قصه‌ای تقدیم به جانباخته نونهال وطن هستی نارویی و صدها تن از دختران و پسران وطن
شهرکوچک ما فقط سه خیابان دارد. از خیابان تا سر کوچه ده دقیقه راه است.
غروب پاییز، دخترک هفت‌ساله با چادر سفید و خال‌خالی قرمز، آرام قدم برمی‌دارد. دست کوچکش در دست بزرگ و پینه‌بسته پدر گم شده است.
به کتابفروشی خاموشی می‌رسند.
– « بابا، رسیدیم! باید مداد، پاک‌کن و کاغذ بخریم.»
– « باشه دخترجون.»
دخترک با ذوق چند برگ کاغذ، سه دفتر و سه مداد برمی‌دارد.
پدر لبخندی می‌زند: «تو که مداد داری! چرا سه تا؟ یکی برای خودت، یکی برای داداشت.»
دخترک خجالتی سرش را روی دست پدر می‌گذارد و لبخند می‌زند: «نه، من دوتا می‌خوام.»
پدر: «چرا دوتا؟ یکی داشته باش، وقتی تموم شد دوباره می‌خریم.»
دخترک با اصرار می‌گوید: «آخه شربان، دخترعمو قنبر، مدادش خیلی کوچیکه. تو انگشتش جا نمی‌شه، نوکش هم نداره!»
بعد غش‌غش می‌خندد.
پدر در دل می‌گوید: خوبه که می‌خندی… کاش همیشه بخندی.
– «می‌خوای یکی رو بدی به شربان؟»
– «بله، بله! تازه شربان خیلی هم مهربونه!»
پدر دستی به سرش می‌کشد: «باشه، ببر بده بهش.»
دخترک می‌پرد بالا: «آخ جون! خدا کنه زود صبح بشه برم مدرسه.» دوباره با فکر مداد کوچک شربان می‌خندد.
خانم همسایه که وارد مغازه می‌شود، می‌پرسد: «چی شده خانم کوچولو این‌قدر می‌خندی؟ دندونات هم که موش خورده!»
دخترک سرخ می‌شود. پدر پول را به آقای خاموشی می‌دهد.
– «بده وسایل رو من بگیرم.»
– « نه بابا! خودم می‌خوام دست بگیرم، تو گم می‌کنی!»
از مغازه بیرون می‌آیند. سر کوچه پدر می‌پرسد: «خوشحال شدی؟ چرا حرف نمی‌زنی؟»
در همین زمینه
نان بربری همراه با بوی سرنگونی!( یک داستان واقعی)
شربان بابا ندارد
دخترک جدی می‌شود: «می‌دونی، شربان بابا نداره.»
پدر آهی می‌کشد: «می‌دونم، باباش فوت کرده.»
– «چرا هر کی بابا نداره، مداد هم نداره؟»
پدر آرام جواب می‌دهد: «چون باباش کار می‌کرد و پول درمی‌آورد. حالا دیگه نیست…»
دخترک با نگرانی می‌گوید: «بابا تو هیچ‌وقت نمیر. من نمی‌خوام مامانم هم بمیره.»
پدر او را در آغوش می‌گیرد: «این دست خداست… خدا کنه همه بچه‌ها پدر و مادرشون رو داشته باشن.»
تا رسیدن به خانه، دخترک ساکت می‌ماند. وقتی به درب بزرگ خانه می‌رسند، با هیجان آن را می‌کوبد. صدای زنی بلند می‌شود: «چی شده؟ دارم میام باز کنم.»
زن وقتی در را باز می‌کند، با تعجب می‌گوید: «ببخشید آقا، فکر کردم زن حسن‌آقاست.»
پدر لبخند می‌زند: «نه من آقا نیستم، فقط علی آقاست»
دخترک با کنجکاوی می‌پرسد: «یعنی چی؟ تو که آقایی!»
پدر چیزی نمی‌گوید.
دخترک به زمین خیره می‌شود، می‌فهمد چیزی هست که باید روزی بفهمد.
ولی همان لحظه، مدادها را محکم در دست می‌گیرد و با دل کوچک خود عهد می‌بندد: هیچ‌وقت نگذارد دوستی مثل شربان، بدون مداد بماند.
و خنده‌اش دوباره برمی‌گردد؛ خنده‌ای ساده، اما روشن‌تر از چراغ‌های کوچک شهر.
م. یونسی
