افزایش پیوسته آمار بازماندگان از تحصیل در ایران، بازتاب بی‌عدالتی نهادی و سیاست‌گذاری‌های نابرابر است. رسانه حکومتی باشگاه خبرنگاران جوان درتاریخ ۱۶مهر۱۴۰۴در گزارشی که در این رسانه درج کرده است می‌نویسد: «علیرضا کاظمی روز چهارشنبه در همایش «کودکی منهای فقر و هم اندیشی برای توسعه حمایت اجتماعی از کودکان» با اشاره به اینکه براساس آمار‌ها (سامانه‌های ثبت اطلاعات) گفت، حدود یک میلیون دانش آموز (۶ تا ۱۸ سال) در کشور بازماندگان از تحصیل هستند».
در حالی‌که سرکردگان حکومت آخوندی از «عدالت آموزشی» سخن می‌گویند، آمارهای رسمی از نهادهای آماری خود حکومت، واقعیتی تلخ و انکارناپذیر را آشکار می‌کند: تعداد بازماندگان از تحصیل در چهار سال گذشته به شکل مستمر افزایش یافته است. این روند صعودی نه تصادفی، بلکه نتیجه مستقیم فساد ساختاری، فقر اقتصادی، و تخصیص تبعیض‌آمیز منابع ملی است.
رشد فاجعه‌بار بازماندگان از تحصیل ؛ از دبستان تا دبیرستان
بر اساس آمار رسمی، در مقطع ابتدایی شمار بازماندگان از تحصیل از ۱۸۵ هزار نفر در سال ۱۴۰۰ به بیش از ۲۱۰ هزار نفر در سال ۱۴۰۳ رسیده است.
در مقطع متوسطه اول، این رقم از ۱۸۹ هزار نفر به ۲۲۷ هزار نفر افزایش یافته و در متوسطه دوم نیز از ۵۳۵ هزار نفر به بیش از ۶۱۴ هزار نفر صعود کرده است.
به این ترتیب، صدها هزار کودک و نوجوان ایرانی از چرخه آموزش خارج شده‌اند، چرخه‌ای که قرار بود ستون فقرات توسعه و عدالت اجتماعی باشد.
شعارهای عدالت‌محور، در تضاد کامل با واقعیت میدانی
در حالی‌که وزیر آموزش و پرورش در اظهارات رسانه‌ای خود تأکید می‌کند «هیچ دانش‌آموزی نباید از تحصیل بازبماند»، واقعیت مدارس کشور چیز دیگری می‌گوید.
در مناطق روستایی، حاشیه‌نشین و کم‌برخوردار، هزاران کودک به دلیل فقر، نبود امکانات، فاصله جغرافیایی و سیاست‌های تبعیض‌آمیز بودجه‌ای از تحصیل بازمی‌مانند؛ و هیچ سیاست مؤثر و منسجمی برای بازگرداندن آنان وجود ندارد و شرایط فقر در جامعه محروم مانند استان‌های سیستان و بلوچستان، کردستان، لرستان و خراسان جنوبی باعث شده است که بازماندگان از تحصیل روند صعودی به خود بگیرد.
در همین زمینه
یک‌میلیون ایرانی جامانده از تحصیل از کجا آمده است؟
آموزش قربانی فساد و رانت ساختاری
در حالی‌که میلیاردها تومان از بودجه عمومی صرف حوزه‌های علمیه و نهادهای تبلیغاتی وابسته به حکومت خامنه‌ای می‌شود، مدارس مناطق محروم کشور حتی از ابتدایی‌ترین امکانات آموزشی بی‌بهره‌اند. فساد نهادینه در سیستم مالی و بودجه‌ای، آموزش را به قربانی خاموش نظامی رانتی تبدیل کرده است که توسعه انسانی را فدای منافع اندیشه عقب مانده ولایت فقیه می‌کند و نتیجه این سیاست افزایش بازماندگان از تحصیل می‌باشد.
آینده‌ای که در غیاب آموزش تیره‌تر می‌شود
ادامه این روند نه‌تنها شکاف طبقاتی را عمیق‌تر می‌کند، بلکه به‌تدریج بنیان سرمایه انسانی کشور را از بین می‌برد. در جهان امروز که آموزش و دانش، محور توسعه پایدار است، محروم‌سازی سیستماتیک کودکان از تحصیل، بزرگ‌ترین تهدید برای آینده ایران محسوب می‌شود، آمار بازماندگان از تحصیل گواه این حقیقت است که امروز در جامعه ایران تحت حاکمیت ولایت فقیه مشاهده می‌شود.
آموزش، دیگر نه اولویت سیاست‌گذاران، بلکه ابزاری در خدمت بقای ساختار قدرت شده است، ساختاری که آگاهی را خطر می‌داند و ناآگاهی را تداوم خود. لاجرم این وضعیت مسئولیت سنگینی را بر روی قشرآگاه جامعه قرار می‌دهد، مسولیت قیام برای سرنگونی حکومتی که جامعه را از پیشرفت و علم محروم کرده است و تنها علم را در خدمت بقای خود بکار می‌گیرد.
