هم‌پیمان با جوانان شورشگر و شهیدان قیام ، در آستانه چهلم شهدای قیام آبانماه مردم ایران، در این روزها، با برپایی مراسمهایی، همپیمانی خودشان را، با جوانان شورشگر، و شهیدان قیام، اعلام میکنند. در رابطه با آثار خون شهیدان و نتایج قیام آبان، و وضعیت کنونی جامعه ایران و مسئولیت همگان، در قبال خون شهیدان، و همچنین چشم‌انداز تحولات آینده ؛ آقای عزیز پاکنژادکه با تلویزیون ایران آزاد گفتگویی کرده و به سئوالات پاسخ داده است .
عزیز پاکنژاد: برای پاسخ باید برگردیم به جامعه و الان در جامعه ما یک انقلاب در جریان است. با همه فراز و نشیبها، مردم رژیم را نمی‌خواهند و رژيم هم هیچ راهی برای خروج از بن بست ندارد، در این جنگ نابرابر مردمی که به وسط آمدند چیزی برای از دست دادن ندارند، از جان خودشان و فرزندانشان مایه میگذارند، که این رژيم را به پایان برسانند.
یعنی میشود گفت آخرین مرحله حیات ننگین رژيم هست. این رژيم از سالهای پیش تجربه کرده بود که ریختن خون مردم چیزی نیست که به این سادگی گریبانش را ول کند، عوارض آن را از پیش تجربه کرده بود. در سالهای گذشته سعی میکرد خون نریزد و با ایجاد ترس رعب و وحشت و ضرب و جرح و دستگیری، زندان و شکنجه، تهدید آنها را بترساند ولی خون نریزد. وقتی می‌بینیم رژيم از روی اجبار اینطوری در این ابعاد وسیع خون مردم را میریزد، مشخص است چگونه میتوان وضعیت او را تعریف کرد.
در حال حاضر آن چیزی که می‌بینیم آثار آن خونها تداوم انقلاب و پیروزی را تضمین میکند. سرتاپای رژيم را به وحشت انداخته و در صحبتهای آنان پیدا است، در هر صورت رژيم مرگ و سرنگونی خودش را به چشم می‌بیند که این آثار و عوارض همین خونها است.
عزیز پاکنژاد: نشانه استیصال رژيم هست. به رژيم فشارهای خردکننده‌ای در ابعاد استراتژیک وارد میشود، یعنی خود رژيم خوب میفهمد چی میگوید، از این مسئله هراسان و پایان خودش را می‌بیند، فاتحه خودش را در سینه های ستبر و مردم عاصی در برابر گلوله های مزدوران رژيم جلو دادند و چاره‌ای به جز دست زدن به کشتار وسیع مردم در این میدان ندارد.
استیصال هم بخاطر این است که راه حلی ندارد. دیده جوانان عاصی چگونه مراکز سرکوبش را که سالها مردم را به انقیاض کشانده بودند، اینطوری اینها را مورد حمله و تهاجم قرار میدادند و به آتش میکشاندند. رژيم در چارچوب منطق ضدبشری خودش مجبور به کشتار وسیع بود. مثل اکثر دیکتاتورهای خونریزی که در تاریخ بودند. منتهی اینکارها نشانه پایان رژيم است، اینها تلاشهای مذبوحانه‌ای را برای آشتی کردن با مردم راه انداخته بود.
مثلا با دادن پول خون و دلجویی‌های شیادانه‌ای که میخواست انجام بدهد. مامورانش را به خانه شهدا میفرستاد اذیت و آزار آنان تحت عنوان دلجویی میفرستاد. بسیاری از خانواده ها اینها را بیرون کردند و نه پولشان را خواستند و نه این دلجویی‌ها که ولی فقیه ددمنش برای آنان تهیه دیده بود. این نشانه ضعف مفرط او بود. رژيم باور داشت این دلاوریها و شجاعت‌های جوانان شورشی که در این قیام از خودشان نشان دادند، با این ابعاد از کشتار میتواند مهار کند، اما در اینکار بر اساس تمامی شواهد موفق نبوده است. برای همین خامنه‌ای شهدا را دست بندی کرد، در تلویزیون آمد و به ایادی‌ش گفت اینها را سه دسته کنید و بیشتر تفرقه انداختن بین خانوادده ها و مردم برای هدفی که دارد، یعنی اولا ابعاد این خونریزی ها و تاثیر این خونها در جامعه را کم بکند، که در این کار موفق نبوده است.
عزیز پاکنژاد: یک دانشگاهی از تجربه بود، یعنی هر گوشه این قیام را نگاه کنیم حاوی درسهای تاریخی است. رژيم تا اندازه‌ای آماده بود با این قیام مقابله کند، یعنی از قبل پیش بینی میکردند خبری میشود، حساب کرده بود مهار و یا آرام کند ولی آن چیزی که دید اوضاع از کنترلش خارج شد، قدرت مردم و بالا گرفتن شورش بود. بخصوص نیروهای که به صورت بالفعل در این انقلاب شرکت کردند، نکته مهمی که باید به آن اشاره کرد یک نبرد رودرو بین مردمی که قیام کرده بودند و بخصوص کانونهای شورشی با تمامیت سرکوبگری رژيم بود. این خودش به مردم نشان میداد با توجه به نتایجی که حاصل شده میتوان گفت تمرین سرنگوین نهایی بود، که در مرحله بعدی خودش را نشان خواهد داد. مردم در یک کل به هم پیوسته میتوانند با قدرت سرکوبگری رژيم مقابله کنند. نکته دیگری که مهم است با این سرکوبگری و کشتاری که کرد خامنه‌ای کل جامعه را در مقابل خودش قرار داده، یعنی از این به بعد اجزاء و اقشار تعریف‌شان در کل میرود. این قضیه رژيم را به نقطه‌ای رسانده که بازگشت ناپذیر است. اوضاع را مثل گذشته نمی‌تواند برگرداند.
تضاد مردم با حاکمیت از نقطه تحمل خارج شده، الان در گره‌گاه مهمی هستند. مردم و جوان شورشی آنهای که در کانونهای شورشی متشکل هستند، در کنار خودشان دیدند، این نقطه امیدی بود و در جریان قیام قدرت سازماندهی آنان را دیدند، نظم انقلابی آنان را دیدند، در صحنه عمل کانونهای شورشی را دیدند. در این رودرویی نقطه امیدی بود، رژيم هم بطور طبیعی با این چیزیهای که دیده میفهمد این استراتژی با استقبال مردم روبرو میشود. مردم این شدت وحشیگری رژيم را دیدند.
مسلما ما در جریان انقلابی هستیم و مردم خودشان را آماده‌تر میکنند و مجهزتر برای مراحل بعدی میکنند. چیزی را که باید اضافه کرد، اینکه رژیم با جنایت علنی و سرکوبگری که کرد با توهم اینکه میتواند با این قیامی که در جریان است مدارا کرد را به گور سپرد، بعد از این مرحله تمام راه حل های درون نظامی از دور خارج شد و مردم به این رسیدن که فقط با توسل به زور و قهر این رژيم را باید سرنگون بکنند.
عزیز پاکنژاد: دردیکتاتورها این یک خصلت عام است. وقتی در مقابل مردم شکست میخورند بعد از اینکه سرکوبی خونین میکنند و به عجز و لابه میافتند این شکست است. اولین اثرش در درون رژیم هست، در درون رژيم تزلزل ایجاد میکند.
تزلزل مقامات رژیم را در سطح مجلس نظام دیدیم و نمیشود سرکوب بکند و بعد در درون خودش یکدست بماند. بنابراین این را باید داشته باشیم در خصلت دیکتاتورها بعد از سرکوب نمیشود به قدرت بیشتر در درون خودشان منجر بشود. خیلی میترسند و کنار میروند بعضی‌ها مردم با آنان تصویه حساب میکنند، اینها در معادلات درونی رژیم تاثیر دارد مثل همین گزارشی که رویترز داده در مورد دستور مستقیم خامنه‌ای برای کشتار مردم چه ولوله‌ای در درون رژيم ایجاد کرده که خامنه‌ای مجبور است خودش بیاید و بگوید من چنین کاری نکردم. آثار همان سرکوبگری و کشتار را می‌بینیم و به اعتراف خودشان میخواهند از زیر این شانه خالی کنند.
عزیز پاکنژاد: خیلی درسها داشت. جوانان شورشی فهمیدند که چگونه باید بجنگند، چه استراتژی و تاکتیک موثری را باید انتخاب بکنند. تا چه اندازه رژيم پوسیده است، تا چه اندازه بیرحم و جنایتکار است، از درون و بیرون فاسد هستند. فهمیدن همه جناح های رژيم یکی هستند. در مقابل مردم یکدست عمل میکنند، این چیزیهای است که قیام به جوانان شورشی آموخته و هرچه بیشتر میآموزد، فهمیدن پاسخ رژیم را باید با قهر بدهند و نه با نرمش!! با نرمش کار پیش نمیرود.
درسهای زیادی برای کانونهای شورشی سازمانیافته داشت، در روانشناسی مردم شروع بکنیم، که چگونه با مردم برخورد بکنند و مردم با آنان چگونه برخورد میکنند، رفتار رژيم در مقابل مردم چگونه است و این خیلی مهم است، اینکه مردم چگونه به آنان اعتماد بکنند، در جوی که به شدت امنیتی است، مثلا در جوی که ماموران رژیم درپوشش مختلف خودشان را در صفوف اعتراض کنندگان میاورند، در درون مردم نفوذ میکنند، که هم شناسایی بکنند و هم ضربه از پشت سر به مردم بزنند.
دیدیم چقدر از پشت سر با گلوله و اسلحه کمری مردم را به قتل رساندند، بعد اعلام هم کردند نیروهای شورشگر بودند که اینکارها را کردند. برای اینکه مردم را علیه رژیم تحریک بکنند. این را فهمیدند برای مقابله با این ترفند رژیم و جنایت رژيم پیدا بکنند. که این قاعدتا با حضور در صحنه میسر است، پس تجربه گرانباری است که کسب کردند برای مراحل بعد که در پیش است.
عزیز پاکنژاد: اگر منظور رژيم است این را سالیان است میگوید و رسواتر از آن است که نیازی به توضیح داشته باشد. تا آنجا که به انقلاب مربوط است، انقلاب برای شستن ضایعات اجتماعی در همه زمینه ها که رژيم ددمنش به بار آورده است. تنها راه انقلاب است.
برای نزدیک کردن مردم و شستن معضلات اجتماعی انقلاب مثبت عمل میکند. اگر منظور در خارج است آنها همان منافعی دارند که رژيم دارد. آنها از این وضع موجود راضی هستند که از این حرفها میزنند. اکثرشان به کمک و همراهی همین رژيم ثروتهای انبوهی اندوختند و منافعشان در حفظ نظام موجود است. آنهای که نگران آمدن جانشینی بدتر از رژيم هستند اول باید این سوال را کرد که شما یک مورد در دنیا یا در تاریخ ایران نشان بدهید که از این رژيم بدتر بوده باشد. رژيمی که در قرن بیست و یکم با روشهای قرون وسطایی مردم را میکشد و رفتار میکند، آیا بدتر از خودش وجود دارد. در کل این تشبثات و تبلیغات از دلان‌های وزارت اطلاعات بیرون میآید،
کسانی هم هستند که دنبال میگیرند، حالا اگر کسی هست که ناآگاهانه این حرفها را میزند و تکرار میکند باید وی را آگاه کرد، در کل در تقابل با آلترناتیو واقعی که وجود دارد میباشد. تاریخ مصرف اینها هم تمام شده و آلترناتیو نیازی ندارد که بگویند بهتر یا بدتر از رژيم هست. مردم بهتر از همه میدانند و میتوانند تشخیص بدهند و اعتماد بکنند و کارشان را پیش ببرند.
عزیز پاکنژاد: آلترناتیو قلابی معمولا زمانی درست میشود که اراده جدی باشد برای تغییر باشد، در تغییر رژيم برای قدرتهای بزرگ دنیا باشد. آلترناتیو دست ساز اینطوری درست میشود. در حال حاضر برای ایران کسی به این فکر نیست، یعنی قدرتی وجود ندارد که در خط قهری رژيم باشد که نیاز به دست ساز باشد، بیشتر صحبت از فشار برای تغییر رفتار رژيم است.
بنابراین تمام تبلیغاتی که میکنند مجازی است، چون این اراده در دنیا وجود ندارد، بنابراین همه‌ش حرف است. این هم از اینجا شروع شد وقتی سیاست آمریکا علنی شد که سیاست آمریکا در رابطه با رژيم تغییر کرده تلاشهای کردند برای آلترناتیو سازی همان ابتدا حول پسر شاه سابق که در مراحل اول دیدند که مردم نمی‌پذیرند و ول کردند. یعنی چیزی نبود که بخواهند ادامه بدهند، در حال حاضر آن چیزی که راجع به این شخص می‌بینیم بعضی از کشورهای منطقه تبلیغاتی برای این شخص میکنند در چارچوب مخالفتهای خودشان با رژیم که بیشتر از این هم نیست.
خصلت این تبلیغات این است که رژيم را در اصل به تنگنا نمی‌اندازد، یعنی تا این حد رژيم با آنان موافق است، آن هم از دو جنبه، حتی به آنان کمک هم میکند، یکی کمرنگ کردن آلترناتیو واقعی است، دوم اینکه بله دشمن در کار ما دخالت میکند و طبق قوانین بین‌الملل ما حق داریم توطئه های دشمن را یعنی قیامهای مردم را سرکوب کنیم، همانطوری که دلمان میخواهد، حتی با وقاحت بعضی از این مزدوران‌شان در تلویزیون از این حرفها هم میزنند، که دولت قانونی است و هر طوری میخواهد میتواند با مردمش برخورد بکند. تا این حد این چیزها وجود دارد.
آلترناتیو دست ساز چون پایه ندارند پس ریشه هم ندارند لذا پایدار هم نیستند، آدمهای هستند بدنبال فرصت هستند، ولی طول بکشد از هم می‌پاشند. تاثیر قیام بر روی این افراد همه را جارو کرد، این نقشه ها را جارو کرد، چون ادعاهای که میکنند شراکت با رژیم هست، مثلا استفاده از نیروهای سرکوبگر رژیم برای تغییر این رژیم است، یا بله باید با همراهی با یکی از جناح های رژيم بخصوص با نیروهای نظامی و سرکوبگرش خودش با دست خودش بگذارد و برود. چون نیروهای نظامی و یا از این نوع برای آرام کردن مردم بعد از شورش و انقلاب لازم هستند که مردم را سر جای خودشان بنشانند. جریاناتی دیگر هستند که خودشان را آلترناتیو میدانند خیلی مسخره‌تر از این یکی هستند، آنها میگویند کاری نکنیم رژيم عصبانی بشود، همه کارها را بکنیم تا رژیم یعنی ولایت فقیه داوطلبانه کنار برود، که در این قیام مردم جواب آنها را دادند. تمام اینها که به این شکل صحبت میکنند باد هوا هستند.
در اولین قدم که بخواهند وارد عمل شوند و مورد تمسخر قرار میگیرند. بنابراین تمامی این تلاشها در فضای مجازی و در خارج کشور حول این و یا آن هست، هیچکدام تکیه بر تغییر یک سیاست جهانی برای تغییر رژيم ندارد چون تنها چیزی که اینها انتظار دارند تغییر قهرآمیز مدل عراق که اینها را سر جایشان بگذارند. که چنین چیزی الان نه مطرح است و نه موضوعیتی دارد. امید چیزی است که تحولات داخل ایران به ما این را میدهد. امید تا زمانی که هست و تا زمانی که تحولات به این صورت پیش میرود پیروزی قطعی است. سرنگونی رژيم محتوم است. این قیام این را اثبات کرده و مردم هم در چارچوب قیام آن را اعلام کردند.
عزیز پاکنژاد: تحولات آینده راباید امروز دید، باید به جامعه نگاه کرد و تحولات آینده همین ها است. ترس سردمداران رژيم قابل درک است، الان جامعه است با نیروهای آماده‌ای که برای شرایط انفجاری جامعه خودشان را آماده کردند. هر لحظه امکان قیام دیگری وجود دارد. رژيم در درون متشنج است، یعنی در عمق استراتژیکش دچار بحران مرگ است، در عراق و لبنان مردم آشتی ناپذیر با رژیم در جنگ هستند. تحریمها هر روز اضافه میشود و اراده ولی فقیه را زیر سوال برده، یعنی بین خودشان این را برده است. خواهان استعفای رئيس‌جمهور هستند و یا خامنه‌ای کنار برود، در حال صحبت از این حرفها هم هستند. قیام سر باز ایستادن ندارد، بازگشت ناپذیر است، به شرایط قبلی برنمی‌گردد، بخصوص قیامی که شده، میتوان گفت چشم انداز تحولاتی که در پیش است از همیشه روشن تر است، مردم و مقاومت و کانونهای شورشی در مسیر درست تاریخ قرار دارند و حرکت میکنند، سرنگونی رژیم بزدوی محقق خواهد شد.
