دومین باری که به قیام رفتم که مهمترین آنها هم بود در تاریخ ۱۲آبان بود. زمانی که چهلم حدیث نجفی کرج را سیاه پوش کرده بود. مردم در آن روز از بهشت سکینه به سمت اتوبان می‌رفتند.
با اینکه خودم از ظهر آنجا بودم ولی به‌دلیل شلوغی فضا نتوانستم به اتوبان بروم که توضیح خواهم داد.
وقتی که به بهشت سکینه رسیدم تظاهرات شکل گرفت و مردم تا می‌توانستند شعار می‌دادند. در آن هنگام ناگهان حدود ۷ون بزرگ و سیاه وارد میدان شدند. مشخص بود که از یگان های ویژه هستند چه قدر می‌توان پست بود که چنین نیرو امنیتی با وظیفه محافظت از مردم می‌بایست در جهت کشتن مردم عمل کند.
به محض رویت شدن ون‌ها مردم با شعار بی شرف بی شرف به استقبال‌شان آمدند و مزدوران هم نیامده گازهای اشک آور را پرتاب می‌کردند. در آنجا بود که مردم از حجم بالای شلیک گاز اشک‌آور و حالت خفگی و سوزش چشم‌ها کمی پراکنده شدند. خود من‌هم با اینکه فاصله را حفظ کرده بودم اما حلق و بینی‌ام به‌شدت می‌سوخت. بعد از آن افرادی به قصد حمله به‌جلو رفتند و ماموران شروع به شلیک کردند.
در همین زمینه
خاطرات قیام ۱۴۰۱؛ مهرماه و جنگ و گریز در خیابان‌های کرج
شلیک به مردم در چهلم حدیث نجفی
چیزی نگذشت که جوانان زخمی‌ها را با حالی خراب به عقب می‌کشاندند و زمین پر خون شده بود. با وجود وضعیت وخیم حاکم با توجه به حال خودم برای زخمی‌ها آب می‌بردم. مجروحان کلی ساچمه درشت خورده بودند و اصلا خونریزی‌شان بند نمی‌آمد.
همانطور که گفتم قیام اصلی در اتوبان‌ها جریان داشت که متاسفانه موفق به حضور در آنجا نشدم اما همان شب حوالی ساعت ۷ تا ۸ در مکانی دیگر به میدان مبارزه و قیام برگشتم.
هرچه از وضعیت وخیم آنجا بگویم کم است. هوا تاریک شده بود و خیابان ها پر دود بود. چون مردم برای محافظت از خود کلی آتش روشن کرده بودن. شعار می‌دادیم و به سمت ماموران سنگ پرتاب می‌کردیم. سرکوبگران هم با گاز اشک آور ما را دور می کردند. بی شرف‌ها آن قدر گاز‌اشک آور پرت کرده بودند که مغازه داران اطراف هم حالشان بد شده بود.
خانمی را دیدم که کم و بیش می‌شناختمش حتی آن بنده خدا هم که فقط داشت تماشا می‌کرد حالش به شدت خراب شده بود. او درحالی که سرفه می‌کرد و احساس خفگی بهش دست داده بود رو جدول نشانده بودند و برایش مقوا می‌سوزاندند.
چشمان خود من هم البته کمی می‌سوخت ولی چون با پوشش مناسب رفته بودم اثر کمتری بر من داشت.
جنگ خیابانی با مزدوران خامنه‌ای
به هر حال وضعیت واقعا جنگی بود. تا می‌توانستیم به سمت ماموران شیشه دلستر پرت می‌کردیم. حتی در آن جلو هم چندین صدای شلیک می‌شنیدم به همراه داد و فریادی که مجروحان را به عقب ببرید. جوانان مجبور بودند مجروحان را در داخل جوی آب بگذارند و تا زمانی که خیابان خلوت بشود و امدادرسانی را آغاز کنند.
صحنه، صحنه یک جنگ واقعی بود. دود و آتش و خون و خیابان‌های جنگ‌زده!
ماموران همه جا را محاصره کرده بودند و اصلا راه فراری در کار نبود. خوشبختانه بعد از مدتی که دیگر خسته شده بودم فردی خیرخواه در مغازه‌اش به من پناه داد. با اینکه آخرهای اعتراضات آن شب در چهلم شهید حدیث نجفی بود اما خیابان هم‌چنان ملتهب بود و من به سختی از آن محاصره جستم….
خاطرات از: م . آزادمنش
ادامه دارد
