صبح روز دوشنبه، اول بهمن‌ماه ۱۴۰۳، خیابان قرنی تهران صحنه اعتراض باشکوه بازنشستگان فرهنگی سال ۱۴۰۲ بود. این معلمان بازنشسته، با بستن خیابان مقابل وزارت آموزش و پرورش، نسبت به عدم پرداخت ۶۰ درصد پاداش بازنشستگی خود (سنوات پایان خدمت) که پس از گذشت ۱۷ ماه همچنان تسویه نشده است، دست به اعتراض زدند.
یورش خشونت‌آمیز نیروهای امنیتی به تجمع بازنشستگان
تظاهرات آرام بازنشستگان با دخالت نیروهای امنیتی به خشونت کشیده شد. این نیروها با استفاده از اسپری گاز فلفل تلاش کردند معترضان را متفرق کنند که در نتیجه این اقدام، تعدادی از معلمان از ناحیه چشم و گلو دچار آسیب شدند. با وجود این سرکوب وحشیانه، معترضان با ایستادگی و ادامه تجمع خود، شعارهایی مانند «نیروهای انتظامی، ما معلم هستیم نه اوباش» و شعار« بیشرف بی شرف!» سر دادند و نارضایتی عمیق خود را نسبت به این سرکوب ابراز کردند.
در همین زمینه
گزارش تکمیلی تظاهرات بازنشستگان
روز دوشنبه اول بهمن فرهنگیان بازنشسته در سال ۱۴۰۲ در اعتراض به عدم دریافت مطالبات خود پس از ۱۷ماه بازنشستگی، از شهرها و استانهای مختلف به‌رغم تهدیدات و فشارهای وزارت اطلاعات به تهران آمده و همراه با فرهنگیان بازنشسته تهران در مقابل وزارت آموزش و پرورش دست به اعتراض زدند. معترضان، وزیر آموزش و پرورش رژیم را هو کردند و خواستار استعفای او شدند. آنها با بلندگو شعار می‌دادند: «فریادمان بلند است، فریاد از ته دل، ای ناخدا کجایی؟ کشتی نشسته برگل»، «یا حق یا حق، بزن گردن ناحق»، «اگر عدالتی بود، معلم اینجا نبود»، «ایران پْر درآمد، چه بر سر تو آمد».
مأموران سرکوبگر انتظامی با گاز فلفل به تجمع‌کنندگان یورش بردند اما آنها با شعار «بیشرف بیشرف» به مقابله با مزدوران پرداختند.
همزمان بازنشستگان مخابرات در اعتراض به عدم پرداخت حقوقشان در تهران و حداقل ۱۴ شهر دیگر شامل اصفهان، تبریز، ساری، کرمانشاه، سنندج، اهواز، رشت، ارومیه، شهر‌کرد، ایلام، بیجار، زنجان، خرم‌آباد و همدان تجمعات اعتراضی برگزار کردند. معترضان در تهران شعار می‌دادند: «فقط کف خیابون، به‌دست می‌آید حقمون»؛ درکرمانشاه علیه ستاد اجرایی فرمان خمینی ملعون شعار می‌دادند و می‌گفتند: «ستاد اجرایی، مخابرات را برده، حق ماها رو خورده»، «بازنشسته بپا خیز، برای رفع تبعیض». در اهواز شعار می‌دادند: «ظلم و ستم کافیه، ما عمر نوح نداریم»، «تا حق خود نگیریم، دوشنبه‌ها می‌آییم».
روند رو به رشد اعتراضات مردمی
تجمع اعتراضی بازنشستگان فرهنگی ۱۴۰۲ به‌عنوان یکی از نخستین اعتراضات معلمان که به درگیری با نیروهای امنیتی انجامید، نشانگر عمق نارضایتی و خشم عمومی است. روند قضایا حاکی از آن است که اعتراضات مردمی هر روز شکل رادیکال‌تری به خود می‌گیرد و حکومت در کنترل این موج اعتراضی با چالش‌های بیشتری مواجه خواهد شد.
تلاش حکومت برای سرکوب و جلوگیری از گسترش اعتراضات
به نظر می‌رسد حکومت و نیروهای امنیتی با سرکوب شدید و تلاش برای متفرق کردن تجمعات، در صدد جلوگیری از گسترش اعتراضات در میان اقشار مختلف جامعه بخصوص بازنشستگان که از مشکلات معیشتی بشدت رنج می ب‌ند هستند. اما این اقدامات نتوانسته‌اند مانع از رشد اعتراضات شوند؛ چرا که همزمان با تجمع فرهنگیان بازنشسته در تهران، اعتراضاتی در دیگر شهرهای کشور نیز جریان داشت که هر روز ابعاد گسترده‌تری به خود می‌گیرد.
پیامدهای مقاومت مردم در برابر سرکوب
تجمع بازنشستگان فرهنگی ۱۴۰۲به روشنی نشان داد که گروه‌های مختلف اجتماعی آماده ایستادگی در برابر اقدامات سرکوبگرانه حکومت هستند. این مقاومت گسترده و همبستگی میان اقشار مختلف، فشار بیشتری را بر ساختار حکومتی وارد کرده و چشم‌انداز آینده‌ای مبهم برای مدیریت اعتراضات از سوی حکومت ایجاد کرده است. آنچه که مسلم است حکومت خامنه ای توان ایستادن در مقابل حرکت‌های اعتراضی مردم را ندارد چون هر اقدامی که به سرکوبی خیزش‌های مردم منجر شود آتش قیام را شعله‌ور می‌کند و این همان کابوسی مرگبار است که حکومت خامنه ای شبانه روز گرفتار آن می‌باشد.
