استعفای برهم صالح ، نقطه عطف دیگری درمسیر پیروزی مردم عراق
بعد از حدود ۴ماه از مقاومت قهرمانانه مردم، انقلاب عراق در نقطه عطف دیگری قرار گرفته و گام پیروزمندانه مهمی به جلو برداشته شد. برهم صالح رئیس جمهور عراق، سرانجام نتوانست در زمانبندی قانونی، نخست وزیر مطلوب مردم را معرفی کند و خواسته‌های تظاهرکنندگان را جامه عمل بپوشاند و خود مجبور به استعفا شد.
حرکت اعتراضی مردم عراق که در ابتدای امر، با مطالبات اجتماعی و در اعتراض به وضعیت بد اقتصادی و رفاهی در کشور شکل گرفت، خیلی سریع به اوج دیگری رسید و مردم در میدان تحریر بغداد تجمع کرده و خواستار تغییرات اساسی در حاکمیت کشور، تغییر قانون انتخابات، تغییر قانون اساسی طایفی کشور، و خصوصا بیرون راندن مزدوران ایرانی از عراق و سلب قدرت از احزاب وابسته به ایران شدند.
رژیم فاشیست آخوندی که عراق را عمق استراتژیک خودش می‌بیند، از همان ابتدا، تلاش زیادی کرد تا با بکارگیری احزاب وابسته به خود، و تبلیغات شیطانیش، این حرکت مردمی را به بیگانگان و دخالت کشورهای دیگر مانند آمریکا و سعودی نسبت دهد. علاوه بر اینها، خامنه‌ای با فرستادن چند باره قاسم سلیمانی و تعداد کثیری از پاسداران جنایتکارش، سعی نمود با همکاری نیروهای مزدورش در عراق، این انقلاب مردمی را سرکوب نماید. در این مسیر خونهای زیادی از جوانان عراقی بر زمین ریخته شد و پیکرهای بسیاری نیز مجروح گشت.
اما با دخالتهای بیشتر رژیم و برجسته‌تر شدن نقش قاسم سلیمانی در عراق، مردم بجان آمده از دخالتهای آخوندی بر عزم خود پای فشرده و صفوف خود را متحد‌تر کردند. تا جائیکه عادل عبدالمهدی مجبور به استفعا شد و بر هرگونه بند و بست آخوندی برای تشکیل حاکمیت جدید، نه محکمی گفته شد.
از روز ۱۰آذر که عبدالمهدی استعفایش را به پارلمان عراق تقدیم کرد، برهم صالح طبق قانون ۱۵روز فرصت داشت تا نخست وزیر جدید را به پارلمان معرفی کند. در این فاصله احزاب وابسته به رژیم آخوندی فشار زیادی آوردند تا نفرات خودشان را تحمیل نمایند. اما با مطرح شدن نام هر یک از آنان، بلافاصله توسط مردم در قلب انقلاب، یعنی تجمع میدان تحریر، کاندید مطرح شده تعیین تکلیف شده و اسم او باطل اعلام می‌شد. زیرا انقلابیون از ابتدا تاکید کرده بودند؛ تمام کسانی که در دولتهای فعلی و سابق نقش داشته‌اند از نظر آنها مردود هستند.
برهم صالح که گویی هنوز عمق خواسته مردم را درک نکرده و یا سعی داشت با طولانی شدن تحصن، مردم خسته شده و از میدانها خارج شوند، همچنان به رایزنی با شخصیتها و احزاب فعلی ادامه داد، که به هیچ نتیجه مورد قبولی از طرف مردم نرسید. به همین دلیل، چون هیچ راهکاری نیز برای حل مسئله نداشت، نهایتا مجبور شد خودش نیز از سمت ریاست جمهوری عراق استعفا دهد.
استعفای صالح گویای نکته مهمی است که حاکمان فعلی عراق خوش ندارند آنرا شنیده و به آن تن بدهند. نکته اصلی این است که مردم عراق در طی سالهای پس از حمله آمریکا، بخوبی فهمیده‌اند که کشورشان توسط رژیم ایران اشغال شده و علاوه بر نابودی اقتصادشان، آزادیهای فردی آنان نیز از دست رفته و بخاطر همین احزاب وابسته به رژیم آخوندی، امنیتشان را نیز از دست داده‌اند.
اکنون کشور عراق بدون رئیس جمهور و نخست وزیر است و طبعا که این روند نمی‌تواند طولانی شود. احزاب وابسته به رژیم آخوندی نیز نمی‌توانند با فرسایشی کردن شرایط، از آن سودی ببرند. به همین دلیل می‌توان استعفای رئیس جمهور بعد از استعفای نخست وزیر را، نقطه عطف دیگری در تحولات عراق برشمرد. در آخرین موضع‌گیری از طرف مرجع شیعه آقای سیستانی، خواسته شده است که پارلمان انتخاب نخست وزیر را بعهده گرفته و هر چه زودتر نسبت به اینکار اقدام نمایند.
بدون شک، پایداری ۴ماهه مردم عراق، دارد به ثمر می‌نشیند و علی‌رغم بهای سنگینی که تا بحال، بخاطر شهدا و مجروحین‌شان داده‌اند، توانسته‌اند خواسته خود را بر احزاب و شخصیتهای وابسته و مزدور رژیم تحمیل نمایند.
روز اول اکتبر ۲۰۱۹ روز تاریخی مهمی برای تاریخ عراق می‌باشد، روزی که از جرقه، حریقی بزرگ در عراق برخاست و محرک قیامی شد که شعله های آن به جان ولایت افتاده و راه نفس رژیم ایران را تنگ کرده است.
اینکه سرنوشت حرکت انقلابی مردم عراق به چه نتایجی خواهد رسید، نیاز به زمان دارد، تا تحولات را در بوته آزمایشات سخت و سنگین آینده دنبال کنیم. اما پاسخ به این پرسش که روند حوادث عراق چگونه خواهد بود؟ پاسخ به روشنی در جلوی چشم جهانیان قرار دارد. یعنی دشمنی که مردم عراق با آن می‌جنگند، همان دشمنی است که مردم ایران با آن در جنگ هستند. در لبنان نیز وضعیت همین است. در این برهه از زمان، منافع مردم منطقه کاملاٌ مشترک است، زیرا که دشمن آنها مشترک است.
شایسته‌ترین پاسخ را رهبر مقاومت ایران در پیام شماره ۱۸ خود داد که گفت: «انقلاب در عراق و لبنان و ایران، انقلابی است تا پیروزی!خلق‌های این منطقه از جهان، سرنگونی استبداد دینی و دست‌نشاندگان و مزدوران آن را اراده کرده‌اند. بر زنجیرهاست که گسسته شوند. بر تاریخ و سرنوشت است که اراده پیروزمند خلقهایمان را بپذیرند».
بیشتربخوانید:
مبانی قیام مردم عراق علیه دخالت رژیم آخوندی در کشورشان؟
تحلیلی بر قیام مردم عراق و چشم‌انداز‌های آن (۲)
