چگونه آمار کشته‌ها در تصادف جاده‌ها غم و حزن را در خانه مردم جایگزین شادی کرد؟ در ایام نوروز ۱۴۰۴، زمانی که مردم ایران برای لحظه‌ای شادی و استراحت به جاده‌ها پناه بردند، بیش از یک میلیون تصادف (۱,۰۱۶,۳۴۳ مورد) در عرض تنها دو هفته ثبت شد. رئیس پلیس راهور حکومتی اعلام کرد که در ۲۱روز طرح نوروزی، ۷۳۸تصادف منجر به فوت با ۸۸۰کشته، ۱۵,۸۳۳ تصادف جرحی با ۲۰,۱۰۹مجروح و ۸,۵۷۲تصادف خسارتی رخ داده است.
این آمار وحشتناک که در رسانه حکومتی آفتاب در تاریخ ۱۶فروردین‌ماه ۱۴۰۴درج گردیده است، تنها بخشی از واقعیت تلخ جاده‌های ایران است که به جاده‌های مرگ و خودروهای داخلی به ارابه‌های مرگ معروف شده‌اند. اما علت این فاجعه چیست؟ حکومتی که به‌جای رسیدگی به‌جان مردم، منابع کشور را صرف ساخت پهپادهایی چون شاهد برای کشتار در اوکراین و تسلیحات جنگی برای گروه‌های نیابتی‌اش می‌کند، پاسخگوی این تراژدی است.
زیرساخت‌های تخریب‌شده، جاده‌هایی که قاتل جان مردم‌اند
جاده‌های ایران با پهنای کم، نقاط کور فراوان و استانداردهای زیر صفر، به تله‌های مرگ تبدیل شده‌اند. سال‌هاست که زیرساخت‌های کشور به‌دلیل سوءمدیریت و غارت منابع توسط حکومت ولایت فقیه رو به نابودی رفته است. به‌جای تعریض جاده‌ها، رفع نقاط حادثه‌خیز و ایمن‌سازی مسیرها، بودجه‌ها صرف پروژه‌های نظامی و تسلیحاتی شده است. نتیجه؟ روزانه صدها خانواده داغدار و هزاران زندگی تباه‌شده در تصادفاتی که می‌توانست با حداقل برنامه‌ریزی جلوگیری شود.
ارابه‌های مرگ، خودروهایی که با یک ضربه نابود می‌شوند
خودروهای تولید داخل، از پراید گرفته تا سمند، به‌دلیل کیفیت نازل و فقدان استانداردهای ایمنی، در کوچک‌ترین تصادفات به تلی از آهن‌پاره تبدیل می‌شوند. این “ارابه‌های مرگ” نه تنها جان سرنشینان را حفظ نمی‌کنند، بلکه خود عاملی برای تشدید فاجعه‌اند. در حالی که کشورهای دیگر با فناوری پیشرفته ایمنی خودروها را تضمین می‌کنند، حکومت ایران مردم را محکوم به استفاده از محصولاتی کرده که تنها سودشان به جیب مافیای حکومتی می‌رود.
گواهینامه با رشوه، فاجعه انسانی پشت فرمان عامل دیگری برای تصادف
عامل انسانی هم در این بحران بی‌تقصیر نیست، اما ریشه آن باز به حکومت برمی‌گردد. در سیستمی که گواهینامه‌ها با رشوه و بدون ارزیابی واقعی مهارت رانندگی صادر می‌شوند، چگونه می‌توان انتظار رعایت قوانین و ایمنی داشت و این‌که آمار تصادف در کشور فاجعه‌بار نباشد؟ فساد نهادینه‌شده در ساختار حکومتی، حتی ابتدایی‌ترین فیلترها برای جلوگیری از ورود رانندگان ناکارآمد به جاده‌ها را از بین برده است.
در همین زمینه
آمار وحشتناک تلفات انسانی در جاده‌های مرگ حکومتی
از پهپاد شاهد تا موشک‌های هسته‌ای، اولویت‌های جنایتکارانه به‌جای جان مردم
در حالی که بیش از ۸۸۰نفر در دو هفته نوروز جان خود را از دست داده‌اند، حکومت خامنهای مشغول صدور پهپادهایی چون شاهد به روسیه برای کشتار کودکان اوکراینی و تأمین تسلیحات برای حزب‌الله و حوثی‌هاست. میلیاردها دلار صرف پروژه‌های موشکی و هسته‌ای می‌شود، اما جاده‌ها مرگبار و خودروها هم‌چنان ناایمن باقی مانده‌اند. این انتخاب آگاهانه نشان می‌دهد که جان مردم برای این رژیم هیچ ارزشی ندارد.
آمار واقعی پنهان است، فاجعه‌ای بزرگ‌تر از آن‌چه گزارش می‌شود
آمار اعلام‌شده تنها نوک کوه یخ است. بسیاری از تصادفات به‌دلایل سیاسی و اجتماعی گزارش نمی‌شوند تا اثرات منفی آن بر افکار عمومی کنترل شود. اگر آمار واقعی منتشر شود، ابعاد این فاجعه شاید چندین برابر آن چیزی باشد که اکنون می‌بینیم. این پنهان‌کاری، خود گواهی بر بی‌مسئولیتی حکومتی است که به‌جای حل بحران، صورت‌مسئله را پاک می‌کند.
نسل‌کشی خاموش در جاده‌ها، ضرورت قیام جوانان برای سرنگونی این رژیم
این فاجعه یک تصادف نیست، بلکه نتیجه مستقیم سیاست‌های ویرانگر حکومتی است که هیچ‌گاه به‌فکر مردم نبوده و شایستگی حکمرانی ندارد. اگر این رژیم سرنگون نشود، مرگ‌ها در جاده‌ها، فقر، فلاکت و عقب‌ماندگی روزبه‌روز بیشتر خواهد شد. اکنون وظیفه جوانان آگاه است که در هر کوچه، خیابان و محله با تشکیل هسته‌ها و کانون‌های شورش، ریشه این جنایت را بخشکانند. تنها با سازماندهی و قیام می‌توان به این نسل‌کشی خاموش پایان داد و ایرانی ساخت که در آن جان مردم ارزشمند باشد.
حکومتی که باید سرنگون شود
بیش از یک میلیون تصادف در دو هفته، ۸۸۰کشته و ۲۰,۱۰۹مجروح، تنها بخشی از بلایی است که حکومت خامنهای بر سر مردم ایران آورده است. این حکومت به‌جای خدمت، مرگ و ویرانی تحویل داده و به‌جای جاده‌های امن و خودروهای ایمن، پهپاد و موشک تولید می‌کند. زمان آن رسیده که مردم با اتحاد و اراده، این ساختار جنایتکار را نابود کنند و آینده‌ای روشن برای خود و نسل‌های بعد بسازند. تا وقتی این حکومت پابرجا است، جاده‌های مرگ و ارابه‌های ویرانگر هم‌چنان قربانی خواهند گرفت.
