از دیرباز قرار گرفتن سپاه پاسداران رژیم آخوندی در فهرست گروه‌های تروریستی از سوی اتحادیه اروپا یکی از مطالبات جدی افکار عمومی، فعالان حقوق بشر و قربانیان تروریسم دولتی رژیم ایران بود. هرچند استقبال از چنین اقدامی – در هر زمان – قابل درک و بجاست، اما واقعیت تلخ این است که این لیست گذاری، بسیار دیرهنگام بوده و بهای این تأخیر را مردم ایران و حتی امنیت جهانی پرداخته‌اند.
پرسش اساسی این است:
چرا اتحادیه اروپا با وجود دهه‌ها جنایت سازمان‌یافته، سرکوب خونین قیام‌های مردمی، ترور مخالفان در داخل و خارج از کشور، و نقش مستقیم سپاه پاسداران در بی‌ثبات‌سازی منطقه، از وارد کردن این نهاد در لیست تروریستی خودداری می‌کرد؟ پاسخ را باید نه در کمبود شواهد، بلکه در سیاست کثیف مماشات جست‌وجو کرد؛ سیاستی که منافع اقتصادی، دلارهای نفتی و معاملات پشت‌پرده را بر جان انسان‌ها ترجیح داد.
در همین زمینه
پرونده یک جنایت؛ روایت مای ساتو از قتل‌عام خونین دیماه توسط رژیم ایران
رژیم حاکم بر ایران، با بازوی اصلی خود یعنی سپاه پاسداران، منطقه خاورمیانه را به آتش کشید: از عراق و سوریه گرفته تا لبنان، یمن و فراتر از آن. حمایت از شبه‌نظامیان، صدور تروریسم، گروگان‌گیری سیاسی و باج‌خواهی بین‌المللی، جهان را بارها در آستانه بحران‌های بزرگ قرار داد. این رژیم، اگر در میزان خشونت و ترور کمتر از داعش و القاعده نبوده، در بسیاری موارد حتی سازمان‌یافته‌تر و گسترده‌تر عمل کرده است؛ با این تفاوت که کت‌وشلوار دیپلماتیک بر تن داشت و پشت میز مذاکره می‌نشست.
کشورهای غربی سال‌ها «مار در آستین» پروراندند؛ به این امید که با سکوت و معامله، آتش دامن خودشان را نگیرد. اما تاریخ نشان داد که تروریسم، مرز نمی‌شناسد. دیر یا زود، همان آتشی که خانه مردم ایران را سوزاند، به درِ خانه‌های امن اروپا و جهان غرب نیز رسید. آن‌گاه بود که پرده توهم کنار رفت و واقعیت عریان خود را نشان داد.
در این میان، سخنان کایا کالاس، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، معنایی عمیق دارد؛ آنجا که گفت: «هر رژیمی که هزاران نفر از مردم خود را می‌کشد، در واقع در حال تلاش برای نابودی خود است.» این جمله، اعترافی دیرهنگام به حقیقتی است که مردم ایران سال‌ها با خون خود فریاد زده بودند.
واقعیت این است خون مردم و جوانان دلیر ایران و شهدای قیام‌ها بی‌ثمر نماند. این خون‌ها به بار نشست، شکوفه داد و دیوارهای دروغ و مماشات را ترک انداخت. هرچند عدالت با تأخیر قدم برمی‌دارد، اما تاریخ گواهی خواهد داد که حقانیت از آن مردمی است که در برابر ترور، سرکوب و فراموشی ایستادند. استقبال از هر اقدام درست، لازم است؛ اما فراموش نکنیم که این بیداری، بسیار دیر رخ داد.در این هم تردیدی نیست که مردم ایران به زودی با خشم انباشته ناشی از هزاران جان شیفته به خون غلتیده بساط تزویر و ریا و ظلم و ستم آخوندهای ضد دین را برخواهند چید و ایرانی طلوع خواهد کرد که سمبل آزادی و کرامت انسانی است.
ی . یزدی
۹ بهمن ۱۴۰۴
