پرونده ۶۷ «یک کیس زنده است»؛ «این پرونده الان زنده است»؛ مصطفی پورمحمدی از اعضای هیأت مرگ در قتل‌عام ۶۷ این اظهارات را در برابر دوربین شبکه ۵ به تاریخ ۱۰ اسفند ۹۷ بیان می‌کند. پس از بیش از ۳۰ سال از آن قتل‌عام، او به‌ناچار اذعان می‌کند آن پرونده زنده است.
وقتی مجری، به وزیر سابق دادگستری روحانی یک فایل صوتی را یادآوری می‌کند که در آن توضیحاتی از جمله توسط پورمحمدی درباره اعدام مجاهدین به آقای منتظری ارائه می‌شود، پورمحمدی به‌ناگاه عنان از کف می‌دهد. او جرأت ورود کامل به این موضوع را ندارد زیرا به تصریح خودش اگر وارد این میدان شود به جایی گام گذاشته است که مجاهدین برای او تدارک دیده‌اند. با این حال جلاد کهنه‌کار ناچار است که به برخی از واقعیت‌ها اذعان کند.
پورمحمدی تأیید می‌کند آنچه آقای منتظری در جلسه ملاقات با هیأت مرگ خمینی گفته بود، «سبب عزل» وی از قائم مقامی رهبری شد. به این ترتیب پورمحمدی دانسته و برای بار دیگر اذعان می‌کند که مرز سرخ سلطنت ولایت مطلقه فقیه، مجاهدین هستند.
پورمحمدی که همواره مقامی امنیتی و قضایی در خلافت اسلامی! بوده است، در ادامه مصاحبه اعتراف می‌کند که «در ایامی که دادستان انقلاب» بوده است برای «خیلی» از مجاهدین «کیفرخواست صادر» کرده که به این ترتیب «اعدام شدند».
هرچند در همین مصاحبه پورمحمدی تایید می‌کند که هرگونه پرداختن به موضوع قتل‌عام۶۷ بازی در زمین مجاهدین است اما باز ناچار می‌شود که به این موضوع بپردازد؛ چرا؟
او خود پاسخ را به صراحت گفته است: «این پرونده الان زنده است». پس بازیگران سلطنت ولایت مطلقه فقیه نمی‌توانند از یک پرونده زنده که بود و نبود آنها را به چالش می‌کشد، تن بزنند. مکافات اعمال به سراغ جنایتکاران آمده است.
پورمحمدی در جای دیگری در همین مصاحبه با اشاره‌اش به حضور در دادستانی مسجد سلیمان در سال ۵۸، برای سرکوب جوانان، یادآوری می‌کند که «آن زمان ما انقلابی‌ها هر جا می‌رفتیم، فقط دادستان انقلاب نبودیم بلکه همه کاره شهر بودیم.» به این ترتیب پورمحمدی تصویری کوچک از مطلق‌العنان بودن نیروهای خمینی در ایران ارائه می‌دهد؛ وضعیت ناگواری که تنها یک پرده‌ی آن قتل‌عام سال ۶۷ بود. با این همه اکنون در نقطه‌ای قرار داریم که یکی از قاتلان ۶۷ با آنکه می‌گوید سخن گفتن از ۶۷ بازی در زمین مجاهدین است اما ناچار است که درباره آن سخن بگوید؛ و در فردا بیشتر مجبور خواهد بود.
