در میانه بحران جنگ، تعیین‌کننده‌ترین نبرد ایران نه در مرزها، که میان مردم و استبداد حاکم جریان دارد.
جنگ‌های خارجی معمولا حس ناسیونالیستی مردمان یک سرزمین را برمی‌انگیزانند. اما در ایران، مردم نه اینکه از جنگ استقبال داشته باشند، اما انتظار دارند که این جنگ همسو با مقاومت آنها در نفی دیکتاتوری در ایران باشد. زیرا که مردم ایران در طول حاکمیت رژیم‌های دیکتاتوری، قربانیان بسیار داده‌اند. برای نمونه در دو رژیم دیکتاتوری اخیر مردم ایران صدها هزار نفر قربانی داده‌اند.
جنگ اصلی
«جنگ اصلی و جنگ تعیین‌کننده و سرنوشت‌ساز، جنگ بین مردم ایران و دیکتاتوری دینی است». این را خانم مریم رجوی، رئیس جمهور شورای ملی مقاومت ایران در روز ۲۲ آوریل ۲۰۲۶ در پارلمان اروپا اعلام کرد. بنابراین، چشم‌دوختن به جنگی دیگر، نگاه اشتباه به صورت مسئله موجود در خاورمیانه بر سر ایران است. به عبارت دیگر، «رهایی از فاشیسم دینی و سلاح اتمی و گروه‌های نیابتی و پایان دادن به جنگ، تنها با سرنگونی رژیم ایران به‌دست مردم و مقاومت سازمانیافته امکان‌پذیر است».
بیشتر بخوانید
فرهاد فلاح و چهره واقعی فرهنگ‌سازی حکومتی!
جنگ یا سازش با دیکتاتوری
جنگ خارجی با دیکتاتوری روی دیگر مماشات با دیکتاتوری است. این در عمل به اثبات رسیده و هرگز به سرنگونی دیکتاتوری در ایران منجر نخواهد شد. مردم ایران خواهان حکومتی دمکراتیک و مردمی هستند. دوران دیکتاتوری و وابستگی به سر آمده و صلح و امنیت در منطقه خاورمیانه و در جهان به وضعیت ایران گره خورده است. بنابراین، مسئله ایران، نه با تغییر مهره‌های دیکتاتوری، نه با جنگ خارجی و نه با سازش با دیکتاتوری حل نخواهد شد. اگر رژیم‌های دیکتاتوری در ایران بیش از صد سال است بر سر کار هستند، حاصل جنگ خارجی یا مماشات با دیکتاتوری در ایران است. پس باید یگانه راه حل را در اجابت خواسته‌های مردم ایران جستجو کرد. یعنی با «جمهوری دمکراتیک» که خواسته اصلی مردم ایران است.
آتش بس و تداوم آن
اگرچه پدیده‌یی همچون آتش‌بس یا تداوم آن، روی تحول بزرگ در رابطه با ایران تاثیرگذار است، اما نمی‌تواند تعیین‌کننده باشد. زیرا که به تجربه ثابت شده که «آتش‌بس» اگر با خواسته اصلی مردم ایران همسو نباشد، تداوم آن، اهمیت چندانی ندارد. زیرا که مشکل اصلی در ایران، بین رژیم دیکتاتوری و مردم ایران است. چشم‌دوختن به آتش‌بس یا جنگ خارجی و مماشات، نوعی به بیراهه‌رفتن است که برنده نهایی آن، دیکتاتوری حاکم است.
تغییر رژیم در ایران
رژیم دیکتاتوری پهلوی نزدیک به ۵۸ سال و رژیم دیکتاتوری مذهبی نزدیک به 47 سال بر ایران حکومت کرده‌اند. حاصل این دو دیکتاتوری، گسترش فقر و اعدام و حذف مخالفان و جنگ‌افروزی و نقض حقوق بشر و در نهایت، تلاش برای تجهیز به بمب اتم بوده است. اگر مردم ایران به اصلاح ِرژیم‌های دیکتاتوری بسنده می‌کردند، قیام نمی‌کردند و رژیم دیکتاتوری مذهبی نیز برای بمب‌اتم تلاش نمی‌کرد و دنبال تشکیل نیروهای نیابتی نمی‌رفت! در فوریه ۱۹۷۹ مردم ایران رژیم دیکتاتوری پهلوی را سرنگون کردند و اکنون برای سرنگون‌کردن دیکتاتوری مذهبی بپاخاسته‌اند.
قیامهای مردمی در ایران
قیامهای مردمی ایران در مراحل پایانی قرار دارد. زیرا که پیروزی مردم بر سیستم دیکتاتوری در شرف وقوع است. بر کشورهای جهان و به ویژه کشورهای همسایه ایران است که این وضعیت را به درستی دریابند و در سمت درست تاریخ قرار گیرند. مردم ایران خواهان همزیستی مسالمت‌آمیز با مردم جهان و منجمله مردمان منطقه است. رژیم مذهبی حاکم رو به پایان دارد و به یمن بحرانهای بسیار، ضعیف و آسیب‌پذیر است. در نقطه مقابل دیکتاتوری، مردم ایران دارای یک مقاومت مستقل و قوی هستند و رو گسترش دارد. به همین دلیل است که رژیم مذهبی حاکم، مردم و مقاومت ایران را دشمن اصلی خود می‌داند.
استراتژی درست
مماشات با دیکتاتوری در ایران یا جنگ خارجی با آن، مانعی در مسیر قیام مردمی است. استراتژی درست این است که در حمایت از مردم و مقاومت ایران باشد که شعار و خواسته آنها، «صلح و آزادی» است. مردم و مقاومت ایران اکنون بازوی سرنگون‌کننده دیکتاتوری دارند. این را اخیرا اقدامات سرکوبگرانه رژیم مذهبی حاکم علیه مردم ایران به خوبی نشان داده است. وحشت رژیم از قیام مردمی و بازوی سرنگون‌کننده دیکتاتوری در خیابانهای شهرهای ایران است. رژیم حاکم نمی‌تواند چنین وحشتی را پنهان سازد. زیرا پا در واقعیت داشته و رو به گسترش است. مقاومت سازمانیافته در ماه‌های اخیر اعتلای روزافزون داشته و کانون‌های شورشی در گسترش قیام و سمت دادن به آن نقش مهمی داشته و دارند. قبل از جنگ خارجی اخیر، آنها توانستند، مقر خامنه‌ای و سایر مراکز اصلی رژیم حاکم را نشانه‌گیری بکنند که خود گویای آدرس دقیق نیروی سرنگون‌کننده است. مقاومتی سازمانیافته که می‌رود به سرکوب در ایران پایان دهد.
در چنین وحشتی است که دیکتاتوری مذهبی حاکم بر ایران به اعدام‌های بی‌وقفه روی آورده تا راه قیامهای مردمی را ببندد. امروز زندانیان سیاسی با تهدید کشتار مواجهند. اما رژیم ایران برای برای مقابله با قیام مردمی و مقاومت آنها، ضمن استقبال از جنگ خارجی، به میدان‌دادن به آلترناتیو ساختگی حول بقایای دیکتاتوری شاه روی آورده است. قبل از همه، رژیم ایران به خوبی می‌داند که جنگ خارجی و اهرم آلترناتیو ساختگی، نه تنها تهدیدی برای سرنگونی دیکتاتوری در ایران نیست، بلکه عمر رژیم را طولانی‌تر می‌کند و می‌تواند در زیر سایه آن، اعضای مقاومت ایران و شورشگران واقعی ایران را کشتار نماید و به طور همزمان، جبهه مردم را تضعیف و تفرقه‌افکنی را جایگزین اتحاد در بین نیروهای اپوزیسیون بکند. در هویت چنین آلترناتیو ساختگی، همین بس که پسر شاه به پرونده پدر دیکتاتورش افتخار می‌کند!
عبدالرحمن گورکی، نویسنده و تحلیلگر سیاسی
