دانشجویان زیر تیغ از شمارش خارج شده‌اند؛ آنچه به روشنی نشان می‌دهد که دانشگاه در قیامی که از دی ۹۶ آغاز شده است نه تنها جای خود را در صفوف مقدم جستجو می‌کند بلکه حکایت از مقاومت دانشجویان در زندان‌ها دارد.
«تعداد دانشجویان زیر تیغ دادگاه‌ها از طیف‌های مختلف فکری و سیاسی و به بهانه‌های مختلف در سراسر کشور آن‌قدر زیاد شده که از شمارش خارج شده است.» [کلمه ۱ مرداد ۹۷]
عباراتی از بیانیه تشکلهای دانشجویی وابسته به جناح اصلاح‌طلب نظام، که در بطن خود حکایت از واقعیتی سترگ دارد: فضای دانشگاه‌ها علیه تمامیت نظام به حرکت درآمده است. آنچه به اذعان این تشکل‌ها به جای جناح اصلاح‌طلب نظام، «راه بر بدیل‌هایی» دیگر باز می‌کند که تمامیت نظام را به چالش می‌کشند.
ورود دانشگاه به قیام دی ۹۶ بسیار توفانی بود. روز ۹ دی تنها دو روز پس از آغاز قیام از مشهد، دانشجویان در سر در دانشگاه تهران شعار «اصلاح‌طلب، اصولگرا، دیگه تمومه ماجرا» سر دادند. این شعار در کنار سایر شعارهایی که در قیام ایران از دی‌ماه تا کنون سر داده شده است براساس جمعبندی اطلاعات سپاه در پایان شش ماه نخست قیام، ملهم از مجاهدین یا با هدایت آنها بوده است. [جمعبندی درونی اطلاعات سپاه از نقش مجاهدین در شش ماه‌ی نخست قیام ایران]
در این جمعبندی آمده بود: «خشونت، نحوه رفتار و شعارها همه مربوط به سازمان است. مثلا شعار اصلاح‌طلب، اصولگرا، دیگه تموم شد ماجرا، فقط در دانشگاه تهران یا مرگ بر روحانی فقط در مشهد سر داده شد ولی شعارهای مستقیم مربوط به براندازی، در همه جا بود و مرتبا تکرار می‌شد.»
دانشگاه با اتخاذ برنده‌ترین شعار روز، به مفهوم پایان سیرک اصلاح‌طلب و اصولگرا در درون نظام، انگشت اشاره‌ی خود را به سوی مسیر سرنگونی خلافت اسلامی! گرفت. [به‌عنوان نمونه: از سر در دانشگاه تهران تا #رو_به_میهن_پشت_به_دشمن] به این ترتیب دانشگاه بخشی از جایگاه شایسته خود را در جنبش انقلابی ایران بازسازی کرد.
متعاقب حضور فعال و جلودار دانشجویان در قیام، دستگیری‌های گسترده‌ای از میان آنها صورت گرفت. آنچنان که به گفته تشکلهای وابسته به جناح اصلاح‌طلب نظام، «از شمارش خارج شده است.»
حضور صف شکن دانشجویان در قیام تنها قسمت این داستان نبوده است؛ بخش موثر دیگر، ایستادگی دانشجویان دستگیر شده و زیر حکم در زندان‌هاست؛ آنچنان که آوایی، وزیر دادگستری را بر آن داشت تا دانشجویان اسیر را به تسلیم و ابراز ندامت برای برخورداری از «عفو» فرا بخواند.
آوایی در سال ۶۷ یکی از اعضای هیأت‌های مرگ خمینی در زندان‌ها بود. او زندانیان سیاسی را که شمار قابل توجهی از آنها از میان دانشجویان بودند را به تسلیم و ابراز ندامت فراخوانده بود اما با پاسخ «نه» مواجه شد.
اکنون نیز آوایی پاسخ «نه» دریافت می‌کند با این تفاوت که دیگر برای نظام تکرار آن قتل‌عام امکان پذیر نیست زیرا از جرقه حریق برخواهد خواست. [فراخوان دانشجویان به تسلیم برای اعطای عفو؛ از طرف آوایی اعلام شد]
بحران آب و فروپاشی زندگی اقتصادی
