خامنه ای روز چهارشنبه ۷خرداد در دیدار با مقامات وزارت کشور، بار دیگر به شیوه‌ای نمایشی و بی‌پشتوانه از «مبارزه با فساد» سخن گفت .
او با تکرار عبارت معروف «اژدهای هفت‌سر»، تلاش کرد چهره‌ای ضدفساد از خود ترسیم کند. اما نگاهی دقیق به ساختار قدرت در ایران نشان می‌دهد آن‌که باید در آینه نگاه کند، نه مردم‌اند، نه مدیران میانی، بلکه خود ولی‌فقیه و نزدیک‌ترین حلقه‌های پیرامون اوست.
خامنه‌ای در سخنان امروز خود گفت:
«فساد همچون اژدهایی هفت‌سر است که به آسانی از بین نمی‌رود و مبارزه با آن را باید ادامه داد.»
اما هیچ اشاره‌ای نکرد که سرهای این اژدها، همان نهادهایی هستند که مستقیماً زیر نظر خود او اداره می‌شوند: ستاد اجرایی فرمان امام، قرارگاه خاتم‌الانبیا، بنیاد مستضعفان، آستان قدس، بیت رهبری، و بودجه‌های محرمانه‌ی سپاه.
در همین زمینه
فساد سیستماتیک در نظام ولایت خامنه ای
او در بخش دیگری از سخنانش گفت:
«برخی سعی کردند ثابت کنند فساد در جمهوری اسلامی سیستمی است، در حالی که چنین چیزی دروغ است و دستگاه سالم است.»
اما این ادعا در تناقض کامل با ده‌ها گزارش رسمی، صدها پرونده فساد کلان، و هزاران سند منتشرشده از رانت‌خواری، اختلاس و زد و بند در ارکان حکومتی است. اگر دستگاه سالم است، میلیاردها دلار گمشده در پرونده‌های پتروشیمی، فولاد مبارکه، بانک دی، و صرافی‌های سپاه، از کجا آمده‌اند؟
خامنه‌ای، با ظاهری ساده‌زیست و زبانی اخلاقی، در واقع پرده‌پوشی می‌کند بر فساد ساختاری و نهادینه‌ای که محصول ۳۵ سال رهبری بلامنازع خودش است. این ادعای «سلامت سیستم» در حالی مطرح می‌شود که حتی رئیس‌جمهور سابق، روحانی، گفته بود: «فساد مثل اختاپوس بر کشور سایه انداخته» و برخی چهره‌های حکومتی از «فساد سیستماتیک» به‌صراحت سخن گفته‌اند.
در بخش دیگری از صحبت‌ها، خامنه‌ای تأکید کرد:
«مدیرانی انتخاب شوند که روحیه خدمت و سلامت نفس داشته باشند… و از تجارت شخصی در دوران خدمت پرهیز کنند.»
در حالی که همه می‌دانند ده‌ها استاندار و مدیر منصوب نظام از رانت‌های تجاری، زمین‌خواری و قراردادهای نفتی و عمرانی برخوردارند. نهادهایی مانند قرارگاه خاتم‌الانبیا، بخش عمده‌ای از اقتصاد ایران را در قبضه دارند، بی‌آنکه مشمول هیچ نظارتی باشند. آیا سلامت نفس با حقوق نجومی، املاک لواسان، خودروهای لوکس، و بورسیه‌های فرزندان مقامات قابل جمع است؟
بن بست همه جانبه
در سخنی دیگر، خامنه ای گفت:
«کشور سرشار از فرصت است و از چالش‌هایی مثل جنگ، کرونا، ناامنی و اختلافات سیاسی رنج نمی‌برد.»
اما واقعیت جامعه ایران چیز دیگری است: فقر فراگیر، بیکاری گسترده، سفره‌های کوچک‌شده مردم، سرکوب اعتراضات، گسترش اعتیاد، مهاجرت نخبگان، فساد نظام‌مند، اختلاس‌های زنجیره‌ای، و شکاف طبقاتی بی‌سابقه. اگر کشور در «آرامش» است، پس چرا صدای مردم در خیابان‌ها به گلوله پاسخ داده می‌شود؟
خامنه‌ای همچنین از حضور مسئولان «در میان مردم» و شنیدن «حرف‌های حتی تند» آن‌ها گفت، اما نگفت چرا در ۴۵ سال گذشته، هر که خواست فریاد بزند، یا سر از بازداشت درآورد، یا تبعید شد، یا گلوله خورد.
البته نفس اینکه خامنه ای تحمل و مدارا در مقابل مردم حرف می زند، بیانگر تعادل ضعیف او و حکومت او در مقابل مردم است که از این میزان ویرانی و تنگای اقتصادی به جان آمده‌اند.
مهم‌تر از همه، خامنه‌ای بار دیگر مسئولیت‌ها را به دیگران حواله داد: از مدیران خواست شایسته‌سالار باشند، به فساد نزدیک نشوند، با قاچاق مبارزه کنند، و جوانان را به‌کار بگیرند. اما هیچ‌گاه نمی‌پرسد که چرا با وجود همه این توصیه‌ها، وضعیت کشور روز‌به‌روز وخیم‌تر می‌شود؟ پاسخ روشن است: چون اژدهای هفت‌سر، نه خارج از سیستم، بلکه در خود رأس هرم است.
اگر چه خواندن چنین روضه‌هایی از سوی خامنه ای چیز جدیدی نیست اما کسی تردید ندارد که این وضعیت تا زمانی که ولی فقیه و ساختار فاسد او در راس کار است ادامه خواهد یافت.
