ایران امروز در چنگال حکومتی گرفتار شده که از یک‌سو پزشکیان را به‌عنوان رئیس‌جمهور معرفی کرده و از سوی دیگر، افرادی مانند قالیباف و اژه‌ای را به‌عنوان مهره‌های اصلی قدرت خامنه‌ای حفظ کرده است. در حالی که مردم زیر فشار بحران‌های اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، این حاکمان به‌دنبال تداوم چپاول و بقای رژیم خود هستند.
اقتصادی ویران، محصول چهار دهه غارت
آنچه امروز مردم ایران تجربه می‌کنند، نتیجه بیش از چهار دهه غارت، چپاول و سوءمدیریت است. رژیم، ثروت‌های ملی را نه برای رفاه مردم، بلکه برای توسعه جنگ‌افروزی، تروریسم و پروژه‌های اتمی هزینه کرده تا بقای خود را تضمین کند. خامنه‌ای بارها تأکید کرده که باید به مبانی انقلاب، یعنی همان مبانی بقای ولایت فقیه پایبند بود، اما این مبانی چیزی جز سرکوب داخلی و جنگ‌افروزی خارجی نیست.
سرکوب داخلی: از قتل‌عام دهه ۶۰ و کشتار ۶۷ گرفته تا سرکوب قیام‌های اخیر، به‌ویژه سرکوب گسترده اعتراضات سال ۱۴۰۱، رژیم همواره سیاست مشت آهنین را برای مهار جامعه دنبال کرده است.
جنگ‌افروزی و تروریسم خارجی: رژیم از طریق نیروهای نیابتی خود در لبنان، سوریه، عراق و یمن، سال‌ها تلاش کرد موقعیت منطقه‌ای خود را تثبیت کند، اما اکنون کشتی این سیاست‌ها به گل نشسته و معادلات منطقه علیه تهران تغییر کرده است.
خامنه‌ای و پزشکیان و زنگ خطر قیام
خامنه‌ای که همواره به‌دنبال حفظ موقعیت خود بوده، حالا می‌بیند که اهرم‌های قدرت و باج‌گیری رژیم یکی پس از دیگری در حال فروپاشی است. از یک‌سو، جامعه ایران در بستر بحران‌های اجتماعی و اقتصادی، هر روز نارضایتی بیشتری را تجربه می‌کند و مقاومت علیه رژیم در زندان‌ها و خیابان‌ها در حال گسترش است. از سوی دیگر، سیاست مماشات غرب که تا پیش از انتخابات آمریکا به نفع رژیم پیش می‌رفت، حالا جای خود را به فشار حداکثری داده است.
تحریم‌های جدید علیه ایران دیگر مانند گذشته نیستند؛ پیش از این، رژیم هم از فروش نفت درآمد داشت و هم از تحریم‌ها سود می‌برد، اما اکنون فشارهای اقتصادی مستقیم‌تر شده و امکان دور زدن تحریم‌ها برای رژیم دشوارتر شده است.
درس خامنه‌ای از سقوط شاه
این شرایط برای خامنه‌ای زنگ خطر بزرگی است. او می‌داند که جامعه ایران مانند یک بمب ساعتی در آستانه انفجار قیام قرار دارد. اما از سوی دیگر، هیچ راهی برای عقب‌نشینی ندارد، چرا که اگر کوچک‌ترین نرمشی نشان دهد، قیام علیه رژیم شدت خواهد گرفت.
او از سرنوشت شاه درس گرفته است؛ شاه در سال ۱۳۵۷ زمانی که گفت “صدای انقلاب شما را شنیدم”، در واقع پایان حکومت خود را امضا کرد. خامنه‌ای نیز با آگاهی از این تجربه تاریخی، به سیاست سرکوب بیشتر پناه برده و در جلسات محرمانه خود با نیروهای امنیتی، بر ادامه کشتار و سرکوب جامعه تأکید کرده است.
ویرانی اقتصاد و بی‌کفایتی حکومت
پس از چهار دهه، آنچه از ایران باقی مانده اقتصادی ویران و جامعه‌ای ناتوان از تأمین نیازهای اساسی خود است.
ارزش پول ملی سقوط کرده است؛ نرخ ارز به ۹۵ هزار تومان رسیده و تورم، قدرت خرید مردم را به‌شدت کاهش داده است.
آمار تکان‌دهنده از سقوط اقتصادی کشور؛ یک نماینده مجلس رژیم می‌گوید:
قیمت ارز ۱۰هزار برابر شده است
بهای سکه ۶۲۰ برابر شده است
قیمت مسکن ۲۱۷۵ برابر شده است
در حالی که مردم با این مشکلات دست‌وپنجه نرم می‌کنند، جریان حاکم بر اقتصاد کشور نه‌تنها اصلاحات ساختاری را در دستور کار ندارد، بلکه هم‌چنان با سیاست‌های سطحی و موقت، اقتصاد را به نابودی کشانده است.
پزشکیان و فریبکاری با مردم
پزشکیان، که قرار بود ناجی اقتصادی باشد، در پاسخ به بحران‌های اقتصادی، به فرافکنی و انداختن مسئولیت مشکلات بر دوش مردم متوسل شده است.
او ادعا می‌کند که مشکل برق، مصرف نادرست مردم است، نه سوءمدیریت دولت.
وی می‌گوید که مشکل آب، نحوه استفاده مردم است، نه کمبود زیرساخت و سیاست‌های نادرست منابع آبی.
حتی آلودگی هوا هم به باور او به مصرف نادرست مردم ربط دارد، نه بی‌کفایتی دولت در مدیریت محیط‌زیست و حمل‌ونقل عمومی.
در همین زمینه
کارگران و معیشت در تنگنا، ته‌کشیدن دستمزد و بی‌عملی دولت پزشکیان
اقتصاد رژیم؛ چرخه‌ای از غارت و فریبکاری
اما فراتر از فریبکاری‌های پزشکیان، رژیم هم‌چنان همان سیاست‌های مخرب ۴دهه گذشته را برای پر کردن خزانه خود دنبال می‌کند:
افزایش نرخ ارز برای جبران کسری بودجه
چاپ اسکناس بی‌پشتوانه که منجر به تورم و کاهش ارزش پول ملی می‌شود
افزایش مالیات‌ها برای تأمین هزینه‌های حکومتی
کلاهبرداری از مردم از طریق بورس برای پر کردن جیب‌های مافیاهای اقتصادی
شکاف درون حکومت و نگرانی خامنه‌ای از قیام
تمامی این بحران‌ها و تضادهای حل‌نشده، مستقیماً به درون حاکمیت سرایت کرده و شکاف‌های بین جناح‌های رژیم را عمیق‌تر کرده است. هر روز شاهد جنگ قدرت میان باندهای مختلف حکومتی، افشاگری‌های داخلی و درگیری‌های علنی میان سران رژیم هستیم.
این همان چیزی است که خامنه‌ای بیش از هر چیز از آن وحشت دارد؛ چرا که می‌داند گسترش این شکاف‌ها، زمینه را برای قیام مردم آماده‌تر می‌کند.
در نهایت، سرنوشت رژیم خامنه‌ای، مانند تمامی دیکتاتوری‌های تاریخ، سرنوشتی محتوم است. حکومت او در میان بحران‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی گرفتار شده و راهی برای خروج ندارد. این وضعیت، تنها یک نتیجه خواهد داشت، قیام و سقوط حتمی این رژیم.
