آمده بودیم که کمی تفحص کنیم و به سید علی تشبث کنیم و اندر وضعیت نظام و اقتدار اسلام عزیز اندکی تجول کنیم و آخر دست نتیجه را تقبل کنیم. همه این‌ها اما برای چی؟ زیرا که الان یک ولی فقیه بیشتر نداریم. دو تا داشتیم، یکیش الان میهمان دیوان شاخدار آتشکده است.
این یکی هم اگر برود، وا اسلاما!! در این واپسین سال‌ها علمای نظام، منجمله خود آقا، تقلا ها نمودند تا سوم نفر را هم بر صدارت نشانند. اما وا مصیبتا که ارابه داران همان آتشکده تقدم نموده و جلوتر پریدند. آری چنین بود که یکی از هلی کوپترهای اقتدار مدار نظام یادش رفت که باید مستقیم برود و یک‌هو عمودی آمد پایین و آقای رئیس جمهور نظام و تنی چند بودند اما دیگر نیستند. بنا بر این حالا باید کمی هم ذکر مصیبت آن جوان حزب‌اللهی را بگوییم.
با تمام این حرف‌ها حال آقا سید علی خودشان فرمایش دارند که به پرواز در آمدن دولت پیشین هیچ مشکلی ایجاد نمی‌کند و نظام راه خود را به پیش می رود. ایشان البته شکسته نفسی می‌کنند و گرنه مرحوم آق ابرام که بادمجان نبود که در نهار امروز هم نباشد اشکالی نباشد.
آقای ولی! اتفاقا با بصیرت خود آینده نظام را می‌بینند که این‌چنین می گویند. و از همین جا بود که ناگاه نوگل خندانی در هیبت رئیس جمهور جدید از خود آقا متولد شد. آقای پزشکیان بود، آمد تا امورات نظام را پزشکی کند، غافل از آنکه مندرس پیراهن چاک چاک را درمان نیاید.
آقا سید علی یا چک بدون ضمانت
آقای ولی اما درست گفته بود که اوضاع تغییری نخواهد کرد و ما شاهدیم که نظام مثل همان قدیم‌ها بی دنده و ترمز دارد در سرازیری می‌رود. آقا سید علی هم که شده چک بدون ضمانت، معلوم نیست در حسابش آیا روزهای دیگری مانده یا نه. ایرانیان از خورد و کلان مخلصانه دعاگوی سید علی رهبر هستند، و علما دریافتند که دور نیست که این دعا برآورده شود. پس احوط آن است که فکری برای جانشینی ایشان شود. گشتند و دریافتند که امروز چه نعمت‌هایی برما نازل شده و ما اصلا قدرنمی‌شناسیم. بشتابید که غفلت موجب پشیمانی است. حالا دیکر مسئله امروز و فردا و پس فردا و حتی پس اون فردا هم حل است.
کینگ رضا دوشادوش آقازاده مجتبی
ما الان دو رهبر تازه ترخیص شده نمره موقت داریم که هر کدام را بر گزینیم مزید نعمت است و اصلا هر دو را می شود گفت یکی هستند و وحدت نظر و عمل دارند. و این، کار انتخاب را دشوار می سازد. یکی حاج مجتبی پسر آسید علی و یکی هم کینگ رضا گل پسر اعلیحضرت و نوه روحت شاد است.
هر دو هم داوطلبند بیایند زوری هم که شده رهبر ما بشوند و ما را غرق سرور و شادی کنند. هر دو را شرایط مادی و معنوی یکسان است. یکی را عمری است بی پدر است و سلاله‌اش از سال‌شمار تاریخ هم بدر رفته است و یکی هم حاج مجتبی است که بابایش را خدام ارابه مهیا ساخته تا فی الفور به آتشکده رسانندش.
هر دو ماشاءالله از مال دنیا کم ندارند و هر دو هم از خجولی حاضر نیستند بگویند آنرا از کجا و چکونه آورده‌اند. حاج مجتبی را گویند که بر علوم حوزوی قناعت نموده و معلومات دنیوی که ما آدمیان به‌دنبال آن هستیم را ندارد و کینگ رضا را هم تا چقدر فعالیت‌های وگاسی! فرصت کسب علوم بدیشان داده را نمی دانیم، اما هر دو علوم خلبانی دانند و فی‌الفور برسر هر آماده سفره‌ای فرود می‌آیند.
آقای کینگ رضا بامدادان، همان‌گه که خورشید بر همه جا سلام نموده، بستر خواب را ترک نموده در آینه تمام قد خود را ورانداز نموده، بر خود تکرار می‌کنند « واقعا برای رهبری چیزی کم نداری». ایشان قبله آمال خود در آن طرف رود نیل می بینند و ایامی پیش هم در پای دیوار ندبه کلاه سر ایشان گذاشته بودند.
در همین زمینه
پزشکیان و ریاست جمهوری مشروط! (طنز سیاسی)
ارابه داران آماده باشند!
آقازاده مجتبی هم شباهتی نزدیک دارد. ایشان هم با وراثتی که از امام راحل دارد رخ یار در رود نیل می بیند و هم آن‌طرف و هم این‌طرفش غمخوارانی دارد. ایشان نیز آموخته از پدر رؤیای خویش در رهبری بیند که عوایدش از تجارت مستغلات بسا بیشتر است.
مانع راه اما خورده مشکلی است که ابویان هر دو را ناک اوت نموده، اندک مردمان هشتاد و چند میلیونی هستند که هر دو آقا زاده را زیر سم ستوران دشنام گرفته، جد و آباد هر دو را یکسان می‌خوانند و عیش هر دو منقص نموده‌اند.
اقای رئیس جمهوری جدید، و ایضا قدیم، آمد که پزشکی کند و همین خورده مشکل را حل کند، اما آنجا که از دیوار بلند‌تر از قد آقا سید علی بالا می‌رفت جامه بر میخ کشید و خودش قولنج گرفت. راویان خاصه کینگ رضا هر چه توانستند سعی در سفیداب مالی کردار همین مردمان بد اخلاق نمودند که خاندان ایشان را چنان شوتی نموده‌اند که از تور دروازه هم برون رفت.
چه حاصل که عیسی دمی کو تا مرده را زنده کند؟ آقا مجتبی هم خفت بابا مانده است . خلاصه… و باز هم خلاصه، آن اقلیت هشتاد و چند میلیونی شبانه روز زمزمه دارند: اگر سید علی ….. من و ساقی بهم آییم و ……
