گفت‌مان غالب در مطبوعات حکومتی و نیز رسانه‌های استعماری آن است که انقلاب ضد سلطنتی سال ۵۷ را با حکومت جمهوری اسلامی این همانی سازند. بر اساس این گفت‌مان انقلاب مردم ایران که از سال ۵۶ شروع و در سال ۵۷ با سقوط سلطنت پهلوی‌ها به پیروزی رسیده بود، نتیجه و محصول طبیعی‌اش جمهوری اسلامی بود.
جالب این است که مدافعان سینه چاک شاه و شیخ همراه با رسانه‌های استعماری در هم ذات پنداری انقلاب ایران با جمهوری اسلامی کاملا نظر مشترک دارند. مهمتر این‌که اکنون در چهل و پنجمین سالگرد انقلاب تحلیلها و جمع‌‌بندی‌های رنگارنگ از این فرایند ۴۵ ساله ارائه می‌شود. این تحلیل‌گران بازهم شکست جمهوری اسلامی یعنی همان حاکمیت ولایت فقیه را به پای شکست انقلاب مردم ایران درسال ۵۷ می‌نویسند.
از جمله یک آخوند حکومتی به نام اکبرنژاد اظهاراتی را بیان کرده است. این اظهارات توسط رسانه‌های حکومتی تحت عنوان «مرگ خاموش یک انقلاب» منتشر شده است (یوتیوب ۲۰بهمن). این آخوند درباره انقلاب ضدسلطنتی، ۴۵سال پس از تولد آن می‌گوید: «چیزی که ما الآن باهاش مواجه هستیم نه انقلاب اسلامی است نه جمهوری اسلامی. هر دوی این‌ها مرده‌اند، خیلی وقت هم هست که مرده‌اند. چیزی که ما باهاش مواجه هستیم یک چیز من‌درآوردی است.»
در این رابطه ذکر دو واقعیت را ناگزیر می‌بینیم؛
مرگ جمهوری اسلامی:
با این حرف این آخوند عمامه دار و یا هر آخوند کراواتی دیگری که می‌خواهد گریبان چاک بدهد و این واقعیت آشکار را اثبات کند، کاملا موافقم. جمهوری اسلامی با شاخص حاکمیت ولایت فقیه سال‌هاست که مرده است. وقتی یک حاکمیت به انحطاط می‌رسد و تمامی ذخایر استراتژیک خودش را صرف بقای خودش می‌سازد، آن یک حاکمیت مرده محسوب می شود. مثل ارگانیزم زنده‌ای است که زندگی گیاهی دارد. بظاهر بقا دارد اما مغزش از کار افتاده است. جمهوری اسلامی از همان زمان خمینی با فرمان قتل عام‌ها مرده بود. حتی پیش از آن‌که پیکر خمینی درخاک شود جمهوری مورد ادعایی او مرده بود.
خمینی زمانی که هنوز در قید حیات بود به اطرافیانش واقعیت حکومتش را چنین توضیح داد: «بترسید از آن روزی که مردم به‌فهمند در باطن ذات شما چیست و یک انفجار حاصل بشود. از آن روز بترسید که ممکن است یکی از «ایام‌الله» خدای نخواسته باز پیدا بشود و آن روز دیگر قضیه این نیست که برگردیم به۲۲بهمن. قضیه این است که فاتحه همه ما را می‌خوانند.»
بله همان طور که خمینی هم پیش‌بینی کرده بود، فاتحه جمهوری اسلامی خوانده شده است.
در همین زمینه
دکتر سامی خاطر: مقاومت ضرورت سرنگونی استبداد حاکم بر ایران
مرگ انقلاب مردم ایران!
اما آیا انقلاب مردم ایران هم دچار مرگ زودرس شده است؟
در یک کلام خیر و هرگز.
واقعیت آن است که «هیچ انقلابی در تاریخ جایگاه خود را از دست نمی‌دهد ولو هر قدر آن را تحریف یا انکار کنند».
واقعیت این است که انقلاب ضدسلطنتی ۵۷ یک پدیده من درآوردی نبود. چیزی نبود که از زیر بوته سبز شده باشد و مردم ناآگاهانه به آن نام انقلاب داده باشند. انقلاب ۵۷ ادامه و دنباله آرمان آزادیخواهی مردم ایران از زمان مشروطه بود. آرمان آزادیخواهی مردم ایران به‌رغم سرکوب و انحرافی که توسط استبداد پهلوی در آن ایجاد شد، هرگز خاموش نشده بود. بعد از سرکوب جنبش‌های آزادیبخش عصر رضا خان، در زمان زنده یاد مصدق به صورت نهضت ملی ایران سر بر آورد و در برابر استبداد و استعمار ایستاد. انقلاب ۵۷ ادامه همان آرمان نادیده گرفته شده و سرکوب شده پیشین بود.
واقعیت این است که مردم ایران در انقلاب عظیم و شکوهمند بهمن، دیکتاتوری سلطنت را، تا ابد به‌گور سپردند. اکنون نیز بر همان طریق راه می‌سپرند و اراده کرده‌اند که انقلابی دیگر را در افق تاریخ ایران رقم بزنند و دیکتاتوری مذهبی را نیز به‌گور بسپارند و این کار را خواهند کرد.
تشییع جنازه جمهور اسلامی قلابی
کسانی که انقلاب مردم ایران را مرده می‌پندارند عمدا می‌خواهند نقش سارق بزرگ انقلاب یعنی خمینی را نادیده بگیرند. خمینی یک انقلابی نبود که صاحب انقلاب مردم ایران باشد. او یک دزد و راهزن نابکار تاریخی بود که سربزنگاه سبز شد و تلاش صدساله مردم ایران را به یغما برد. نظیر تلاشی که سال پیش ایادی پهلوی و شاه پرستان کردند و می‌خواستند قیام مردم ایران را به نام خود به ثبت بدهند. اما چنین نشد و هرگز هم این اتفاق نخواهد افتاد.
مردم ایران به زودی در تشییع جنازه تاریخی بزرگترین استبداد قرن یعنی دیکتاتوری دینی شرکت خواهند کرد. مردم ایران انقلاب کبیرشان را با داشتن آلترناتیوی دمکراتیک به پیروزی خواهند رساند و آنگاه کالبدهای مرده و نیمه جان شیخ و شاه فهم خواهند کرد که انقلاب هرگز نمی میرد.
