برادران آرمانی که شما را هرگز ندیدم
اما از همان لحظه‌ای که نامتان را شنیدم، دیگر غریبه نبودید؛ بدل شدید به ایمان، به باور، به راهی که نمی‌شود از آن بازگشت. از آن روز تا لحظه‌ای که شما را به سرِ دار سپردند، هر ثانیه‌اش را با شما زیستم. با تپش‌های قلبتان، با سوگندهای وفای شما به آرمان ، با فریادهایی که پشت دیوارهای آهنی نماند.
آن روز که در دو راهی اوین و قزلحصار شما را ربودند، فقط شما نبودید که به آزمون کشیده شدید؛ من هم در همان دو راهی ایستاده بودم. با شما انتخاب کردم ایستادن را. انتخاب کردم که نترسم، که عقب ننشینم، و سایه‌ی شما را از شانه‌هایم برندارم.
در سلول‌های انفرادی قزلحصار، در آن تاریکی فشرده و بی‌انتها، من هم با شما نفس کشیدم، با شما درد کشیدم و با شما به آینده‌ای فکر کردم که هنوز نیامده، اما باید ساخته شود.
بیشتر بخوانید
در پشت آن دیوارهای سرد و سیاه که نام صدها زندانی روی آن حک شده است، جایی که زمان فقط انتظار مرگ است، صدای شما نه خاموش شد بلکه بلندتر از همیشه بود.
صدای شما، صدای ایستادگی بود
بی‌لرزش، بی‌تردید. در نامه‌هایتان هیچ‌وقت پایانی نبود؛ هر کلمه‌اش یک فراخوان بود، یک فرمان برای ادامه دادن، برای خم نکردن سر، برای باقی ماندن در صفِ نبرد. باور کنید، آن روز که شما را به سوی دار می‌بردند، من تصویرتان را در ذهنم می‌دیدم.
استوار، بی‌هراس. انگار که فریاد می‌زدید: «ما آماده‌ایم!» و این فریاد، هنوز در رگ‌های من جاری است. فریادی که حنیف آقا در واپسین لحظات قبل از اعدام میزد.
و حالا من نیز با شما و آرمان‌تان پیمان بسته‌ام
پیمان ایستادگی، پیمان مقاومت. سر خم نکنم، سکوت نکنم، و آماده باشم برای جنگی صد برابر، در هر جبهه، تا روزی که این تاریکی فروبریزد و آزادی، نه در رویا، که در خیابان‌های میهن‌مان جاری شود. شما باورهای من شدید برادرانم نه در یک نام، نه در یک خاطره، بلکه ستون‌هایی که جهانِ من بر آنها ایستاده است.
با شما فهمیدم که می‌شود از خود گذشت، می‌شود دوباره متولد شد، در میانه‌ی مرگ زندگی.
می‌شود مثل محمد تقوی بود؛ از پانزده‌سالگی قدم در راهی گذاشت که پایانش روشن است، اما آسان نیست. می‌شود از همه‌چیز گذشت از موقعیت، از آینده‌ای که دیگران آرزویش را دارند و پر کشید به سوی همان‌هایی که در ۶۷ از آنها جا ماند.
می‌شود علی‌اکبر دانشور کار بود؛ دل کندن از عزیزترین‌ها، از فرزند، از زندگی، و رفتن به مسیری که تنها نامش آزادی است. انتخاب کرد، حتی اگر تازه در این مسیر پا گذاشته باشی، حتی اگر پرهزینه باشد چون ارزشش را دارد.
می‌شود ابوالحسن منتظر بود؛ تنش شاید پیر باشد، اما ایمانش نه. می‌شود در کهولت، جوان‌ترین مبارز میدان بود. می‌شود هر روز تازه ماند، از آرمان گفت از ایمان گفت، از مبارزه گفت، و چراغی شد برای دیگران.
می‌شود پویا قبادی بود؛ در اوج عشق، در اوج هنر، اما راه را شناخت و ایستاد. او که از خدا فقط یک چیز می‌خواست: ثابت‌قدم ماندن. او که بعد از رفتن بهروز و مهدی نوشت هنوز صدایشان در گوشش است، هنوز آن یقین را حس می‌کند یقین به لحظه‌ای که حتی مرگ هم نمی‌تواند قلبی را از تپش بازداردکه برای آرمان و آزادی می‌تپد.
می‌شود وحید بنی عامریان بود؛ نخبه، جوان، با هزار راه آسان پیش رو، اما دلش تاب دیدن رنج را نداشت. یک کفش پاره، یک نگاه بی‌پناه، کافی بود تا مسیرش را انتخاب کند. او بلندترین فریاد یک نسل بود.
می‌شود بابک علیپور بود؛ از سرزمین میرزا کوچک‌خان، با راهی هموار برای ماندن، برای وکیل شدن، برای آرام گرفتن در چارچوب قانون اما نه، او انتخاب کرد که از حق، فراتر از کلمات دفاع کند؛ در میدان، در خطر، در مبارزه.
و من…
در میان همه‌ی این نام‌ها، در میان این شعله‌ها، می‌فهمم که «میتوان» فقط یک واژه نیست یک تعهد است. تعهد به ایستادن، به نترسیدن، به ادامه دادن.
شما باورهای من شدید.
