در روزی آفتابی، پاک‌کن با صدایی نرم و دوستانه به مداد گفت: «حالت چگونه است، رفیق من؟»
مداد با نگاهی پر از خشم پاسخ داد: «من رفیقت نیستم، از تو نفرت دارم!»
پاک‌کن، شگفت‌زده و دل‌آزرده، پرسید: «چرا؟»
مداد با لحنی تند جواب داد: «چون هر آنچه من با زحمت می‌نویسم، تو با بی‌رحمی پاک می‌کنی!»
پاک‌کن با آرامش گفت: «من تنها خطاها و اشتباهات را از صفحه روزگار می‌زدایم.»
مداد با کنجکاوی پرسید: «و چرا چنین می‌کنی؟»
پاک‌کن با افتخار پاسخ داد: «زیرا این رسالت من است، این وظیفه‌ای که بر دوشم نهاده‌اند.»
مداد با طعنه گفت: «رسالت؟ این نه وظیفه، بلکه نابودی کار من است!»
پاسخی حکیمانه به مداد
پاک‌کن با حکمت پاسخ داد: «نابودی نیست، بلکه اصلاح است. کار من به اندازه نوشتن تو، ارزشمند و مفید است.»
مداد با غروری موقتی اظهار داشت: «تو اشتباه می‌کنی! کسانی که می‌نویسند، برتر از آنانند که پاک می‌کنند.»
پاک‌کن با لبخندی مهربان گفت: «پاک کردن خطا، خود معادل نوشتن حقیقت است. هر دو، بخشی از یک داستان زیبا هستیم.» مداد لحظه‌ای خاموش شد، سپس با اندوهی ملایم گفت: «اما می‌بینم که هر روز کوچکتر می‌شوی…»
پاک‌کن با صدایی پر از فداکاری پاسخ داد: «آری، زیرا هر بار که خطایی را از میان می‌برم، بخشی از وجودم را هدیه می‌دهم.»
مداد با صدایی گرفته گفت: «من هم احساس می‌کنم قد کوتاهی می‌کشم…»
در همین زمینه
یک قاب از تاریخ؛ به یاد مجاهد دلیر اکبر ذوالفقاریان( داستان)
فدا کردن چه زیباست
پاک‌کن با نگاهی گرم و دلگرم‌کننده گفت: «اگر آماده نباشیم بخشی از خود را فدا کنیم، چگونه می‌توانیم به جهانیان نور و خوبی ببخشیم؟» سپس با مهربانی به مداد نگریست و پرسید: «آیا هنوز از من دلتنگ و خشمگینی؟»
مداد لبخندی آرام بر لب آورد و گفت: «چگونه می‌توانم از تو نفرت داشته باشم، ای فداکار بی‌چشمداشت؟» و از آن روز، هرگاه صبح از خواب بیدار می‌شدند، این را به یاد می‌آوردند: روزهای زندگی، چون برگ‌های تقویم، کم و کمتر می‌شوند. اگر مدادی باشی که شادی را بر کاغذ زندگی می‌نویسد، ستودنی است؛ اما اگر پاک‌کنی که درد و رنج را می‌زداید و بذر امید و سرزندگی را در دل‌ها می‌کارد، نیز ارجمند است. آینده، با هر قدم، زیباتر خواهد شد.
