زندانیان و شهدا در قیام آبان۹۸
رژیم سفاک آخوندی از ابتدای به قدرت رسیدن خود، به اهرم زندان آویخت و سال بسال هم بر تعداد زندانهایش افزود. در پروسه ۴۰ساله این حاکمیت ننگین، صدها هزار نفر به زندان افتاده و هزاران نفر اعدام و زیر شکنجه شهید شده‌اند. رژیم در تمام این سالها، اهرم زندان را بعنوان نقطه قوت خود محسوب کرده و با این اهرم، سعی در کنترل جامعه داشته. اما در قیام آبان، با اینکه تعدادی بیش از ۱۵۰۰ نفر شهید و بیش از ۱۲۰۰۰نفر دستگیر شده‌اند، این شهدا و زندانیان، رژیم را با خونها و جسمان اسیر خود به ورطه سقوط کشانده‌اند.
اینکه خامنه‌ای بلافاصله بعد از فروکش کردن آتش قیام آبان، به صحنه آمد و با دجالیت آخوندی خود مدعی رأفت اسلامی شد و بعد هم، گماشته خود پاسدار شمخانی را بدیدار خانواده‌های جانباختگان فرستاد، امری جدید در شیوه برخورد این رژیم با موضوع زندانیان و جانباختگان یک قیام است. مهمتر آنکه وقتی پاسدار شمخانی اعلام می‌کند ۸۵درصد جانباختگان از مردم عادی بودند، می‌خواهد چه چیزی را در جامعه القاء کند؟ و یا چه ضرورتی او را به این ورطه کشانده است؟
با نگاهی کوتاه به سابقه این رژیم در امر سرکوب قیامها، بروشنی می‌بینیم که خمینی در سال۶۰ در زیر پوش جنگ تحمیلی، شروع به سرکوب و نابودی همه جریانهای سیاسی کشور نمود. زندانها را پر و هزاران نفر را نیز اعدام کرد. حاکمان این رژیم، با نوشتن اسامی اعدام شدگان در روزنامه‌های رسمی کشور، سعی داشتند که تخم ترس را در دل همه مردم بکارند. امامان جمعه و مقامات رسمی کشور، خودشان را به میکروفن رسانده و هر کدام از این موج جنایت حمایت می‌کردند:
خمینی: «قوه قضائیه … با قدرت تمام به کج رفتاران و منحرفان مهلت ندهند … باید عدالت اسلامی در حق آنان بدون غمض عین اجرا شود». (رسانه‌های رژیم ۱۲فروردین ۱۳۶۲)
رفسنجانی: «بر طبق فرامین الهی ۴حکم بر اینها لازم الاجراست: ۱- کشته شوند ۲- به دار کشیده شوند ۳-دست و پایشان قطع شود ۴- اینها از جامعه جدا بشوند. ( اطلاعات ۱۱ مهر ۶۰)
محمدی گیلانی: «کیفر محاربان کشتن به شدید‌ترین وجه، حلق آویز کردن به فضاحت بارترین حالت ممکن و دست راست و پای چپ آنها بریده شود…. مجروح آنها نباید به بیمارستان برده شود، بلکه باید تمام کشته شود.( کیهان ۲۹ شهریوز ۱۳۶۰)
موسوی تبریزی: «محاکمه اینها توی خیابان است. کشتن اینها واجب است نه جایز… هرکس در برابر این نظام بایستد کشتن او واجب و اسیرش را هم باید کشت و زخمیش را زخمی‌تر کرد تا کشته شود.(کیهان ۷ بهمن ۱۳۶۰)
چنین فتواها و اظهار نظرها بسیار است که در این مطلب نمی‌گنجد، اما همگی بیانگر آن هستند که این رژیم، برای بسط اختناق و سرکوب خود، اهرم کشتن و زندان را از همان شروع حاکمیتشان بصورت آشکارا بکار گرفتند و در همه شورشها و قیامهای بعدی بکار بستند.
در سال۶۷ جنایتی بزرگ در زندانهای سراسر کشور اتفاق افتاد و رژیم، بخاطر سیاست مماشات غرب، توانست برای سه دهه از عواقب آن مصون بماند و هیچ دولتی این قتل‌عام را برویش نیاورد و خامنه‌ای هم در پشت پرده مماشات، به جنایتهایش در قیامهای سال۷۸ و بعد هم در سال ۸۸ ادامه داد.
اما از سال۹۶ توسط خانم مریم رجوی، جنبشی برای دادخواهی قتل‌عام زندانیان سیاسی براه افتاده است که در طی دوسال گذشته، این جنبش توانسته است موضوع حقوق بشر و نقض گسترده آن توسط رژیم را، روی میز جهانی ببرد. حتی دولت آمریکا هم بعد از ۱۲شرط مذاکره بر سر برجام، یک شرط دیگر به آن اضافه نمودکه آنهم رعایت حقوق بشر و التزام به آن است.
خانم رجوی در فراخوان به این جنبش گفتند:
«هموطنان عزیز! اکنون زمان آن است که بر سر قتل‌عام زندانیان‌سیاسی مجاهد و مبارز، یک جنبش دادخواهی را در هرجا و به هر‌شیوه ممکن گسترش دهیم. جنبش دادخواهی قبل از هرچیز، اعلام مجرمیت قطعی خامنه‌ای، ولی فقیه ارتجاع است.
ـ خامنه‌ای و همدستان او مجرمند؛ زیرا بالاترین مسئولان مستقیم قتل‌عام سال۶۷ هستند.
ـ آنها مجرم‌اند زیرا اطلاعات و اسناد این کشتار را پنهان کرده‌اند.
ـ خامنه‌ای و همدستان‌اش مجرم‌اند؛ زیرا خانواده‌های قتل‌عام شدگان را در ۲۸سال گذشته سرکوب کرده‌اند.
ـ آنها مجرم‌اند زیرا مجریان و مسئولان مستقیم کشتار را بی‌وقفه مورد حمایت قرار داده و در بالاترین مناصب سیاسی و قضایی قرار داده‌اند.
جنبش دادخواهی، خواهان مؤاخذه رژیم ولایت فقیه بر سر تمامی اسرار مخفی این کشتار است. سران این رژیم باید بگویند اسامی کامل قتل‌عام‌شدگان چیست؟ باید بگویند که در هر شهرستان یا مرکز استان چند نفر را اعدام کرده‌اند؟ و باید بگویند که آنها را در چه نقاطی دفن کرده‌اند و مزارهای جمعی قتل‌عام شدگان در کجاست؟
این ابتدایی‌ترین حق مادران داغدار است که بدانند فرزندانشان در کجا به‌خاک سپرده شده‌اند.
بله، باید روشن شود که ماجرای کسانی که در همان روزهای قتل‌عام، دستگیر و بلافاصله اعدام شدند، چه بود؟»
در فاصله این دوسال و اندی که از شروع جنبش دادخواهی قتل‌عام شدگان می‌گذرد، بسیاری از پارلمانها و پارلمانترهای کشورهای جهان این جنایت را محکوم کرده‌اند. سازمان عفو بین الملل و سازمان حقوق بشر ملل متحد، رژیم ایران را بخاطر این جنایات محکوم کرده‌اند. نماینده ویژه حقوق بشر همواره نسبت به عملکردهای رژیم نسبت به اعدام شدگان و زندانیان، رژیم را مورد مواخذه قرار داده است و ….
به این دلایل است که رژیم دیگر نمی‌تواند مانند گذشته، در کشور کشت و کشتار و زندان براه اندازد و از عقوبات آن بگریزد. چنانچه در قیام دی ماه سال۹۶ نیز که حدود ۱۵ نفر از جوانان قیام آفرین در زندان کارون اهواز را اعدام نمود، اعلام کرد که این افراد معتاد بوده‌اند و چون در زندان به آنها مواد مخدر نرسیده دست به خود کشی زده‌اند.
در قیام آبان۹۸ عرصه بر رژیم بسیار تنگ‌تر شده است. از یکطرف می‌بیند که زیر فشار مستمر تحریمهای حداکثری قرار گرفته و راه برون رفتی هم برای آن ندارد. از طرفی هم می‌بیند که آتش قیام خاموش نشده و هر زمان ممکن است دوباره شعله بکشد. از طرف دیگر هم می‌بیند تصاویر جنایت و وحشی‌گری های مامورینش، علی‌رغم قطع کردن یک هفته‌ای اینترنت، به همه دنیا رسیده و همگان شاهد بودند که چگونه جوانان را با تیر مستقیم هدف قرار می‌دادند.
اگر خامنه‌ای حالا صحبت از رافت اسلامی با دستگیر شدگان می‌کند و اسامی شهدا و اسرا را اعلام نمی‌کند و حتی اعلام می‌کنند که ۸۵ درصد آنان از افراد عادی جامعه بوده‌اند، بخاطر این است که دیگر نمی‌تواند در سایه سیاست مماشات، روی این جنایت اخیرش را بپوشاند.
جنبش دادخواهی ملت ایران، فعالانه بصورت روزانه در حال جمع‌‌آوری عکسها و آمار شهدا و دستگیرشدگان در سراسر کشور است. و هر روزه بخش دیگری از این جنایات را افشا می‌نماید. از آنجاکه رژیم جنایتکار آخوندی در ضعیف‌ترین شرایط خود قرار دارد و ناقوس سرنگونی خود را هم با صدای بلند شنیده است، دیگر نمی‌تواند مانند گذشته اهرم زندان و اعدام را برای بسط اختناق و سرکوبش بکار بگیرد. به شرایطی رسیده‌ایم که فاز جنبش مردمی ایران عوض شده است و قانونمندی‌های حرکت در این فاز، هم برای مردم تغییر کرده است و هم برای رژیم. مردم و جوانان بپاخواسته، هر روزه بر طبل جنگ بیشتر و حتی مسلح شدن می‌کوبند و خامنه‌ای مفلوک، سعی می‌کند دم از رأفت اسلامی بزند.
