با شروع ماه مهر جو پایتخت و شهر‌های اطراف بسیار امنیتی بود. به یاد دارم که چند روزی از خبر شهادت مهسا نمی‌گذشت که در هر خیابان و بلواری می‌رفتی پر بود از موتورها و ون‌های رژیم. بسیار مجهز بودند. ولی تیم ها از نظر کادر ضعیف بود.
بیشتر افراد سن بالا و نوجوانان بسیجی بودند!
شب اول مهر خیابان‌ها ترافیک بود و مردم به نشانه اعتراض بوق می‌زدند. فرمانده مزدوران هم سریعا دستور اوباشگری داد. موتورها بغل ماشین‌ها میومدند و تهدید می‌کردند، اگر کسی جلوشون می‌ایستاد به ماشین ضربه می‌زدند.
استراتژی ایجاد ترس در مهرماه
در اوایل قیام استراتژی رژیم فقط ترساندن مردم بود و بدین دلیل کادرهای ضعیف خود را اعزام می‌کرد. ولی این چیزی را از وحشی گری مزدوران کم نمی‌کرد.
به‌طور کلی اولین باری که رسما به اعتراضات رفتم سوم مهر در یکی از بلوار های کرج بود.
وقتی رسیدم یک آتش بزرگ در وسط قرار داشت و مردم هم شعار می‌دادند. نکته بسیار خنده دار این بود که معلوم نبود سرکوبگران چه کار کرده بودند که از شدت خستگی نشسته و یک نان ساده می‌خوردند. اصلا توانایی سرکوب نداشتند. ما هم رحم نکردیم و بعد از شعار دادن سنگ به سمت آنها پرتاب می‌کردیم. با این که خشونت هنوز زیاد نبود اما خودم همیشه با تمام پروتکل‌های مناسب وارد میدان می‌شدم. مثل گذاشتن دستکش ، عینک جوشکاری و پوشیدن یک لباس سیاه. هیچ وسیله دیجیتالی هم به همراه خود نمی‌بردم.
در همین زمینه
خاطره از قیام در کرمانشاه؛ وقتی دختران اعتراضات را فرماندهی می کردند
خلاصه بعد از مدتی فردی به من گفت که امکان داره لباس شخصی‌ها وارد جمع بشوند پس چون جوان هستی بهتره که از محل خارج شوی. من هم که دیدم خبری نیست از کوچه‌های فرعی محل را ترک کردم.
اما این بدان معنا نبود که بعد از آن روزها هم‌چنان سرنوشت به همین شکل می‌گذشت اصولاً در همان اوایل مهر هم در جاهای دیگر ایران خشونت بالا بود. ولی چیزی که خودم دیدم را توضیح می‌دهم. لاکن هرچه که می‌گذشت شدت قیام و سرکوب به‌صورت موازی بیشتر می‌شد که در طی دو باری که رفتم آن را کامل احساس می‌کردم. در آن زمان برایم کمی تعجب آور بود چطور شده مزدوران خامنه‌ای یک دفعه جوان و بالغ شدند و کاشف به عمل آمد که این مزدوران جوان همان تروریست های نیابتی رژیم مانند حزب الشیطان هستند…
خاطرات از: م . آزادمنش
ادامه دارد..
