کانون‌های شورشی در نخستین روزهای سال ۱۴۰۴، در حالی که رژیم ایران به رهبری خامنه‌ای با توسل به اعدام‌های فله‌ای می‌کوشد جامعه را مرعوب و منفعل نگه‌ٰدارد، با مجموعه‌ای از عملیات‌های هماهنگ و گسترده، این سکوت تحمیلی را در هم شکستند.
در واکنش به اعدام علی دهانی، زندانی سیاسی ۲۲ ساله و از اهالی بلوچ که به اتهام مقابله با مأموران حکومتی در جریان جمعه خونین زاهدان (۸ مهر ۱۴۰۱) در زندان زاهدان به شهادت رسید، کانون‌های شورشی در چندین شهر کشور، مراکز وابسته به نهادهای سرکوبگر را هدف حمله قرار دادند.
بخشی از این اقدامات اعتراضی به شرح زیر است:
۳ انفجار در قرارگاه ثارالله سپاه پاسداران در اهواز
۴ انفجار در فرمانداری شهرستان گلوگاه در استان مازندران
۲ انفجار در حوزه علمیه وابسته به رژیم در دهدشت، کهگیلویه
حمله با کوکتل مولوتوف به تابلوی نمادین خمینی در ورودی شهر خمین
۹ عملیات مستقیم در واکنش به قتل ۳ سوخت‌بر بلوچ
در همین زمینه
کانون‌های شورشی؛ تهاجم به دفتر مکارم شیرازی و وحید خراسانی و ده‌ها مرکز دیگر
عملیات‌های آتشین در پاسخ به جان‌باختن سه سوخت‌بر محروم بلوچ
در پاسخ به جان‌باختن سه سوخت‌بر محروم بلوچ، ۹ عملیات آتشین در شهرهای مشهد، کرمانشاه، کرمان، بیرجند، سبزوار، قائمشهر، لنگرود، اسلام‌آباد غرب و گوجان (چهارمحال و بختیاری) انجام شد که برخی از آنها عبارتند از:
حمله به دو پایگاه بسیج در گوجان با پرتاب کوکتل
آتش زدن پایگاه بسیج ضددانش‌آموزی در مشهد
حریق در مؤسسه فرهنگی ضدامام جعفر در کرمانشاه
آتش زدن پایگاه بسیج در کرمان
به آتش کشیدن بنر قاسم سلیمانی در بیرجند
سوختن تصاویر خمینی و خامنه‌ای در سبزوار
آتش گرفتن بنر بسیج در اسلام‌آباد غرب
حریق بنرهای تبلیغاتی رژیم در قائمشهر
آتش زدن تابلو ستاد اطلاعاتی رژیم در لنگرود
اقدامات دیگر در پاسخ به سرکوب و تخریب خانه‌های مردم بلوچ:
در اعتراض به تخریب منازل مردم در مناطق چابهار، زهک و زاهدان، عملیات‌هایی صورت گرفت که شامل:
آتش زدن اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی در مه‌ولات (خراسان رضوی)
حمله به حوزه دینی وابسته به رژیم در خورموج (استان بوشهر)
این عملیات‌ها که از سوی کانون‌های شورشی با هدف مقابله با موج تازه اعدام‌ها، قتل سوخت‌بران و سرکوب ساختاری صورت گرفته، پیام روشنی را منتقل می‌کند: جامعه خشمگین و معترض، سکوت تحمیلی را نمی‌پذیرد و در برابر هر شکل از ظلم، واکنش نشان می‌دهد.
