احکام سنگین زندان علیه هواداران مجاهدین نشانه قدرت یا ضعف !درگفتگو با علیرضامعدنچی

علیرضا معدنچی: بله، همان طور که گفتم این احکام در مقایسه با هر رژیمی بغیر از دیکتاتوری آخوندی خیلی سنگین است، حتی در مقایسه با رژیم شاه که نمونة یک دیکتاتوری کلاسیک و معمولی بود. اما در مقایسه با خود رژیم و سوابق رژیم، نه به هیچ وجه نشانة این نیست که شمشیر را از رو بسته باشد، چون نمی‌تواند و قدرتش را ندارد. بلکه به عکس نشاندهندة ضعف و عقب‌نشینی رژیم است.

مثلاً در مقایسه با دهه ۶۰ این رژیم چقدر دست‌بسته و درمانده شده. در سال ۶۰ این رژیم هزاران نفر را فقط به‌خاطر این‌که یک نشریه مجاهد فروخته بودند یا حتی یک اطلاعیه مجاهدین را خوانده بودند، اعدام کرد. حتماً می‌دانید که احمد خمینی، پسر خمینی، گفته بود که نشریه‌خوان این‌ها را هم باید اعدام کرد. دژخیم فلاحیان، وزیر پیشین اطلاعات رژیم در دوران رفسنجانی، همین اخیراً در یک مصاحبه که در فضای مجازی هم منتشر شد، استدلال می‌کرد که وقتی کسی وابسته به یک سازمان برانداز است تا وقتی مرکزیت آن سازمان هست، این فرد وابسته و هوادار محکوم به اعدام است و خمینی هم علناً گفته بود وابستگان به گروهک‌ها مشمول همان حکم سران آن گروهک‌ها هستند. یعنی اعدام! و همین کار را هم می‌کردند. فلاحیان در همان مصاحبه گفت اگر کسی در خانه تیمی مسئولیتش خرید نان بوده، این حکمش اعدام است و همین کار را هم کردند.

بنابراین وقتی چنین رژیمی برای کسانی که خودش می‌گوید با مجاهدین مرتبط بوده‌اند و عکس و فیلم اقدامات خود را برای سازمان ارسال می‌کردند، حکم زندان و تبعید صادر می‌کند، این چه معنایی جز ضعف و درماندگی و وحشت از بازتاب کارش دارد. الآن می‌توان دریافت که چرا مزارعی، رئیس کل دادگستری رژیم درکهگیلویه و بویراحمد ضمن اعلام خبر احکام صادره به‌طور مسخره‌یی آن‌چنان‌که گویی از یک فتح‌الفتوح خبر می‌دهد، از تشکیل گروه ویژه، رصد و گسترش چتر اطلاعاتی که «با اعمال تکنیک‌های فنی، عکس و فیلم‌های ارسالی این گروه را تهیه کرده و آنها را در یک عملیات غافلگیرانه دستگیر کردند»! خبر داده است؟! این قدرت‌نمایی پوشالی و مسخره برای سرپوش گذاشتن بر این استیصال و بن‌بست است. بن‌بست به این معنا که از یک‌طرف نمی‌تواند سرکوب نکند، اگر نکند آتش گسترش پیدا می‌کند و از طرف دیگر اگر سرکوب هم بکند، به دست خود بنزین بر آتش اعتراض و قیام می‌ریزد.

علیرضا معدنچی: رژیم برای این‌که گستردگی و گسترش کانون‌های شورشی معلوم نشود، معمولاً این قبیل خبرها را اعلام نمی‌کند. اما خبر محکومیت ۶ هوادار در گچساران و یاسوج را با سس قدرت‌نمایی منتشر می‌کند، تا ضمن این که از آن به عنوان حربة تهدید استفاده می‌کند، اما به وجود و گستردگی کانونهای شورشی اعتراف نکند اما روشن است که اگر در شهرهای کوچکی مثل یاسوج و گچساران ۶ نفر از هواداران مجاهدین دستگیر و محکوم شده‌اند که تازه اینها هم مربوط به قبل از قیام مردادماه بوده‌اند پس در شهرهای بزرگی مانند اصفهان و کرج و اهواز و غیره، دستگیر شدگان بایستی ۱۰ برابر و در تهران باید ۱۰۰ برابر باشند، اما اعلام آنها به‌معنی اعتراف به گستردگی مقاومت و گستردگی کانونهای شورشی است. این، تازه یک جنبه این تضاد است. تضاد دیگر نگهداری این جوانان پرشور و شورشی در زندانهاست. در زمان شاه هم شاهد بودیم که رژیم شاه با دستگیری و زندانی کردن دانشجویان، به‌دست خود زندان را به آموزشگاه و دانشگاهی برای تربیت کادرهای جنبشهای انقلابی تبدیل کرد.

علیرضا معدنچی: اگر منظور اینه که رژیم قوی بوده ضعیف شده، قبلاً ولی فقیهش خمینی بود و حالا خامنه‌ایه؛ اگر قبلاً به دلیل سیاست مماشات، به دلیل این که هنوز اقشاری از جامعه به رژیم باور داشت و حالا ندارد، در دهة 60 جنگ بود و زیر سرپوش جنگ خیلی کارها و جنایتها را می‌توانست بکند، اما حالا نمی‌تواند و به طور خلاصه در آن سالها دست رژیم باز بود و حالا باز نیست… اگر منظور از تغییر این است، بله رژیم در تمام این جنبه‌ها تغییر کرده و ضعیفتر شده.

اما اگر منظور تغییر محتوایی است، یعنی این که آن هیولای وحشی خون‌آشام الان قدری رام شده و از خوی ضدبشری‌اش کم شده… پاسخ منفی است، خیر! این رژیم همان رژیم خمینی با همان ماهیت و همان طینت است. همان که پس از ۴۰ سال دادستان کلش می‌آید و به یک اقدام نمایشی راه‌دادن تعداد معدودی از زنان به ورزشگاه آزادی واکنش نشان می‌دهد و می‌گوید: «این قبیل رفتارهای هنجارشکنانه را تحمل نمی‌کنیم». همین دژخیم به رانندگان اعتصابی برچسب قطاع‌الطریق می‌زند و آنها را به اعدام تهدید می‌کند و هر روز دسته‌دسته جوانان را به‌دار می‌کشد و حتی از اعدام کودکان و نوجوانان به‌رغم این همه محکومیت‌های بین‌المللی صرف‌نظر نمی‌کند. پس چرا نمی‌تواند مثل دهه ۶۰ رفتار کند؟ درست مثل یک حیوان درنده و وحشی که چنگال و دندانهایش شکسته و ریخته باشد.

به عنوان مثال این یک افعی است که نیشش به طور نسبی کشیده شده یا افعی است که در سرما قدری کرخت شده است.

علیرضا معدنچی: برای درک علت تفاوت امروز با سال‌های دهه ۶۰ کافی است در نظر داشته باشیم که:

در سال 60، رژیم هر شب ۱۰۰، ۱۰۰ و ۲۰۰، ۲۰۰ و حتی 300، 400 نفر اعدام می‌کرد و صبح هم در اخبار خودش اعلام می‌کرد و اسامی اعدامیها را هم می‌خواند، اما دنیا تکان نخورد؛ حتی ۳۰ هزار نفر را در سال ۶۷ قتل‌عام کرد، اما باز هم از جهان صدایی برنخاست.

اما حالا یک حمله و هجوم زندانبان‌ها به زندان ارومیه بازتاب جهانی پیدا می‌کند،

یک نوجوان را که رژیم می‌خواهد اعدام کند، گزارشگر ویژه حقوق‌بشر و عفو بین‌الملل و غیره… موضع‌گیری می‌کنند،

و اینها البته خودبه‌خودی حاصل نشده‌اند، خون‌دل و تلاش و سخت‌کوشی شبانه‌روزی کادرهای یک جنبش پشت آن بوده و خونهایی مثل خون شهید بزرگ حقوق‌بشر دکتر کاظم رجوی به پای آن ریخته شده.

کما این‌که شاهد اعتصابهای گسترده و سراسری پشت سر هم اقشار مختلف از رانندگان کامیون و بازاریان و معلمان هستیم. چیزی که تا یک‌سال پیش هم امکان وقوع نداشت که با فراخوان از پیش اعلام شده، مثلاً رانندگان کامیون که در سراسر کشور پراکنده‌اند به‌طور یکپارچه اعتصاب کنند و این اعتصاب را به مدت ۳ هفته ادامه بدهند و با موفقیت آن را پایان بدهند. امری که به هم پیوستن اعتصاب اقشار مختلف را در چشم‌انداز قرار می‌دهد.

علیرضا معدنچی: نتیجه این‌که: این درماندگی و بن‌بست رژیم در امر سرکوب، وجه متقابلش پیشروی مقاومت در همه اشکال آن است و این وضعیت کاملاً جدیدی است که چشم‌انداز درخشانی را در پیش روی همه قیام‌کنندگان و جوانان انقلابی قرار می‌دهد که با شور و ایمانی صدچندان به رژیم و دستگاه اختناق و سرکوب آن تهاجم کنند و پیروزی محتوم را هر چه سریع‌تر محقق کنند.

علیرضا معدنچی: جهانگیری در حرفهای خودش به نکات مهمی اشاره کرد که خوبه رویش کمی تأمل کنیم: از قول شریعتمداری اعتراف کرد که مدیران کشور ترسیده‌اند. زیر این فشارهاست که به قول آن عضو مجلس (جعفرزاده) وزرای دولت عصبی و پرخاشگر هستند، صبر و حوصله کمی دارند و زود از کوره در می‌روند، کم طاقتی و فشار کار روی وزراء و مدیران دولت تأثیر منفی گذاشته است».

جعفرزادة ایمن آبادی از اعضای مجلس ارتجاع هم در حالی که اظهارات جهانگیری را «بسیار تلخ و ناراحت کننده» توصیف می‌کرد، در دفاع از او گفت: «واقعیت این است که به ایشان باید جایزه سنگ صبوری را داد. با همه این احوال ای کاش چنین مباحثی رسانه‌ای نمی‌شد. بالاخره کشور در شرایطی نیست که انسجام و وفاق بین اعضای دولت بشکند.

واقعیت این است که دولت روحانی یک دولت وصله پینه‌یی است متشکل از چند باند رژیم که هر کدام از یک طرف آن را می‌کشند.

به قول خودشان دولت روحانی شامل حداقل 3 باند اعتدالیون، اصلاح طلبان و مستقلین است که به نوعی یکدیگر را خنثی می‌کنند.

تا وقتی شرایط بالنسبه عادی بود و پول و پله فراوان بود و بخور بخور بود، باندها کمتر به هم گیر می‌کردند، اما الان که بحرانها از هر طرف زیاد شده و به رژیم فشار می‌آورد، این لحاف چهل تکه مندرس دارد از هم شکافته می‌شودو واقعیت‌ها بیرون می‌زند. مثلاً رسالت امروز نوشته است:‌ «مجموعه نخبگان کشور اعتقادی به دولت آقای روحانی ندارند و با آن همکاری نمی‌کنند. حتی بالاتر از این، تقریباً نیمی از دولت آقای روحانی اعتقادی به ایشان ندارند.»

و روزنامة جوان نوشته:‌ اوضاع در دولت به‌هم ریخته است. چرا این طور شده؟ اول به خاطر مقاومت مردم، به دلیل قیام و ترس و وحشت مداوم رژیم از شعله کشیدن قیام.

رد این عامل را در روزنامه‌های همین امروز که دربارة همین وضعیت دولت نوشته‌اند، به خوبی می‌توان دید. روزنامة آرمان نوشته: «در عمل به گونه‌ای حرکت کردیم که واقعاً امید در جامعه باقی نمانده. درواقع اگر جامعه برهمین روال پیش رود و هیچ حرکت اصلاح‌طلبانه‌ای در عرصه اقتصاد و سیاست صورت نگیرد و تحریم‌ها هم تأثیر منفی بیشتری بگذارد و تورم بالاتر رود، اصلاح‌طلبان را با مشکلات بزرگی روبه‌رو خواهد کرد». (بخوانید کل نظام را با قیام و با خطر سرنگونی روبه رو خواهد کرد).

علیرضا معدنچی: اولاً مشکل که در افراد نیست. در کل این نظام فاسد و فرسودة دیکتاتوری است که عمرش به سر آمده. همان مقاله آرمان هم در ادامه می‌نویسد: «بحث ما دائم بر سر جابه‌جایی افراد است درحالی که مشکل ساختار سیاسی و اداری حل نشده است. چرا هر روز با مفاسد اداری بیشتری رو به رو می‌شویم؟». کما این که رئیس بانک مرکزی تغییر کرد. وزیر اقتصاد تغییر کرد مگر چیزی تغییر کرد و مگر اصلاً متصور است که با تغییر و تعویض اینها چیزی تغییر کند؟

تغییری هم اگر صورت بگیرد بر اثر فعل و انفعالهای جنگ قدرت درون رژیم است. مثلاً در همین گزارش هم به نقل از روزنامة جوان آمده بود «شریعتمداری در یک تصمیم هماهنگ استعفا داد تا مدیریت ناکارآمد او گرفتار استیضاح نشود و با معرفی به عنوان گزینه پیشنهادی به وزارت کار برود و در واقع هزینه برکناری دوست رئیس‌جمهور به گردن مجلس بیفتد. محمد شریعتمداری گرچه گفته است دیگر هیچ مسئولیتی را نخواهد پذیرفت و «می‌خواهد نباشد»، اما برخی شواهد حاکی از آن است که لابی گسترده‌ای در مجلس و رسانه‌ها در جریان است تا او به وزارت «کار» گمارده شود».

از این که بگذریم شیب تحولات به سمت هر چه اوج گرفتن و شدت یافتن بحرانهاست. این وضعیت تازه در شرایطی است که دور جدید و دور اصلی تحریمها که از 13 آبان شروع می‌شود هنور نیامده: تحریم‌های نفت و انرژی، تحریم بانکی و تحریم کشتیرانی!

و مهمتر از اینها برآمد بحرانهای اجتماعی و قیام که خودشان مدام به هم هشدار می‌دهند که «شورش در راه است» ارتش گرسنگان پشت دروازه‌ها خیمه زده‌اند و …

در چنین شرایطی باید گفت که روند از هم گسیختگی نظام با ظاهر شدن از هم گسیختگی دولت تازه شروع شده است.

علیرضا معدنچی: این که ظریف می‌خواهد استعفا کند، فعلاً در حد حرف و شایعه است و اگر واقعیت داشته باشد علتش همان از هم گسیختگی نظام است و نه مثلاً در اعتراض به این اقدام که گویا از طرف سپاه و نیروی قدس طراحی شده. هدف طرح این اباطیل که به نظر می‌رسد از جانب خود رژیم و مشخصاً وزارت اطلاعات است این است که می‌خواهند با در بردن دولت روحانی کل رژیم را از این رسوایی در ببرند و این طور وانمود کنند که این هم مثل قتلهای زنجیره‌یی کار یک باند خودسر در رژیم بوده و ربطی به دولت و وزارت اطلاعات ندارد. در حالی که همة اطلاعات به دست آمده که فرانسه هم بخشی از آن را افشا کرده گویای این است که این توطئه توسط وزارت اطلاعات و مشخصاً معاون آن سعید هاشمی مقدم بوده و وزارت خارجه هم در جریان آن قرار داشته است. بنابراین این شایعات منشأش رژیم و برای در بردن کلیت رژیم است.