نظام میرمحمدی – حقوقدان و کارشناس مسایل ایران
مرگ رئیسی در‌واقع صفحه‌ای را برای خامنه ای و رژیمش ورق زد. کسانیکه با تاریخ ۶۰ سال اخیر ایران آشنایی داشته باشند حتما به یاد دارند که امیر عباس هویدا به مدت ۱۳ سال نخست وزیر شاه و نماد دوران ثبات آن رژیم بود و به همین دلیل پس از اینکه شاه مجبور شد او را برکنار کند؛ «دوران ثبات» رژیم پهلوی نیز به پایان رسید و دوران سرنگونی شاه دیکتاتور آغاز شد و سرنگونی تام و تمام آن رژیم در تاریخ ۲۲بهمن محقق شد.
در قیاس با آن دوران، ابراهیم رئیسی نیز آخرین برگ در دست خامنه‌ای برای بقا و حفظ تعادل رژیمش بود. به همین دلیل خامنه‌ای هر آنچه در توان داشت برای ارتقاء رئیسی به مقامات عالیه به کار گرفت. از جمله اینکه او را به تولیت آستان قدس رضوی (مرقد امام هشتم شیعیان امام رضا علیه السلام در مشهد، که درآمد و میزان دارایی آن بالغ بر میلیاردها دلار است، و به امپراتوری اقتصادی شهرت دارد) منصوب کرد. سپس او را به مقام به ریاست قوه قضاییه منصوب و همزمان مقام نائب اول در مجلس خبرگان را از آن او کرد.
پس از سرکوب قیام مردم ایران در سال ۹۶ خامنه‌ای در هر مناسبت و یا هر سخنرانی با کلمات کلیدی «دولت کارآمد جوان و حزب اللهی» نشانی ابراهیم رئیسی را به مخاطبانش القاء می کرد. در کشتار مردم معترض در اکتبر ۹۷ و نیز سرکوب خشونت‌بار سال ۱۴۰۱ بدنبال قتل دختر جوان کرد بنام مهسا امینی توسط نیروی گشت ارشاد (اخلاق) نیروی انتظامی و… ابراهیم رئیسی نقش جدی داشت و اینها فرصت ها و هزینه هایی بود که خامنه‌ای برای بقا و تعادل حاکمیتش در اختیار ابراهیم رئیسی قرار داد. البته قیمت بسیار سنگین و از جیب مردم ایران بود.
واکنش مقامات و کارشناسان رژیم به از دست دادن رئیسی
خامنه‌ای در رابطه با از دست دادن ابراهیم رئیسی گفت: «احساس می‌کنم که هیچ جبرانی ندارد. خسارت سنگینی است، داغ بزرگی است!» سایت رسمی خامنه‌ای نیز تلاش دارد که به نیروهای روحیه باخته رژیم روحیه تزریق کند و خطاب به آنها می‌نویسد: «نگران نباشید، پس از حوادث تلخ و غم‌انگیزی مثل فقدان حاج قاسم سلیمانی و رئیسی، رژیم با سربلندی این دوران را پشت سر خواهد گذاشت!»
محمدحسین ساعی، «عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی» رژیم، در مورد مرگ رئیسی گفته است: «فقدان رئیسی به راحتی پر نمی‌شود و واقعاً شخصیتی که به اندازه ایشان بتواند توازن سیاسی در داخل کشور ایجاد کند، هنوز نداریم!»
حسین راغفر، کارشناس ارشد اقتصادی رژیم، گفته است: «جامعه ما مستعد اعتراض‌های بسیار گسترده حتی گسترده‌تر از آنچه در سال ۱۴۰۱ شاهد بودیم می‌باشد… حاکمان باید تصمیم بگیرند که می‌خواهند بمانند یا اینکه بایستی سرنگون شوند. من فکر می‌کنم متأسفانه ما به آن مراحل (سرنگونی) نزدیک می‌شویم!»
پاسدار حسین شریعتمداری، نماینده ولی فقیه در روزنامه کیهان، یکی از پرسابقه‌ترین روزنامه‌های حکومتی از زمان شاه، نیز این دوران را با سال ۱۳۶۰ و وضعیت آن دوران مقایسه کرده است. این تشبیه نیاز به بررسی دارد که به اختصار به آن پرداخته می‌شود.»
وضعیت کنونی رژیم ایران و مقایسه آن با سال ۱۳۶۰ از زبان شریعتمداری
حسین شریعتمداری، نماینده خامنه‌ای در روزنامه کیهان، وضعیت کنونی رژیم را با سال ۱۳۶۰ مقایسه کرده است. سال ۱۳۶۰ چه مضمون و شاخصی دارد که این قیاس را اجتناب‌ناپذیر کرده است؟ اشاره او به‌طور خاص به روز ۳۰خرداد ۱۳۶۰ است که با فراخوان سازمان مجاهدین خلق ایران بیش از نیم میلیون نفر از مردم تهران در اعتراض به سیاست‌های سرکوبگرانه و اختناق شدید رژیم به خیابان‌های اصلی تهران آمدند. این تظاهرات مسالمت‌آمیز بود و خواسته مردم به پیشتازی هواداران مجاهدین، رفع سانسور رسانه‌ای، آزادی بیان، آزادی تجمعات و آزادی تظاهرات بود.
خمینی که پیش از این با سخنرانی‌هایش تمام قلم‌ها را شکسته و دهان‌ها را دوخته بود، در مقام فرمانده کل قوا به سپاه پاسداران دستور مقابله مسلحانه با تظاهرات مسالمت‌آمیز را صادر کرد. پاسداران نیز بی‌محابا بر روی تظاهرات‌کنندگان آتش گشودند و ده‌ها نفر کشته و صدها نفر مجروح و هزاران نفر دستگیر شدند.
شبانگاه ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ به دستور اسدالله لاجوردی، دادستان انقلاب تهران، ده‌ها نفر از دستگیرشدگان بدون هیچ محاکمه همان شب اعدام شدند و فردای آن روز به دستور وی عکس اعدام‌شدگان در روزنامه‌های کثیرالانتشار منتشر شد و از خانواده آنها خواسته شد که برای تحویل گرفتن پیکر آنها به دادستانی مراجعه کنند.
در روز ۵مهرهمان سال نیز وضعیت رژیم بسیار بحرانی‌تر بود. در این روز، هواداران مجاهدین در تشکل‌های سازمان‌یافته در سراسر تهران به خیابان‌ها آمدند و با شعار «مرگ بر خمینی» لرزه سرنگونی را در رژیم ولایت فقیه ایجاد کردند. این چنین بود که هیمنه رژیم درهم شکست و برای مردم مرعوب و سرکوب‌شده، جسارت و شجاعت جوانانی که شعار «مرگ بر خمینی» را به‌عنوان نماد تمامیت رژیم دیکتاتوری دینی اجتماعی کردند، امری بسیار شگفت‌آور و ستودنی بود.
به تلافی همین تظاهرات، رژیم نیز شدت سرکوب را بیشتر کرد و به اعدام‌های دسته‌جمعی روی آورد. به‌گونه‌ای که زندانیان سیاسی که در آن زمان در زندان مخوف اوین محبوس بودند، و برخی از آنها هم‌اکنون در قید حیات هستند و بارها راجع به وضعیت آن زمان زندانیان سیاسی در زندان اوین شهادت داده‌اند، گزارش می‌دهند که برخی از شب‌ها تا ۵۰۰ نفر اعدام شدند و همین شاهدان تک‌تیرهای خلاص که به اعدام‌شدگان شلیک می‌شد را شمارش کرده‌اند.
بیشتر بخوانید
رمزگشایی خامنه ای از عملیات «طوفان الاقصی»!
نتیجه گیری و سخن پایانی
۱. همه شواهد حاکی از این واقعیت است که مرگ رئیسی ضربه‌ای جبران‌ناپذیر به خامنه‌ای و تمامیت رژیم وارد کرده است. دوران تغییر کرده و خطر قیام و سرنگونی صورت‌مسئله رژیم می‌باشد. این ضربه در انتخابات ریاست جمهوری رژیم که قرار است روز ۸تیر برگزار شود، ضریب می‌خورد. به‌نحوی‌که آخوند عاملی، نماینده خامنه‌ای در استان اردبیل، گفته است: «روز انتخابات روز نوشتن سرنوشت است. اگر بی‌اعتنایی بشود، سوق دادن رژیم به پرتگاه‌ها و گرداب‌های هولناک است.»
یکی از نمایندگان مجلس جدید رژیم گفته است: «در ایام انتخابات ما جامعه را در معرض یک آتشفشان و یک انفجار قرار می‌دهیم!» محمدعلی وکیلی، عضو سابق پارلمان، نیز گفته است: «معتقدم زمین بازی برای حکومت باتلاقی شده است»! آخوند کاظم صدیقی، امام جمعه تهران، نیز در آرزوی بازگشت به دوران رئیسی گفته است: «باید کسی را انتخاب کنید که راه رئیسی را ادامه بدهد!»
۲.اما واقعیت این است که هرگز امکان بازگشت به عقب و به تعادل دوران رئیسی برای رژیم ولایت فقیه میسر نیست و رژیم روزبه‌روز بیشتر در باتلاق خودساخته فرو می‌رود. چون جامعه‌ای جوشان و ناراضی و مقاومتی بسیار هوشیار و سازمان‌یافته در کمین است تا از فرصت‌های طلایی تغییر دوران حداکثر استفاده را به عمل بیاورد و قیام و سرنگونی رژیم را محقق سازد.
ترس خامنه‌ای نیز از همین تهدید و همین آتش زیر خاکستر است. هرچقدر که خامنه‌ای در باتلاق فرو می‌رود، در جهت عکس، مقاومت سازمان‌یافته و سراسری شکوفا می‌شود. شاخص آن ده‌ها هزار پراتیک سازمان‌یافته به‌صورت گوناگون طی چند هفته اخیر است که پیام قدرتمند خود را به مردم و خامنه‌ای رسانده است.
۳.تظاهرات باشکوه در حمایت از برنامه ده ماده‌ای خانم مریم رجوی برای ایران آزاد فردا نیز در پیش است و روز ۲۹ ژوئن تظاهرات‌کنندگان خواسته‌های مردم ایران را در شهر برلین آلمان به گوش جهانیان خواهند رساند. آنکه بیش از همه بر خود خواهد لرزید، خامنه‌ای و رژیم بحران‌زده‌اش می‌باشد!
