ایستادگی زندانیان سیاسی در سال ۹۶ در برابر سپاه، داستان مفصلی‌ست که بیان اندکی از آن نیز نشان‌دهنده‌ی واقعیت سترگی‌ست که در زندان‌های نظام ولایت فقیه در حال جریان است؛ واقعیتی از جنس بهار ایران.
این جسم رنجور سهیل عربی‌ست پس از روزها اعتصاب جانکاه با هدف باز گرداندن آتنا و گلرخ از تبعیدگاه زندان قرچک به زندان اوین…
اینها آتنا و گلرخ هستند تبعید شدگان از زندان اوین به خاطر حمایت از قیام مردم ایران…
این پیکر آرش است؛ تکیده شده از اعتصاب‌های طولانی به خاطر درخواست برای رعایت حداقل حقوق یک زندانی…
او مجید اسدی‌ست با بیماری گوارشی مشکوک به سرطان بی‌آنکه از خدمات درمانی برخوردار باشد؛ با تحمل ساعات طولانی درد در محبس.
او علی‌آقای معزی‌ست زندانی‌یی که می‌بایست براساس حکم صادره، ماهها پیش از زندان آزاد شود اما آزاد نشده است زیرا علی‌آقا در زندان هم در برابر ظلم ولی فقیه سکوت نکرده است…
مریم اکبری منفرد؛ مادر دو دختر که از سال ۸۸ در زندان به سر می‌برد؛ او به خاطر دادخواهی قتل اعضای خانواده‌اش در زمان خمینی، از خدمات پزشکی محروم، و تهدید به حبس اضافی شده است.
اینجا زندان اردیبل است با میله پرچمی در حیاط آن؛ محلی برای شکنجه‌ی زندانیان برای روزهای متمادی؛ زندانیان تبعید شده‌ی بلوچ از جنوبی‌ترین نقطه‌ی ایران به شمالی‌ترین قسمت آن.
اینجا زندان گوهردشت کرج است؛ با زندانیانی کتک خورده که وسایلشان در ایلغار سپاه به غارت رفته است؛ منتقل شده از زندانی به زندانی مخوف‌تر در درون همان زندان.
این جسم بی‌جان سینا قنبری‌ست یا شاید هم سارو قهرمانی باشد و شاید هم پیکر له شده در زیر کتک محمد راجی‌ست یا شاید هم نام دیگری دارد؛ زندانیانی که در زندان تسلیم سپاه نشدند و در زیر شکنجه جان‌باختند در همین هفته‌ها و روزهای اخیر.
زندان برای زندانی تنها محصور بودن در میان دیوارها نیست؛ شکنجه، محرومیت از خدمات درمانی، قطع ارتباط با دنیای بیرون، زندگی در بندهایی که به‌خاطر ازدحام جایی برای استراحت ندارند، محیط‌های آلوده و هر آنچه بتواند روح و جسم زندانی را درهم بشکند.
فراموش نکنیم اینجا ایران است؛ سرزمینی تحت اشغال نیروی سیاهی و البته با زندانیانی که ایستادن را مشق می‌کنند؛ در سالی که به پایان می‌رسد و رزمی که در سال نو ادامه خواهند داد.
