بانکها و نمادهای حکومتی، در آتش قیام مردم ایران
نظام میر محمدی
حقوقدان و کارشناس مسایل ایران
قیام آبان‌ماه ۹۸ مردم ایران که همچنان ادامه دارد، ویژه‌گی‌های متعددی داشت. این قیام موضوع داغ خبری و تحلیلی و گزارشات رسانه‌های منطقه ای و جهانی و حتی در خود رژیم ایران بوده است. یکی از ویژه‌گی‌های این قیام، هدف قراردادن نمادهای خاص متعلق به پایه های تحکیم قدرت آخوندها و پاسداران است. برای مردم چند ده میلیونی و جوانانی که تحت ظلم و ستم این رژیم هستند و این قیام را بوجود آوردند، هدف قرار دادن این نمادها به معنای رأی و نظر قاطع اکثریت جامعه ایران نسبت به حاکمیت ولایت فقیه است. حرف اصلی آنها این است که دوران این رژیم به پایان رسیده و مردم این رژیم را در تمامیتش نفی می‌کنند و آنرا نمی‌خواهند.
پرسش این است که نمادهای مورد خشم و غضب مردم چه کارکرد و رابطه‌ای با تمامیت رژیم و پایه‌های قدرت آن دارند که در سراسر ایران، مورد تنفر تظاهرات کنندگان هستند و آنها را هدف قرار دادند؟
نمادهایی که هدف مشترک قیام‌کنندگان در سراسر ایران قرار گرفتند شامل: بانکها، برخی از حوزه‌ها و حجره‌های آخوندی، برخی فروشگاههای زنجیره‌ای وابسته به سپاه و مراکز بسیج و سپاه پاسداران و دفاتر امامان جمعه منصوب خامنه‌ای بودند.
دستگاه تبلیغاتی حاکمیت برای عوام‌فریبی اخبار و گزارشهای خود را که منتشر می‌کند؛ اینطور وانمود می‌کند که مردم از این کارها نمی‌کنند و سپس نتیجه می‌گیرد که کسانیکه شورش کردند و بانکها و حوزه ها و مراکز وابسته به بسیج و سپاه را به آتش کشیدند عده ای اخلالگر و اغتشاشگر و وابسته به بیگانه و محارب و باغی بوده‌اند!
این شیوه مسبوق به سابقه است و در زمان شاه نیز وقتی که نهادهای حکومتی وابسته به دربار فاسد پهلوی هدف نیروهای انقلابی، از جمله سازمان مجاهدین خلق قرار می‌گرفت شاه و دستگاه عریض و طویل تبلیغاتیش اینطور گزارش و وانمود می‌کردند که عده‌ای خرابکار وابسته به بیگانه اینکارها را انجام داده اند و در نتیجه «مخل نظم و امنیت عمومی» هستند و طبق قانون باید اعدام شوند.
در حاکمیت ولایت فقیه بانکها تکیه‌گاه چه کسانی هستند و در کشور چه می‌کنند؟
برای پاسخ به این سؤال کافیست به رشد بادکنکی و بی رویه پدیده‌ای به‌نام «بانک» در رژیم آخوندی توجه کنیم تا از آن نتیجه‌گیری منطقی بشود. چون بانکها از مهمترین مبادی چپاول و غارت و ایجاد فاصله طبقاتی علیه جامعه و مردم ایران هستند. در جامعه‌ای که به اعتراف مرکز آمار رژیم، ۳۴درصد مردم ایران (یعنی بیش از ۲۷میلیون نفر) زیر خط فقر زندگی می‌کنند.
بنابراین این سؤال ایجاد می‌شود که بانکها به چه کسانی خدمات ارایه می‌دهند؟
پاسخ این است که در جامعه کنونی ایران؛ به اعتراف مهره های بالای حاکمیت بصورت میلیاردی رباخواری از طریق بانکها جریان دارد. کما اینکه فرهنگ اختلاس، یک پدیده رایج و مرتبط با بانکها است و در یک کلام بانکها به مرکز چپاول رسمی حاکمیت علیه اکثریت مردم ایران تبدیل شده اند بنحویکه هدف بانکداری که فراهم نمودن تسهیلات پولی برای رشد و شکوفایی اقتصادی و صنعتی و تجاری است؛ فراموش شده و تبدیل به یک هیولای پولی و مالی و چپاول در خدمت ثروتمندان وابسته به رژیم و تشدید فاصله طبقاتی گردیده است.
آخوند حسن روحانی رئیس جمهور رژیم پس از اینکه قیمت بنزین را گران کرد، اعتراف نمود که ۶۰میلیون ایرانی در این طرح نیاز به کمک‌هزینه دارند. معنی این اعتراف آن است که ۶۰میلیون ایرانی توان استفاده از بنزین ۳۰۰درصد گران‌شده را ندارند.
روزنامه حکومتی آرمان ۲۱ نوامبر ضمن انگشت گذاشتن بر روی همین نکته نوشت: «کشوری که دارای ۶۰میلیون نیازمند است، هر لحظه پتانسیل ناآرامی دارد».
از هر جامعه‌شناس و اقتصاددان و حقوقدان و سیاستمدار بی‌طرف پرسیده شود که جامعه‌ای با این مختصات، به چه سمت و سویی سوق داده می‌شود، بی‌شک و براساس پایه‌های مشخص علمی و منطقی خواهد گفت که «عصیان و شورش».
بنابراین بانکها در اقتصاد بحرانی رژیم ولایت فقیه، یکی از مراکز اصلی سیستمیزه کردن چپاول مردم، تشدید فاصله طبقاتی، تأمین هزینه و پول سپاه پاسداران و مراکز سرکوب و نیز منبع تأمین هزینه صدور تروریسم و مرگ به دیگر کشورها بوده و هستند و مادام که این رژیم در حاکمیت و قدرت باشد همین رویه ادامه خواهد داشت.
واقعیت دیگری که مردم ایران و سپرده‌گذاران در بانک‌های حکومتی بارها و بارها با شیوه‌های مسالمت‌آمیز و در روند قانونی و حقوقی، پیگیر مطالبات خود از بانکها بوده‌اند. ولی حاصل این اقدامات چه شد؟
سپرده گذاران به همه مراجع قانونگذاری و قدرت مراجعه کردند، تحصن کردند، شکایت کردند، طومار امضاء کردند و شعار دادند که «یک اختلاس کم شود، مشکل ما حل شود». یا شعار دادند که «دولت ورشکسته؛ روی پول ما نشسته»…
بنابراین مردم رنج‌کشده و محروم از همه حقوق معیشت و زندگی متعارف انسانی، وقتی تمام راهها را پیموده و اعتراض و دادخواهی مالی و اجتماعی مسالمت‌آمیز را بی‌نتیجه می‌بیند، طبق تصریح اعلامیه جهانی حقوق‌بشر، حق مسلم خود می‌داند که بالاستقلال اقدام به قیام و شورش و دادخواهی علیه سلطه ظالم و مظاهر و نمادهای تثبیت سلطه‌گری کند.
هدف قرار گرفتن بانکها توسط مردم بپاخاسته در سراسر ایران، چنین زمینه و مسیری را طی کرده و به مرحله نابودی این نمادهای مجسم آخوندی و پاسداری رسیده است.
مردم ایران سراپای این رژیم را تجربه کرده‌اند و می‌دانند که ریشه و لانه تکثیر و شیوع طاعون و فساد در بیت العنکبوت شخص خامنه‌ای و نهادهای وابسته به این بیت منجمله بانکها هستند.
قیام آبان‌ماه۹۸ به ما می‌آموزد که شیوه‌های مسالمت‌آمیز و رفتار مبتنی بر قانون و حقوق در رژیمی که ولی‌فقیه آن برتر از میلیون‌ها انسان است، سرابی بیش نیست. با این رژیم با هیچ زبانی و راهی جز خشم و شورش و قهر نمی‌توان حرف زد. بنا به تجربه ۴۰ساله آخوندها و پاسداران حامی آنها فقط زبان قدرت را می‌فهمند و لاغیر.
رهبر مقاومت ایران در پیام شماره ۱۷ خود بتاریخ ۴آذر در رابطه با قیام نوامبر در ایران گفتند: «… بار دیگر ثابت شد که این رژیم زبانی جز قهر و قدرت و قاطعیت نمی‌فهمد؛ باقی فریب و فسانه است…»
