به قلم نظام میرمحمدی – حقوقدان و کارشناس مسائل ایران
مصطفی پورمحمدی، یکی از چهره های بدنام رژیم حاکم بر ایران، به خاطر سابقه سیاهش در نقض حقوق بشر شناخته شده است. یکی از برجسته ترین جنایات او بخاطر نقش کلیدیش در اعدام های دسته جمعی زندانیان سیاسی در جریان کشتار ۱۳۶۷ می‌باشد که به قتل عام۶۷ شهرت یافته و به ثبت رسیده است.
در تابستان ۱۳۶۷، خمینی حکم اعدام ده ها هزار زندانی سیاسی را صادر کرد. این اعدام ها که به «قتل عام ۱۳۶۷» معروف است، برای پاکسازی زندان ها از وجود مخالفان سیاسی بود. مصطفی پورمحمدی در آن دوره به عنوان نماینده وزارت اطلاعات در «هیئت مرگ» حضور داشت و نقش کلیدی در ارتکاب این جنایت و اجرای اعدام‌ها داشت.
کمیته اعدام متشکل از چهار نفر بود که ماموریت آنها بازجویی از زندانیان سیاسی و تصمیم گیری برای اعدام آنها بود. پورمحمدی به عنوان نماینده وزارت اطلاعات در این هیئت نقش فعالی داشت. بسیاری از زندانیان سیاسی بدون محاکمه عادلانه اعدام شدند و تنها با چند دقیقه بازجویی، حکم اعدام آنها به صورت دسته جمعی اجرا شد. در این کشتار حداقل ۳۰۰۰۰ زندانی سیاسی بر اساس حکم (فتوا) خمینی و تایید «هیئت مرگ» اعدام و مخفیانه در گورهای دسته جمعی دفن شدند.
پورمحمدی پیش از این به عنوان دادستان انقلاب در چندین استان از جمله خوزستان و خراسان فعالیت می کرد و در اعدام هزاران نفر نقش داشت. فعالیت های او در این دوره شامل شکنجه و کشتار مخالفان سیاسی و فرهنگی بود. او همچنین یکی از مسئولان اصلی قتل های زنجیره ای است.
قتل‌های زنجیره‌ای در دهه ۷۰ خورشیدی با وحشیگری تمام صورت گرفت و توسط وزارت اطلاعات رژیم ایران طراحی شد و پورمحمدی یکی از مسئولان اصلی آن بود. در جریان این عملیات، حداقل ۱۲۰ مخالف، نویسنده و روشنفکر ربوده و کشته شدند. یکی از این موارد مربوط به داریوش فروهر و همسرش پروانه فروهر بود. پس از قتل هولناک این دو قربانی در پاییز ۱۳۷۷، قاتلان با مصطفی پورمحمدی تماس گرفتند تا موفقیت ارتکاب قتل سوژه‌های قربانی را به وی اطلاع دهند.
مواضع تکان دهنده و اعترافات پورمحمدی
پورمحمدی به نقش خود در جنایات دهه ۶۰ خورشیدی اعتراف کرد و از این اقدامات خود دفاع کرد. وی در مصاحبه ای از این اقدامات ابراز غرور کرد و آن را تحقق فرمان خداوند دانست! این اعترافات نشان دهنده عدم پشیمانی از ارتکاب این جنایات و ادامه سیاست های سرکوبگرانه رژیم ولایت فقیه است. پورمحمدی در مصاحبه خود با هفته نامه «مثلث» از جنایاتی که مرتکب شده بود دفاع کرد. از جمله برجسته ترین اظهارات وی عبارتند از:
- وی قربانیان این کشتار را “جنایتکاران” و “تروریست” توصیف کرد.
- او در سال 1۳۶۷ (قتل عام ۱۳۶۷) اعدام های فراقضایی گسترده ای انجام داد و آنها را به قربانیان میدان جنگ تشبیه کرد و به طعنه گفت: «آیا از من انتظار دارید که در این میانه، در میدان جنگ از بحث های حقوقی و مراقبت از حقوق شهروندی و انسان صحبت کنم؟
- وی جمع‌آوری و محکومیت اسناد مربوط به اعدام‌های فراقانونی در سال ۱۳۶۷ را حمایت از تروریسم خواند و گفت: زمان آن فرا رسیده است که به دنیای زیرزمینی جنایتکارانه که از تروریسم حمایت می‌کنند، پایان داده شود!
- او نقش خود را در اجرای اعدام ها با موقعیت تیراندازی مقایسه می کند که باید به سمت دشمن شلیک کند و شما انتظار دارید که بخاطر اینکه ممکن است این شلیک به روستایی اصابت کند پس به این دلیل شلیک نشود؟!
بیشتر بخوانید
مرگ رئیسی و تعادل سیاسی جدید رژیم ایران
پیامدهای حقوق بشری و واکنش بین المللی
نقش پورمحمدی در این جنایات نشان دهنده نقض سیستماتیک و گسترده حقوق بشر در رژیم ایران است. این اعمال شامل اعدام های دسته جمعی، شکنجه و سرکوب مخالفان سیاسی می شود که آنها را به جنایات علیه بشریت تبدیل می کند که نیازمند تحقیقات بین المللی و محکومیت برای تضمین عدالت برای قربانیان این جنایات است.
جامعه جهانی و سازمان های حقوق بشری بارها رژیم ایران را به دلیل نقض حقوق بشر محکوم کرده اند. از جمله مجمع عمومی سازمان ملل متحد و کمیته سوم این مجمع ۷۰ بار رژیم ایران را به دلیل نقض جدی و سیستماتیک حقوق بشر از جمله اعدام های فراقانونی و خودسرانه و همچنین اعدام زنان و کودکان محکوم کرده است. لذا خواهان پیگیری جنایات مصطفی پورمحمدی و دیگر مقامات رژیم ایران که نقش آمر یا عامل این جنایات را داشتند، پیگیری و به صورت جدی محاکمه شوند. فشارهای بین المللی می تواند نقش موثری در دستگیری و محاکمه این افراد داشته باشد.
بیانیه عفو بین الملل درباره جنایات مصطفی پورمحمدی
عفو بین‌الملل در ۸ تیر ۱۳۹۸ با صدور بیانیه‌ای اظهارات مصطفی پورمحمدی، مشاور رئیس وقت قوه قضائیه و وزیر سابق دادگستری ایران (در دور اول ریاست جمهوری آخوند حسن روحانی) را دفاعی از اعدام‌های سال ۱۳۶۷ دانسته و تاکید کرده است که مقامات ایرانی دست از اینکار برنمی‌دارند و استمرار می‌دهند.
آنها به قوانین بین المللی اهمیت نمی دهند و خود را از مجازات و محاکمه مصون می دانند. عفو بین‌الملل اعدام‌هایی را که در سال ۱۹۸۸ (۱۳۶۷) رخ داد به‌عنوان «جنایت علیه بشریت» توصیف کرد و از سازمان ملل متحد و کشورهای عضو خواست که مسئولین این اعدام‌ها را در دادگاه‌های عادلانه محاکمه کنند و به خانواده‌های قربانیان با استانداردهای بین المللی غرامت پرداخت کنند.
نتیجه گیری و نکته پایانی
مصطفی پورمحمدی نماد نقض سیستماتیک و گسترده حقوق بشر توسط رژیم ایران است. کارنامه او نشان می دهد که سیستم قضایی و امنیتی ایران از مدت ها قبل شروع به سرکوب و کشتار مخالفان سیاسی کرده است. این جنایات نیازمند توجه و محکومیت بین المللی برای تضمین عدالت برای قربانیان خود هستند.
با توجه به مراتب مذکور، وقت آن است که دولت ها و کشورهای جهان مقاومت ایران را به رسمیت بشناسند و از طرح ده ماده ای خانم مریم رجوی، رئیس جمهور منتخب شورای ملی مقاومت ایران حمایت کنند. در 29 ژوئن جاری، نمایندگان واقعی مردم ایران در تظاهرات برلین خواسته ها و صدای مردم ایران را به گوش جهانیان خواهند رساند.
