ترک تحصیل به‌دلیل فقر و مشکلات اقتصادی در حکومت ایران بی‌داد می‌کند. براساس آمارهای رسمی وزارت آموزش و پرورش، بیش از ۹۳۰هزار نفر در کشور به‌دلایل مختلف از ادامه تحصیل بازمانده یا مدرسه را ترک کرده‌اند. این آمار هم‌چنان فاقد تفکیک‌های لازم است؛ اطلاعات دقیقی از این‌که چه تعداد از این دانش آموزان هفت ساله‌هایی هستند که هرگز به مدرسه نرفته‌اند و چه تعداد از آن‌ها در مقاطع مختلف تحصیلی ترک تحصیل کرده‌اند، برای سال ۱۴۰۳ در دسترس نیست.
با این وجود، بی‌اعتمادی‌هایی نسبت به آمارهای موجود نیز وجود دارد. این گزارش بر اساس داده‌هایی که در رسانه حکومتی اعتماد در تاریخ ۱۱مهرماه ۱۴۰۳درج گردیده تنظیم شده است.
آمار ترک تحصیل آیا واقعی است؟
صمد نوروزیان، کارشناس آموزش و پرورش، در این‌باره می‌گوید: «بی‌اعتمادی‌های موجود به این ارقام نادرست است. آمار بازماندگی از تحصیل باید بر مبنای معیارهای رسمی و روش‌های آماری مشخص باشد. طبق مصوبه شورای عالی آموزش و پرورش، بازماندگی از تحصیل و ترک تحصیل تعریف دقیق خود را دارد و آن‌چه اکنون اعلام می‌شود، بر اساس همین تعاریف است».
این آمارها با استفاده از تعداد موالید و فوتی‌ها و سیستم‌های آماری به‌دست می‌آید. بر این اساس، تعداد دانش‌آموزانی که باید هر سال به مدارس وارد شوند، پیش‌بینی می‌شود و هرگونه کاهش در این تعداد، نرخ بازماندگی از تحصیل را نشان می‌دهد. با این‌حال، برخی افراد هم‌چنان این آمارها را به چالش کشیده و از بازماندگان واقعی و غیرواقعی سخن می‌گویند.
تأثیر افزایش سن بر ترک تحصیل
با افزایش سن، ترک تحصیل بیشتر می‌شود. به‌ویژه در دوره متوسطه، بسیاری از دانش‌آموزان مانند کودکان فقر مجبور به ترک تحصیل می‌شوند. براساس تحقیقات مرکز پژوهش‌های مجلس، ۱۰درصد از دانش‌آموزان دوره ابتدایی بازمانده از تحصیل‌اند، اما این رقم در دوره متوسطه به‌شدت افزایش می‌یابد.
در سنین پایین‌تر، مشکلات مالی والدین از عوامل اصلی بازماندن از تحصیل است، اما در سنین بالاتر، دلایل دیگری نظیر نیاز به کار برای حمایت مالی خانواده یا ازدواج زودهنگام دختران، دانش‌آموزان را از ادامه تحصیل بازمی‌دارد.
رد همین زمینه
ترک تحصیل یک میلیون دانش آموز، ره‌آورد کدام سیاست خامنه‌ای؟
وضعیت بازماندگی از تحصیل در سال‌های اخیر
آمارها نشان می‌دهند که بازماندگی از تحصیل در سال‌های اخیر با افزایش نسبی مواجه بوده است. در سال ۹۵، حدود ۷۷۸هزار کودک از تحصیل بازمانده‌اند که این رقم در سال ۱۴۰۰به ۹۱۱هزار نفر افزایش یافت. طبق آمارهای سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۲، تعداد بازماندگان از تحصیل به ۹۲۹هزار و ۷۹۸نفر رسیده است. هرچند جمعیت دانش‌آموزی از آغاز دولت روحانی تا پایان آن از ۱۲میلیون به ۱۸میلیون نفر رسیده، اما بازماندگی از تحصیل هم‌چنان چالشی جدی باقی مانده است.
چالش‌های پراکندگی جغرافیایی بازماندگان تحصیل
پراکندگی جغرافیایی نیز از دیگر عوامل مهم در ترک تحصیل است. استان‌هایی مانند سیستان و بلوچستان، خراسان رضوی، خوزستان و آذربایجان غربی از بالاترین آمار بازماندگان تحصیل برخوردارند. در برخی از این استان‌ها، فقر و توسعه‌نیافتگی اقتصادی به‌طور مستقیم با افزایش نرخ بازماندگی از تحصیل مرتبط است.
حتی در شهرهای بزرگ‌تر و مناطق مرفه‌تر نیز، خانواده‌های فقیر با چالش‌های مشابهی مواجه‌اند و ممکن است فرزندان خود را برای کمک به درآمد خانواده از مدرسه بیرون بیاورند.
پیامدهای اجتماعی ترک تحصیل
بازماندگی از تحصیل و ترک تحصیل، پیامدهای جدی و نگران‌کننده‌ای برای آینده کشور به همراه دارد. خروج دانش‌آموزان از سیستم آموزش و پرورش، به معنی تولید نیروی کار غیرماهر است. این امر نه‌تنها به بازار کار لطمه می‌زند، بلکه مشکلات اجتماعی و اقتصادی بیشتری را به‌وجود می‌آورد.
چرخه فقر و نابرابری در خانواده‌هایی که دچار بازماندگی از تحصیل هستند، به‌سختی قابل شکستن است و این امر می‌تواند به یک بحران ملی تبدیل شود. برای جلوگیری از این فاجعه، حمایت از سیستم آموزشی و جلوگیری از ترک تحصیل، باید اولویت اصلی دولت‌ها قرار گیرد. اما متاسفانه حکومت آخوندی تنها موضوعی که برایش اهمیتی ندارد آموزش و تحصیل فرزندان ایران زمین است. حاکمیتی که به‌دلیل فساد و ماهیت ضد مردمی‌اش دوران پایانی عمر خود را می‌گذراند و با مرگ این حاکمیت پلید، مردم از بلایی سیاه نجات خواهند یافت.
