پشتوانه خونینِ یک تحریم و طرد بزرگ ملی
در تمامی فرهنگ‌ها و جوامع بشری، مسابقات جهانی و به‌ویژه جام جهانی فوتبال، مظهر همبستگی، غرور ملی و پیوند عاطفی میان یک ملت و نمایندگان ورزشی آن‌هاست. اما در مختصات امروز ایران تحت حاکمیت ولایت فقیه، این قاعده جهانی به شکلی بی‌سابقه در تاریخ ورزش معاصر فروپاشیده است. تیمی که به عنوان نماینده ایران راهی مسابقات می‌شود، در نگاه توده‌های جان‌به‌لب‌آمده، هیچ نسبتی با هویت و اراده ملی ندارد. این گسست عمیق، حاصل یک فرآیند طولانی از ترور، گزینش‌های امنیتی و نابودی روح واقعی ورزش توسط رژیمی است که حتی از مستطیل سبز نیز به عنوان ابزاری برای مشروعیت‌بخشی و بقای خود استفاده می‌کند.
ریشه این تحریم عاطفی و طرد بزرگ را باید در تضاد تاریخی میان دو مفهوم «قهرمان ملی» و «ورزشکار حکومتی» جستجو کرد. تاریخ ایران هرگز نام جهان‌پهلوان تختی را فراموش نمی‌کند؛ قهرمانی که حتی وقتی دست‌خالی و بدون مدال از مسابقات خارجی بازمی‌گشت، روی دوش توده‌ها تشویق می‌شد و فریاد «شیر دلیران کیه؟ تختیه…» برایش طنین‌انداز بود. راز این ماندگاری، نه در شمار مدال‌ها، بلکه در ایستادگی او در برابر دیکتاتوری و وفاداری‌اش به مردم بود. در نقطه مقابل، تیمی که امروز اعزام می‌شود، ویترینی دست‌چین شده از مهره‌هایی است که با فیلترهای امنیتی و وفاداری‌سنجی حاکمیت گزینش شده‌اند؛ کسانی که به جای خم شدن در برابر رنج مردم، دست‌بوس مقاماتِ عامل سرکوب هستند.
پشتوانه این طرد بزرگ، کارنامه‌ای خونین از جنایات رژیم در حق پهلوانان و ملی‌پوشان راستین وطن است. مردمی که شاهد اعدام حبیب خبیری، کاپیتان محبوب تیم ملی فوتبال، و فروزان عبدی، کاپیتان تیم ملی والیبال زنان بوده‌اند، هرگز نمی‌توانند مهره‌های گزینش‌شده این دستگاه سرکوب را بپذیرند. داغ صمد منتظرالظهور و قهرمان سرفراز نوید افکاری که به خاطر طنین‌انداز کردن فریاد حق‌طلبی مردم به دار آویخته شد، آینه‌ای است که ماهیت واقعی این رژیم خونخوار را نشان می‌دهد ولی پهلوانان هرگز نمیمیرند رژیم ابتدا قهرمانان واقعی مردم را به مسلخ فرستاد و سپس ساقدوش‌های دستگاه سرکوب را به عنوان تیم ملی جا زد.
بیشتر بخوانید
شکاف در رأس حکومت؛ جنگ باندها بر سر توافق با آمریکا به خیابان کشیده شد
به همین دلیل است که پیروزی این تیم، پیروزی میهن تلقی نمی‌شود؛ چرا که مدال‌ها و افتخارات آن تنها خرج ویترین تبلیغاتی رژیم خواهد شد. این واقعیت تلخ اما عریان، پیش از این خود را در پدیده‌ای نادر و بی‌سابقه نشان داد؛ زمانی که توده‌های مردم در ایران پس از شکست این تیم حکومتی در مسابقات خارجی، به خیابان‌ها ریختند و به جشن و پایکوبی پرداختند پدیده‌ای چنان هولناک برای حاکمیت که به دستگیری گسترده شادمانان در کف خیابان انجامید. این واکنش، پیام قاطع جامعه است: تیمی که در کنار مردم و رنج‌هایشان نباشد، طرد خواهد شد. اراده توده‌ها امروز در کف خیابان رقم می‌خورد و هیچ مدال یا تورنمنتی نمی‌تواند مشروعیتِ ازدست‌رفته این نظام را بازگرداند.
ی . یزدی
