عبدالرحمن گورکی، نویسنده و تحلیلگر سیاسی
سال‌هاست که دیکتاتوری حاکم بر ایران در پی دستیابی به سلاح اتمی است تا خود را بر سرنوشت جامعه بین‌الملل تحمیل کند! این دیکتاتوری قبل از رسیدن به چنین نقطه‌یی، خود را بر سرنوشت ایران و مردم ایران تحمیل کرده است. اگر نیروی مقاومت و افشاگری همچون «شورای ملی مقاومت ایران» علیه «دیکتاتوری ولایت فقیه» نمی‌بود تردید نباید کرد که اکنون این رژیم دیکتاتوری، «اتمی» هم شده بود.
این نیرو برای اولین بار در سال 1381 شمسی (آگوست 2002) جامعه جهانی را از برنامه خطرناک دیکتاتوری مذهبی حاکم بر ایران مطلع و هشدار داد که نباید به دیکتاتوری حاکم بر ایران فرصت اتمی‌شدن داده شود.
وجدان بیدار جامعه جهانی به خوبی به یاد دارد که مقاومت ایران از سال ۱۳۷۰ (۱۹۹۱) در بیش از ۱۰۰کنفرانس خبری، پروژه تسلیحات اتمی رژیم ایران را افشا کرد و در سال ۱۳۸۱ (۲۰۰۲) سایت‌های کلیدی و به‌شدت مخفی نگه‌داشته نطنز و اراک را در معرض دید جهانیان قرار داد. اما «سیاست مماشات با دیکتاتوری» و «مذاکرات پایان‌ناپذیر» با آن که بارها با دادن ِامتیازهای ناموجه همراه بوده است، باعث شد که این رژیم بدون پرداخت هزینه جدی و با فرصت کافی، برنامه تسلیحات هسته‌یی خود را پیش ببرد.
تا اینکه یک ماه پیش، کمال خرازی، مشاور خامنه‌ای و رئیس شورای راهبردی روابط خارجی رژیم ایران، از تغییر «دکترین هسته‌ای» رژیم برای ساختن «بمب اتمی» سخن گفت و با گستاخی اعلام کرد رژیم «ظرفیت تولید بمب هسته‌ای» را دارد!
بیشتر بخوانید
خامنه ای در مسیر بی بازگشت!
افشاگری‌های مقاومت در رابطه با اتمی رژیم
چنین اقدام قابل ستایشی که فقط در توان و جایگاه مقاومت ایران است، اگرچه کشورهای عضو جامعه بین‌الملل قدری به خود آورد، اما همانگونه که «قطعنامه شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در محکومیت نقضهای مکرر رژیم آخوندها»نشان داد، کافی نبوده و نیست! دیکتاتوری حاکم بر ایران، برای بقای رژیمش، هرگز حاضر به قدمی عقب نشینی از « دستیابی به سلاح اتمی» نبوده نیست. زیرا که این رژیم فقط در فکر بقای خویش است.
نمی‌توان فراموش کرد که ایده اتمی شدن دیکتاتوری ولایت فقیه، ایده به اصطلاح جناح اصلاح‌طلب این رژیم بود که «مماشاتگران غربی» به آن دلبسته بودند. دلبستگی فاجعه‌باری که متاسفانه غرب را در نقطه مقابل خواسته‌های مردم ایران قرار داد. مردم ایران خواهان سرنگونی دیکتاتوری در کشورشان هستند. نفس وجودی اپوزیسیون ایران و مقاومت ایران و قیامهای روزافزون مردم ایران نیز، جز این نبوده و نیست!
خانم مریم رجوی رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت ایران، قطعنامه اخیر شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در محکومیت نقضهای مکرر رژیم آخوندها را «یک اقدام اجتناب‌ناپذیر و ضروری، اما بسیار ناکافی دانست» و گفت: «با توجه به گستاخی و تهدیدها و نقض مستمر قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت از سوی رژیم ملایان، زمان آن است که بلادرنگ بند ماشه به کار گرفته شود و همه قطعنامه‌های مرتبط با پروژه‌های اتمی رژیم به اجرا در آید و پرونده به شورای امنیت ملل متحد ارجاع شود. این کاری است که باید خیلی پیش‌تر انجام می‌شد».
نگاهی به تحولات سیاسی مربوط به ایران و دیکتاتوری ولایت فقیه حاکم بر ایران به خوبی نشان می‌دهد که اگر، جامعه بین‌الملل به فراخوان‌های مقاومت ایران گوش فرا داده بود، اکنون وضعیت ایران و منطقه خاورمیانه، و به تبعِ آن جامعه جهانی، به گونه دیگری می‌بود و اینچنین دردناک نمی‌شد.
در پرتوی قیامهای مردم ایران علیه دیکتاتوری ولایت فقیه، اتخاذ یک سیاست قاطع در برابر رژیم آخوندها از جمله به کار گرفتن بند ماشه، ارجاع پرونده‌های رژیم ولایت فقیه به شورای امنیت، قراردادن رژیم ایران تحت فصل هفتم منشور ملل متحد، نامگذاری تروریستی سپاه پاسداران و به‌رسمیت شناختن حق مقاومت و مبارزه مردم و کانونهای شورشی علیه پاسداران سرکوبگر، کاملا در دسترس بوده و الزام امنیت و آرامش در خاورمیانه نیز همین بوده است.
چنین موضعگیری انساندوستانه و متمدنانه‌یی است که مانع از دستیابی یک دیکتاتوری جنگ‌افروز به بمب اتمی و همچنین جنگ‌افروزی در منطقه می‌گردید و با ایستادن در کنار مردم و مقاومت ایران، مددرسان «کوبیدن سر مار در تهران» می‌شدند و صدها هزار جان بی‌گناه از دست نمی‌رفت!
