سومین سالگرد جمعه خونین خاش جنایت خامنه ای که هرگز فراموش نمی‌شود
خون جوانان بلوچ، بذر آتش انقلاب که خاموش نخواهد شد
در روزی که سایه ترور و خشونت و سرکوب بر بلوچستان سنگینی می‌کند، سومین سالگرد جمعه خونین خاش فرا می‌رسد؛ فاجعه‌ای که ۱۳ آبان ۱۴۰۱، سی و پنج روز پس از کشتار زاهدان، خیابان‌های خاش را به خون آغشته کرد. نیروهای سرکوبگر حکومت خامنه‌ای، با شلیک مستقیم گلوله‌های جنگی به سوی معترضان بی‌‌دفاع دست‌کم ۱۸ شهروند بلوچ، از جمله دو کودک زیر ۱۸ سال را به خاک و خون کشیدند و ده‌ها تن را مجروح ساختند.
این جنایت، نماد عمق استبداد ولایت فقیه است؛ حکومتی که دادخواهی مردم را با گلوله پاسخ می‌دهد و عدالت را در گورستان‌های خاموش دفن می‌کند.
ریشه‌های آتش قیام در جمعه خونین خاش، تعرض و خشم مردمی
همه چیز از یک تعرض هولناک آغاز شد. ابراهیم کوچکزایی، فرمانده نیروی سرکوبگر انتظامی چابهار، به دختری ۱۵ ساله بلوچ تعرض کرد و این جنایت که همچون زخمی سنگین بر سینه جوانان گذاشته شد، جرقه اعتراضات را زد. مردم خاش، ۱۳ آبان ۱۴۰۱، در مقابل فرمانداری تجمع کردند تا فریاد عدالت سر دهند، دادخواهی برای قربانیان زاهدان و مجازات عاملان. اما حکومت، به جای پاسخگویی، ماشه‌ها را کشید. منابع معتبر مانند کانال تلگرامی مسجد جامع الخلیل خاش، از تیراندازی مستقیم نیروهای امنیتی از بالای ساختمان فرمانداری خبر دادند؛ گلوله‌هایی که قلب اعتراض مسالمت‌آمیز جوانان را درید و روز ۱۳ آبان به نام جمعه خونین خاش در تاریخ مبارزات مردم ایران ثبت شد.
در همین زمینه بخوانی
قربانیان فراموش‌نشدنی، نام‌هایی که آزادی و عدالت را فریاد می‌زنند
نهادهای سرکوبگر امنیتی حکومت، از همان ساعات اولیه، خانواده‌ها را تهدید کردند تا هویت عزیزانشان را پنهان نگه دارند. اما حقیقت، زنجیرها را می‌شکند. هویت ۱۱ شهید فاجعه دردناک و فراموش ناشدنی جمعه خونین خاش به شرح زیر است، نام‌هایی که نماد مقاومت بلوچستان هستند
یونس میربلوچزهی، فرزند محمدانور، ساکن نازیل؛ جوانی ۲۲ ساله که رویای آزادی را در خون خویش غرق کرد.
محمد شه‌بخش میربلوچزهی، فرزند نادر، دانشجوی دانشگاه آزاد خاش؛ رویاهایش در مقابل فرمانداری سوخت.
عبدالله شهلی‌بر، فرزند اسماعیل؛ پدری که برای عدالت ایستاد.
عظیم محمودزهی، فرزند پیرداد؛ نماد شجاعت خاموش.
سعید سهراب‌زهی، فرزند واحد؛ فریادی که خاموش نشد.
صادق آرامش (براهویی)؛ روحی آزاده در برابر ستم.
علی کرد کلاهوری (مرادزهی)، متولد ۱۳۷۶؛ ۲۵ ساله و پر از آرزوهای بر باد رفته.
عبدالملک شهنوازی (کمالخان‌زهی)؛ مبارزی ناشناخته.
مبین میرکازهی، فرزند مراد؛ کودکی زیر ۱۸ سال که قربانی سرکوب و خشونت پاسداران شد.
یاسر بهادرزهی، فرزند بیبگر، متولد ۱۳۸۳؛ معلول اما قوی، که حتی معلولیت نتوانست او را از عدالت بازدارد.
کامبیز ریگی، فرزند الله‌بخش؛ آخرین نفس برای آزادی.
در جنایت هولناک جمعه خونین خاش، سرکوبگران برخی پیکرها را از جمعیت جدا کرده، به حاشیه شهر بردند و رها کردند؛ صبح روز بعد، روستاییان این شهدا را یافتند. صحنه‌ای که قلب هر انسان آزاده‌ای را می‌فشارد.
میراث خون، از خاش تا انقلاب
جمعه خونین خاش، تنها یک رویداد نبود؛ زخمی ابدی بر پیکر ایران است. مردم و علمای مذهبی و مردمی نه آن هایی که رشته پیوندشان را با جلادان حاکمیت قطع نکرده اند، کشتار جمعه خونین خاش را «جنایت خونین» نامیدند و خامنه‌ای ولی فقیه حکومت قتل و کشتار را مسئول دانستند.
آمار کلی کشتارهای زاهدان و خاش به ۱۲۱ شهید می‌رسد، رقمی که فریاد سرکوب سیستماتیک جوانان بلوچستان را طنین‌انداز می‌کند. اما این خون‌ها، نابود نمی‌شوند. هر قطره، بذری است که گل‌های آزادی را می‌رویاند. خشم جوانان ایرانشهر، همچون آتشی زیر خاکستر، جوشان است و روزی، بنیاد ولایت فقیه را خواهد سوزاند. سومین سالگرد، نه عزای خاموش، که همچون شعله فروزان انقلاب درحال درخشش است: در این روز یاد شهدای جمعه خونین خاش، را به یاد آوریم، عدالت، با گلوله سرکوب نمی‌شود. بلوچستان فریاد می‌زند، و ایران برمی‌خیزد.
