گٌل‌هایی که در توفان سخت فقر پرپر می‌شوند
خیلی از داستان‌ها و رمان‌ها ساخته فکر و ذهن نویسندگان هستند و یا واقعیاتی را به تصویر کشانده‌اند. اما یک نویسنده‌ای هست بنام خیابان که تصویر فقر از زندگی انسان‌ها را به نمایش می‌گذارد. این تصاویرآن قدر واقعی هستند که دیدن آنها کوهی از رنج و درد را در سینه‌ها انباشته می‌سازد. داستانی که شاید به سادگی می‌توان از آن گذشت اما خیلی از وجدان ها هستند که نمی‌توانند ساده از آن بگذرند.
به این دلیل که در کشوری زندگی می‌کنند که به‌لحاظ سرمایه‌های ملی، بسیار غنی است. اما حاکمان این سرزمین دزدان و چپاول‌گرانی هستند که انسان‌ها را از حق زندگی محروم کرده‌اند و مردم در دایره فقر گرفتار شده‌اند.
فقر و مرگ در اکوسیستم زندگی مردم ایران
این حاکمان که دردی ندارند، بیهوده سرمایه‌های مردم را هدر می‌دهند. بیهوده زندگی انسان‌ها را هم‌چون هیزمی بی‌مقدار می‌سوزانند و بیهوده خود را به مردم تحمیل کرده‌اند. بی‌اختیار می‌گیرند، شکنجه می‌کنند و می‌کٌشند. خیلی از مردم ایران هم در اکوسیستم حیات‌شان به‌صورت جبری پدیده‌ای جایگزین شده است به‌نام طناب دار یا مرگ، یا خودکشی که کمتر کسی می‌تواند این چرخه را کامل دور زده و زنده بماند.
این جایگزین نامیمون یا از طرف حاکمان ایجاد شده یا بحران‌های اقتصادی به زندگی مردم فقر زده تحمیل کرده است. چه بسیار از جوانان و یا سرپرست‌های خانواده که توان تحمل شرایط را ندارند و خود را در این چرخه قربانی می‌کنند. زندگی سه نوجوان و جوان ایرانی در رسانه حکومتی اعتماد در تاریخ ۱۱مهرماه ۱۴۰۳ درج گردیده است.
این داستان تصویری کم‌رنگ از آن‌چه در جامعه فقر زده ایران می‌گذرد را نمایان می‌سازد. داستان‌هایی وجود دارد که حتی خیابان هم شرم دارد که آن را بازگو کند. حکومت ستمگر ولایت فقیه چه بلایی بر سر این خاک و مردمانش آورده است!.
داستان فقر در زندگی سه جوان ایرانی
امیرحسین، عماد و مرتضی این روزها تنها هستند. تا همین دو هفته پیش پنج، شش نفر دیگر هم آنها را همراهی می‌کردند. حالا آن پنج، شش نفر به مدرسه رفته‌اند و این سه باقی مانده‌اند. همان اول کار می‌گوید: «عکس نگیری بروی این‌ور آن‌ور پخش‌مان کنی؟» می‌گویم: «عکس نمی‌گیرم، اگر بخواهید اسامی‌تان را هم عوض می‌کنم.» می‌گوید: «آره همین کار را بکن.
اسم محله را هم نیاور» بدون دانستن اسم محله در نظر بگیرید که این سه تا پسربچه که حالا روی تیشرت‌های‌شان یک لباس گرم بدون آستین هم می‌پوشند، الان مسوول جمع‌آوری زباله در محله‌ای بزرگ هستند که از یک طرف به بزرگراه و از طرف دیگر به یکی از خیابان‌های اصلی شهر محدود شده است.
محله ویلایی است و ساکنان آن به نسبت محله‌های آپارتمانی شهر تهران کمتر هستند، ولی یکی از پسرها می‌گوید: «این‌طوری نیست که کارش کمتر باشد» چه کاری؟ «ما از ده، دوازده صبح با ماشین می‌آییم اینجا، تا شش عصر». یکی دیگر از پسرها حرف او را قطع می‌کند و می‌گوید: «تا وقتی هوا روشن است، یعنی تا پنج، شش عصر، زمستان کمترکار می‌کنیم» و باز ادامه می‌دهند: «چرخ داریم، بعضی وقت‌ها لباس و کفش و کیف و این چیزها که مردم می‌گذارند کنار خیابان را برمی‌داریم.
یک مغازه‌ای هم هست که ته بار میوه‌اش را برای‌مان می‌گذارد، غیر از آن از سطل آشغال‌ها پلاستیک جمع می‌کنیم. گونی‌ها را می‌گذاریم آنجایی که قرار داریم، شب وانت می‌آید همه را می‌برد، ما را هم می‌رسانند خانه، چون همه مال یک محله هستیم» محله‌ای که به آن اشاره می‌کند، یک منطقه مسکونی در جایی وسط جاده کرج – قزوین است. نه چندان دورتر از کرج، ولی نه آنقدر نزدیک که بچه‌ها خودشان بتوانند به تنهایی بروند. منطقه مسکونی که شاید گفت منطقه مسکونی فقرا.
در همین زمینه
خط فقر ۲۰میلیون تومانی در تهران؛ شوخی تلخی که معیشت را به چالش می‌کشد
بچه های بازمانده از تحصیل به علت فقر
امیرحسین می‌گوید: «حالا که بچه‌ها کمتر شدند، ما بیشتر کار می‌کنیم. باقی‌شان رفتند مدرسه، من هم پارسال می‌رفتم، ولی امسال دیگر نمی‌روم. تا کلاس دوازدهم خواندم» دو تای دیگر از امیرحسین بزرگ‌تر هستند، آنها یکی، دو سال زودتر ترک تحصیل کرده‌اند. عماد می‌گوید: «وقتی کرونا شد.» مرتضی می‌گوید: «من مخم نمی‌کشید، گفتند باید دوباره بخوانی، من هم ول کردم».
می‌گویند درآمد تفکیک زباله را می‌توانند پس‌انداز کنند، اما بیشتر پولی که در می‌آورند به دلیل فقر، خرج خانه می‌شود. یکی‌شان حرف دیگری را قطع می‌کند: «آنها که تابستان می‌آمدند، پول‌شان را پدر، مادرهای‌شان می‌گرفتند، ما پول‌مان را خودمان می‌گیریم».
با همان غروری که اجازه نمی‌دهد، بخواهند عکسی ازشان گرفته شود، مانع می‌شود که در مورد سختی کار، زشتی آویزان شدن از سطل‌های زباله و رفتارهای گاهی بسیار بد مردم با خودشان یا از فقری که گرفتارآن هستند حرفی بزنند.
این بچه‌ها، بخشی از داستان بازماندگان از تحصیل هستند که هر سال در اول مهر زندگی کردن در فقر اندک توجهی به خودش را جلب می‌کند و دوباره فراموش می‌شود تا حادثه‌ای دیگر. این است زندگی در حکومت ولایت فقیه که حاصلی جز فقر برای مردم ایران نداشته است.
