نظام ایران در هفته‌های اخیر بسیار ترسیده است. حاکمان تهران برای تداوم سلطه خود بر ایران همواره کوشیده‌اند تا مولفه‌های داخلی و بین‌المللی را جدا از یکدیگر نگه‌دارند. آنها در داخل کشور دست به سرکوب زده‌اند و در جامعه جهانی از سیاست مماشات حداکثر بهره را برده‌اند؛ اما وای به زمانی که همه‌ی مولفه‌ها علیه نظام ایران هم جهت شوند.
بهار امسال برای حاکمان تهران، رنگ و بویی از بهار نداشت؛ در انتهای فروردین بود که سپاه در فهرست گروه‌های تروریستی جای گرفت و به فاصله‌ای کوتاه در اوایل اردیبهشت، آمریکا دیگر معافیت‌های نفتی ایران را تمدید نکرد. در پی‌آن تحریم‌های بخش‌های فلزات را شاهد بودیم.
حلقه محاصره اقتصادی بر گردن نظام ایران تنگ‌تر از همیشه شده است تا جایی که روحانی روز ۴ خرداد گفت: «اینکه کشتی باری ایرانی برای ۱۰روز نتوانسته در یکی از بنادر کشورها پهلو بگیرد و بار خود را خالی کند، در تاریخ ایران بی‌سابقه است. وزارت‌خارجه آمریکا برای یک کشتی مرتب با آن کشور کوچک در تماس است و این امر در ۴۰سال گذشته بی‌سابقه بوده است و اینکه یک نفتکش ایرانی برای رساندن نفت به‌صورت مداوم تحت تعقیب ماهواره‌ها و رصد قرار دارد در طول ۴۰سال گذشته سابقه نداشته است». [مجاهدین ۷ خرداد ۹۸]
افزون بر محاصره اقتصادی، حضور نیروهای نظامی آمریکا در منطقه، حاکمان تهران را به وحشت انداخته است؛ جدا از اینکه احتمال جنگ وجود داشته باشد یا خیر؛ اما نظام ایران هدف این تحرک نظامی است؛ فشار ناشی از آن، کشمکش در رأس نظام را بیش از گذشته افزایش داده است. با این حال خامنه‌ای و فرماندهان سپاه ناچار بودند که به نیروهای نظام مستمرا تاکید کنند که جنگی در کار نخواهد بود.
اما آنچه بیش از همه خامنه‌ای و سپاه را نگران کرده است؛ حضور سازمان‌یافته کانونهای شورشی در سراسر کشور است؛ دستکم از اسفند سال ۹۷، سپاه به رسانه‌ای کردن موضوع کانونهای شورشی پرداخته است؛ این بسیج خبری هدفی جز کوبیدن کانونهای شورشی ندارد؛ با این حال اثبات این واقعیت است که کانونهای شورشی به‌مثابه یک موجودیت سیاسی خود را در عرصه سیاسی ایران به ثبت داده‌اند.
اکنون نظام ایران می‌کوشد با مانور در عرصه منطقه و برقراری ارتباطات بین‌المللی مانع از اتخاذ یک تصمیم قاطع علیه خودش در سطح منطقه و جامعه بین‌المللی بشود؛ اما نمی‌تواند تصمیم قاطع کانونهای شورشی برای ادامه نبرد با خودش را تغییر دهد.
نبرد اصلی همواره در درون مرزهای ایران در جریان بوده است؛ سایر مؤلفه‌ها ممکن است به این روند کمک کنند یا مانع آن بشوند؛ اما به هر رو آنچه تعیین کننده است همان نیرویی است که رخ به رخ پاسداران ایستاده است.
