را دستگیر کردند. وی تأکید کرد در شرایطی که فاشیسم دینی حاکم بر ایران کم‌ترین توجهی به قطعنامه‌های مستمر مجمع عمومی ملل متحد ندارد، زمان آن فرا رسیده است که پرونده نقض حقوق‌بشر در ایران به شورای امنیت ملل متحد ارجاع شود. و سردمداران این رژیم به‌خاطر چهار دهه جنایت علیه بشریت در برابر عدالت قرار گیرند.
موارد گسترده نقض حقوق بشر در ایران
این قطعنامه مجمع عمومی با ۸۲رأی مثبت به تصویب رسید. در این قطعنامه نسبت به این موارد ابراز نگرانی شده‌است: «اعمال و اجرای مجازات اعدام… در نقض تعهدات بین‌المللی آن. به ویژه اعدام‌هایی که علیه افراد بر اساس اعترافات اجباری و یا جرایمی که به‌عنوان جدی‌ترین جنایات شناخته نمی‌شوند انجام شده است.
از جمله جرائمی که بیش از حد گسترده یا مبهم تعریف شده‌اند. و با نقض میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی صورت گرفته‌اند». «ادامه مجازات اعدام علیه افراد زیر سن قانونی که مغایر با کنوانسیون حقوق کودک است». اعمال «شکنجه یا سایر اعمال یا مجازات‌های بیرحمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز. شامل خشونت جنسی و مجازات‌هایی که به‌شدت نامتناسب با ماهیت جرم … و تعهدات و معیارهای بین‌المللی است.
بیشتر بخوانید
چرا حکومت ایران نمی‌تواند از اعدام صرف نظر کند؟
ضرب و شتم وحشیانه زنان توسط گارد زندان قرچک ورامین
شکنجه مستمرزندانیان
از جمله «حداقل قوانین استاندارد سازمان ملل برای رفتار با زندانیان». «استفاده گسترده و سیستماتیک از دستگیری‌ها و بازداشت‌های خودسرانه». و استفاده از شکنجه برای اعتراف‌گیری مانند پرونده نوید افکاری و دیگران و موارد مرگ مشکوک در بازداشت. هم‌چنین تخلفات دیرینه مربوط به قضاییه و سرویس‌های امنیتی ایران، از جمله «ناپدیدشدن‌های اجباری و اعدام‌های غیرقانونی».
سرکوب «حق آزادی بیان و عقیده، از جمله محدودیت‌های گسترده در دسترسی به اینترنت و در زمینه‌های دیجیتال، و «حقوق آزادی اجتماعات و تجمعات مسالمت‌آمیز». «آزار و اذیت، ارعاب و آزار و اذیت مخالفان سیاسی»، مدافعان حقوق‌بشر. اعمال «انواع تبعیض‌ها و سایر موارد نقض حقوق‌بشر علیه زنان و دختران در قانون و در عمل». این قطعنامه خواستار آزادی زندانیان قیام‌های نوامبر۲۰۱۹ و ژانویه۲۰۲۰ شده است.
