خیانت خامنه‌ای به یک یا دو بحران محدود نیست، از معیشت ویران تا مهاجرت نخبگان؛ میراث شوم ولایت فقیه در سال ۱۴۰۳بود که نفس‌ها را در سینه مردم تنگ کرده و فشارها کمر زندگی مردم را خمیده ساخته است.
خیانت خامنه‌ای به مردم ایران آن‌قدر عیان و نفرت‌انگیز شده که حتی رسانه‌های حکومتی نیز گاه ناچار به اعتراف آن می‌شوند. روزنامه جهان صنعت در تاریخ ۲۸اسفند ۱۴۰۲، در گزارشی تلخ، به گوشه‌ای از این فاجعه پرداخته و ابعاد ویرانگر سیاست‌های رژیم در اقتصاد و معیشت مردم را به تصویر کشیده است. سال ۱۴۰۳، سالی که می‌توانست با خبرهای خوش برای ایرانیان بردبار همراه باشد، به‌جای شادی، تلخی و ناامیدی را به ارمغان آورد؛ تلخی‌ای که ریشه در خیانت خامنه‌ای بصورت عمیق دارد که جز چپاول و ناکارآمدی، چیزی برای این ملت به‌جا نگذاشته است.
اقتصادی بی‌هویت خیانت خامنه‌ای به کشور
رسانه حکومتی جهان صنعت می‌نویسد: «در سال ۱۴۰۳، با وجود حضور دو دولت با دیدگاه‌های متفاوت، هنوز کسی نفهمید اقتصاد ایران چیست.» نه سوسیالیستی است که عدالت را دنبال کند، نه از اقتصاد آزاد بهره‌ای برده که رقابت و رشد را به همراه داشته باشد. این اقتصاد، تنها یک چیز است، ابزاری دل‌بخواهی در دست نهادهای حاکمیتی که زندگی مردم را به گروگان گرفته‌اند. این ویژگی شوم، نه‌تنها در سال گذشته نمایان بود، بلکه به گفته کارشناسان، در سال ۱۴۰۴نیز همراه ایرانیان خواهد ماند؛ نشانه‌ای از خیانت خامنه‌ای که پایانی ندارد.
سیاست‌گذاری غلط، از روزمرگی تا فروپاشی
نیمه اول سال ۱۴۰۳با دولت ابراهیم رئیسی سپری شد؛ دولتی که در روزمرگی غرق بود و نه توانست و نه بلد بود سیاست اقتصادی کارآمدی پیاده کند. در نیمه دوم، با روی کار آمدن دولت چهاردهم، امیدها برای بهبود رنگ باخت و اوضاع بدتر شد. از دست رفتن دو مهره کلیدی و ضعف کارشناسی دولت، امیدی به بهبود سیاست‌گذاری یا حکمرانی در سال آینده باقی نگذاشته است. این ناکارآمدی، خیانت خامنه‌ای به‌صورت آشکار به مردمی است که زیر بار تورم و فقر کمر خم کرده‌اند.
سیاست ارزی، غارت ارزش پول ملی
سیاست ارزی در سال ۱۴۰۳، رقابتی بود میان دو دولت برای خلق بی‌سامانی بیشتر. سقوط ارزش ریال به پایین‌ترین سطح خود در برابر دلار، مردم را عصبانی و فعالان اقتصادی را سردرگم کرد. نوسانات ارزی، که اقتصاد ایران به‌شدت به آن وابسته است، نه‌تنها در تمام سال ادامه داشت، بلکه به گفته کارشناسان، در سال ۱۴۰۴ نیز گریبان مردم را رها نخواهد کرد. این غارت ارزش پول ملی، خیانت خامنه‌ای است که مستقیماً سفره‌های مردم را هدف گرفته است.
مهاجرت مهارت‌ها، فرار سرمایه‌های انسانی
سال ۱۴۰۳شاهد موجی بی‌سابقه از مهاجرت بود؛ موجی که دیگر تنها به نخبگان محدود نشد و متخصصان، تکنیسین‌ها و جوانان ماهر را هم در بر گرفت. صف‌های طولانی مهاجرت، نتیجه مستقیم شرایطی است که خیانت خامنه‌ای رقم زده است؛ شرایطی که نه‌تنها امیدی به آینده باقی نگذاشته، بلکه سرمایه‌های انسانی کشور را به تاراج داده است. این روند در سال آینده نیز ادامه خواهد داشت، و این، یکی از تلخ‌ترین خیانت‌های خامنه‌ای به نسل‌های امروز و فردای ایران است.
شاخص‌های کلان، رشد صفر، تورم افسارگسیخته
اقتصاد ایران در سال ۱۴۰۳به هیچ‌یک از رویاهایش نرسید. رشد اقتصادی بدون نفت، به گفته بانک مرکزی، زیر ۲.۵درصد بود؛ با احتساب رشد جمعیت، درآمد سرانه عملاً نزدیک به یک درصد شد. این یعنی میلیون‌ها ساعت کار مردم، هیچ گامی به‌جلو برنداشت. تورم که قرار بود به ۲۰درصد برسد، به ۳۵ تا ۴۰درصد رسید و سرمایه‌گذاری، به‌جای رشد بالا، در حد کمتر از ۴درصد متوقف شد. این آمار، خیانت خامنه‌ای است به تلاش و امید مردمی که زیر بار ناکارآمدی حکومتش له شده‌اند.
بخش حقیقی اقتصاد، تولید در آستانه نابودی
تولید صنعتی در سال ۱۴۰۳نه‌تنها به روزهای خوش نرسید، بلکه با رکود تولید و فروش مواجه شد. دور ماندن از تکنولوژی روز، ناتوانی در رقابت با محصولات خارجی و وابستگی تجارت خارجی به‌چند کشور محدود، نشان‌دهنده عمق فاجعه است. اگر واردات آزاد می‌شد، بسیاری از صنایع داخلی نابود می‌شدند. این وضعیت، که در سال ۱۴۰۴نیز ادامه خواهد داشت، خیانت خامنه‌ای است به کارگران و تولیدکنندگانی که امیدی به حمایت ندارند.
در همین زمینه
امام جمعه های هراسان خامنه‌ای این هفته چه گفتند؟
ناترازی‌ها، آتش زیر خاکستر
ناترازی‌ها در سال ۱۴۰۳، از انرژی تا آب، زندگی مردم را به آتش کشید. قطعی برق و گاز، نه‌تنها خانواده‌ها را در تنگنا قرار داد، بلکه تولید و آموزش را هم مختل کرد. این ناترازی‌ها، که نتیجه دهه‌ها بی‌برنامگی و عدم سرمایه‌گذاری است، در سال آینده نیز مهمان ناخوانده مردم خواهد بود؛ خیانت خامنه‌ای که زیرساخت‌های زندگی را نابود کرده و هیچ چشم‌اندازی برای بهبود ندارد.
سیاست داخلی و خارجی،گسست مردم و حکومت
در عرصه سیاست داخلی، باندهای مافیایی راه را بر مردم تنگ‌تر کردند و اعتماد میان ملت و حکومت را به صفر رساندند. مردم هر آنچه را رژیم منع می‌کند دنبال می‌کنند و از خواسته‌هایش سر باز می‌زنند؛ نشانه‌ای از نامشروع بودن حکومتی که خیانت به اعتماد مردم را به اوج رسانده است. در سیاست خارجی نیز، ناترازی میان شعار نه شرقی، نه غربی و گرایش به شرق، ایران را در انزوا فرو برد؛ سیاستی که در سال ۱۴۰۴نیز ادامه خواهد داشت و خیانت خامنه‌ای است به جایگاه جهانی ایران.
خیانت خامنه‌ای و رژیمش به مردم ایران، نه‌تنها در اقتصاد، بلکه در هر جنبه از زندگی این ملت ریشه دوانده است. از سفره‌های خالی تا فرار نخبگان، از تورم افسارگسیخته تا ناترازی‌های ویرانگر، همه نشان‌دهنده نظامی است که جز ویرانی، ارمغانی نداشته. اما این پایان راه نیست؛ مردم ایران، مترصد روزی‌اند که این خیانت بزرگ را با سرنگونی حکومت او به‌گور سپارند و زندگی شایسته خود را بسازند.
