دری نجف آبادی رییس پیشین گشتاپوی خامنه ای و فرمانده قتل‌های زنجیره‌ای اخیرا در نماز جمعه اراک مردم را از قاشق زنی برحذر داشت. منظور این آخوند کم بهره از عقل و خرد از قاشق زنی اشاره به اعتراضات صنفی مردم است.
دری نجف آبادی با اشاره به اعتراضات بازنشستگان، فرهنگیان و کارگران و پرستاران که از وضعیت وخیم معیشتی به تنگ آمده‌اند و برای اعتراض به خیابان می‌آیند گفت: «بعضی‌‌ها توقع بی‌جا نداشته باشند، هی هر روز قاشق بزنند! که حقوق می‌خواهیم. توی این شرایط هرگونه ایجاد اختلال خیانت به نظام و خیانت به مردم است. بودجه کشور محدود است.»
سخنان دری نجف آبادی صرفا حرف یک امام جمعه فسیل شده نیست بلکه حرف‌های سیستم و دستگاه حکومت است که در شورای سیاست گذاری ائمه جمعه زیر نظر خامنه‌ای توجیه می‌شوند تا مزدوران بسیجی و نورچشمی‌های‌شان را نسبت به خط حکومت توجیه نمایند.
این آخوند بدنام با وقاحت تمام می‌گوید کسی حق ندارد اعتراض کند. چرا اعتراض نکند؟ یک معترض دردمند می‌گوید دو هفته است که نان شب خانواده مان را نداریم.
اما دری نجف آبادی قاتل بسیاری از روشنفکران و نویسندگان در مقابل این مردم به جان آمده به تهدید متوسل می شود.
در همین زمینه
انکار حق اعتراض
اما نمی گوید که به چه دلیل مردم اعتراض نکنند؟ درحالیکه گرسنه هستند. درحالی که زن و بچه‌شان چیزی برای خوردن ندارند. درحالی که کمرشان زیر بار فقر و مسکنت خم شده است.
این مردم شاهدند که در نقطه مقابل فقر آنان چگونه میلیاردها دلار سرمایه کشور غارت می شود. غارت‌های میلیاردی مثل چای دبش مگر از کجا سر در می آورد. مگر جز بیت خامنه ای و سپاه پاسداران مظنون دیگری در میان هست؟
مردم پرونده کاظم صدیقی و املاک ازگل را فراموش نکردند.
این مردم دزدی های میلیاردی خانواده شمخانی را فراموش نکردند.
راستی صندوق بازنشستگان را چه کسی خالی کرده است؟
مگر مردم در خیابان فریاد نمی زنند که ستاد فرمان امام حق ماها را خورده؟
این ستاد فرمان لعنتی امام‌تان مگر زیر نظر شخص خامنه ای نیست؟
همین الان برق مردم را در این سرما قطع میکنند. چرا چون سپاه پاسداران برای کسب سود هزاران ماینر یا همان مزرعه بیت کویین راه انداخته و به اندازه برق استان تهران مصرف می کند. اینها خیانت هست. نه فریاد مردمی که به خیابان آمدند و خواهان حقوق خود هستند.
اوج گیری اعتراضات مردمی با افزایش تشتت درون رژیم
روز دوشنبه ۱۷ دی ۱۴۰۳، فرهنگیانی که در سال ۱۴۰۲ بازنشسته شده‌اند، در مقابل وزارت آموزش و پرورش در تهران تجمع اعتراضی بزرگی برگزار کردند. در این تجمع، بازنشستگان از شهرهای مختلف به تهران آمده بودند تا نسبت به فقر و تضییع حقوق خود اعتراض کنند..
هم‌زمان، فرهنگیان در استان‌های مختلف از جمله لرستان، کرمانشاه، اصفهان، فارس، چهارمحال و بختیاری، و سیستان و بلوچستان نیز تجمعات مشابهی برگزار کردند. آن‌ها شعارهایی مانند «چه بر سر تو آمد، ایران پردرآمد؟»، «فریاد یا محمدا، از این همه کبر و ریا»، «روزی ما در دهن اژدهاست، قوت به خونابه جگر می‌خوریم»، و «فرهنگی بیدار است، از تبعیض بیزار است» سر دادند. تجمع‌کنندگان همچنین علیه وعده‌های بی‌پایه پزشکیان و نمایندگان مجلس شعار می‌دادند.
رژیم در واکنش به این اعتراضات به‌جای رسیدگی به خواسته‌های بازنشستگان، نیروهای امنیتی را اعزام کرد. مأموران بلندگوی معترضان را به زور گرفتند و تلاش کردند تجمع را متفرق کنند، اما بازنشستگان با شعارهای اعتراضی ایستادگی کردند.
در همین حال، بازنشستگان مخابرات نیز در تهران مقابل وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات و در ۱۱ شهر دیگر از جمله اصفهان، شیراز، اهواز، ارومیه، کرمانشاه، سنندج، بیجار، زنجان، همدان، شهرکرد، و ایلام تجمع کردند.
در تهران، نیروهای امنیتی منطقه تجمع بازنشستگان مخابرات را محاصره کرده و عبور و مرور خودروها را در این محدوده ممنوع کرده بودند.
اینها نمونه‌هایی از همان قاشق زنی است که دری نجف آبادی و دیگر سران رژیم از آن وحشت کردند.
قاشق زنی روز یکشنبه!
همچنین روز یکشنبه ۱۶ دی ۱۴۰۳، بازنشستگان تأمین اجتماعی در شهرهای مختلف از جمله کرمانشاه، اهواز، شوش و رشت در اعتراض به حقوق پایین، گرانی و تورم تجمع کردند. این بازنشستگان با شعارهایی مانند «حاصل کار دولت، غارت جیب ملت»، «دشمن ما همین‌جاست، دروغ می‌گن آمریکاست»، «کو مهار تورم؟ دروغ نگید به مردم» و «می‌جنگیم، می‌میریم، حق‌مونو می‌گیریم»، نارضایتی خود را از وضعیت موجود نشان دادند.
بازنشستگان فولاد خوزستان نیز در مقابل استانداری خوزستان و فرمانداری اهواز تجمع کرده و با شعار «بازنشسته داد بزن، حقتو فریاد بزن» خواهان رسیدگی به مطالباتشان شدند. در همین حال، گروهی از کارگران، بازنشستگان و متقاضیان مسکن در اهواز علیه گرانی تظاهرات کرده و راهپیمایی کردند.
اعتراضات مشابهی در دیگر نقاط کشور نیز گزارش شده است.
در شرایطی که ده‌ها میلیون ایرانی با مشکلاتی چون فقر، گرانی و بی‌خانمانی دست‌وپنجه نرم میکنند، خامنه‌ای و سپاه پاسداران همچنان به غارت ثروت‌های ملی و سرمایه‌های کشور ادامه می‌دهند. این منابع یا صرف زندگی اشرافی خودشان می‌شود یا در پروژه‌های پرهزینه و ضدمیهنی اتمی، موشکی و جنگ‌افروزی به هدر می‌رود. ابراهیم زارع، یکی از نمایندگان مجلس رژیم، اخیراً اذعان کرده که بخشی از درآمدهای نفتی کشور به خزانه واریز نشده و پرسیده: «چرا ارز حاصل از صادرات فرآورده‌های نفتی مستقیم به خزانه نمی‌رود؟ ۳۱ درصد منابع هدفمندی کجا رفته و در دست کیست؟»
در روز سه شنبه ۱۸ دی نیز اعتراضات مشابهی در شهرهای مختلف شکل گرفت که گزارش آن هنوز تکمیل نشده است.
مقاومت ایران، با تقدیر از بازنشستگان، کارگران و زحمتکشانی که در سراسر ایران برای حقوق خود به خیابان آمده‌اند، تاکید کرد: «اعتراض به گرانی، تورم افسارگسیخته و پایمال شدن حقوق مردم، فریادی است که از هر گوشه ایران شنیده می‌شود. تنها راه نجات، سرنگونی دیکتاتوری مذهبی و استقرار دموکراسی و حاکمیت مردم است.»
پس برای خاطر جمعی دری نجف آبادی و دیگر ائمه جمعه باید گفت: اگر از قاشق زنی ما می ترسید نگران نباشید!از این پس با کوکتل به سراغ‌تان خواهیم آمد. این مسیر گریزناپذیر تضاد بین خلق و ضد خلق است.
