حرکت‌های خودجوش و انگیخته، همراه با شرایط عینی برای وقوع انقلاب، اگرچه مبنا اساسی و ضروری هستند، اما برای دستیابی به هدف نهایی نیازمند سازمان‌یافتگی، هدایت و رهبری می‌باشند. این همان شرط کافی و عنصر ذهنی مکمل است که شرایط عینی را بارور و تکمیل می‌کند.
برای درک بهتر این موضوع، نگاهی به روند به‌قدرت رسیدن خمینی و شبکه‌ی آخوندهای فرصت‌طلبی که همراه او بودند، می‌اندازیم. این گروه با موج انقلاب ضدسلطنتی مردم ایران همراه شدند و در نهایت، قدرت مطلقه را تحت عنوان ولایت فقیه تصاحب کردند. در آن زمان، اگرچه شرایط عینی انقلاب فراهم بود، اما ضعف در شرط ذهنی یعنی سازمان و تشکیلات رهبری‌کننده‌ی انقلابی، باعث شد ارتجاع گوی سبقت را برباید.
آیا مردم ایران کم فداکاری کردند؟ و آیا اشتباه بود که در برابر استبداد سلطنتی برای آزادی و استقلال قیام کردند؟ آیا پیشتازانی مانند سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران و سازمان مجاهدین خلق ایران نباید قیام می‌کردند؟ وآیا نیروهای انقلابی در زمان شاه، در برابر سیاست‌های اختناق‌آمیز و سرکوبگرانه‌ی رژیم، باید همانند احزاب سنتی، به انزوا می‌رفتند و به زندگی شخصی خود ادامه می‌دادند؟ آیا آن همه عملیات، جانبازی‌ها، شکنجه‌ها و زندان‌هایی که جامعه را تکان داد و مردم را به خیابان کشاند، بیهوده بود؟
مغالطه کاری شیخ و شاه
پاسخ این پرسش‌ها را نباید در تحلیل‌های سطحی و مغرضانه‌ی بورژوازی ضدانقلابی جستجو کرد. این جریان و افراد وابسته به آن، جنایت‌های آخوندهای حاکم را دستمایه‌ی کسب و کار سیاسی خود کرده‌اند. آن‌ها با سفسطه می‌گویند: «اگر شیخ بدتر از شاه است، پس انقلاب بی‌معنا بوده و تمام مبارزات اشتباه بوده است!» اما این یک مغالطه‌ی آشکار است. چنین دیدگاهی، روند تکامل اجتماعی را نادیده می‌گیرد و مهم‌ترین نیروی ارتجاعی که از اعماق تاریخ ایران سربرآورده را بدون تحلیل رها می‌کند.
فراموش نکنیم که در کودتای ۲۸مرداد، شاه، شیخ و استعمار، هم‌دست و هم‌کاسه بودند. در سرکوب مشروطه‌خواهان نیز همین وضعیت حاکم بود. امروز هم شاهدیم که وقتی فرزندان این میهن در برابر رژیم ولایت فقیه مقاومت می‌کنند، همان جریان‌های ارتجاعی و استعمارگران مشترکاً آن‌ها را تروریست می‌نامند.
در لابلای این سفسطه، پیام اصلی که به مردم ایران داده می‌شود، این است: «حالا که از آخوندها ناامید شده‌اید، به یک راه‌حل استعماری بدون عبا و عمامه رضایت دهید! حکومت شاه یا نسخه‌ای مشابه آن، با کمی تغییرات، برایتان کافی است. بیشتر از این را نخواهید و فریب مقاومت ایران و سازمان‌های انقلابی را نخورید، زیرا آن‌ها استالینیست و توتالیتر خواهند شد!»
ادعاهای بورژوازی ضد انقلاب
این‌ها ادعاهای بورژوازی ضدانقلابی است که تا زمانی که انقلابیون از مبارزاتشان در زمان شاه توبه نکنند، دست از سرشان برنخواهد داشت. همین جریان، در جریان جنگ ایران و عراق نیز به نام «وطن» شعار می‌داد اما زمانی که مقاومت ایران طرح صلح ارائه کرد، هم‌صدا با خمینی فریاد خیانت سر داد!
این بورژوازی با تمام ادعاهایش، خود دارای یک دستگاه فکری و ایدئولوژیک است که بر پراگماتیسم محض استوار است. آنان، در حالی که تا خرخره در موازنه‌ی قوا غرق هستند، مدعی‌اند که باید از هرگونه ایدئولوژی عبور کرد. جنایت‌های آخوندها را ابزاری برای پیشبرد منافع خود ساخته‌اند و چون اهل مقابله‌ی عملی با آن‌ها نیستند، به جای آن، انقلابیون را تخطئه کرده و تقاص را از آنان می‌گیرند.
اما باید دانست که ایدئولوژی، حتی در ساده‌ترین تعریف آن، مجموعه‌ای از اصول و ارزش‌هایی است که رابطه‌ی انسان با جهان پیرامونش را تعیین می‌کند. بنابر این، کسانی که به فرزندان این میهن برچسب تروریستی می‌زنند، نیز بر اساس یک ایدئولوژی خاص عمل می‌کنند. این، همان ایدئولوژی بورژوازی ضدانقلابی است که در هماهنگی کامل با ارتجاع حاکم بر ایران قرار دارد.
با این حال، امروزه این بورژوازی وابسته، قدرت را در ایران در اختیار ندارد. بلکه حاکمیت در دست یک رژیم دجال، استبدادی و قرون‌وسطایی، یعنی ولایت فقیه است. در چنین شرایطی، تنها راه، ادامه‌ی مسیر مبارزه بر اساس یک ایدئولوژی انقلابی است.
در همین زمینه
خمینی چگونه ولیعهد شاه شد؟ قسمت سوم
راهنمای عمل!
ایدئولوژی برای ما راهنمای عمل است. این، طرح و راهنمایی برای چگونه زیستن و چگونه مردن است. مشخص‌کننده‌ی علت و هدف حرکت ماست. از این‌رو، تأکید می‌کنیم که «بدون یک ایدئولوژی انقلابی، نهضتی انقلابی وجود نخواهد داشت؛ بدون یک ایدئولوژی انقلابی، سازمانی انقلابی شکل نمی‌گیرد؛ و بدون یک ایدئولوژی انقلابی، افراد انقلابی ساخته نمی‌شوند».
حال، اگر آخوندهای چپاولگر و هم‌پیمانان قدیمی یا جدیدشان، آرمان‌گرایی را تحریم کرده‌اند، اگر در دستگاه فکری آنان، مبارزه، تشکیلات، مقاومت، صداقت و فداکاری مذموم است، اگر ارزش‌های مبارزاتی را بی‌اعتبار کرده‌اند و تنها به منافع شخصی و دگردیسی در نظم موجود بسنده کرده‌اند، این تقصیر ما نیست!
این روند دگردیسی، با تمام پیامدهایش، نه پدیده‌ای جدید است و نه موجب تعجب. بلکه امری کاملاً قانونمند و تجربه‌شده است.
در برابر این وضعیت، ما بیش از پیش بر ارزش‌ها و آرمان‌های ایدئولوژیک خود پافشاری می‌کنیم و پرچم مجاهدت و مقاومت تا سرنگونی ارتجاع حاکم را برافراشته نگه می‌داریم. باشد که خدا و خلق از ما بپذیرند و در این راه یاری‌مان کنند.
