در سال ۳۵عام‌الفیل، ۵سال پیش از آغاز اسلام، نزاع مکیان بر سر نصب «حجر‌الاسود»، رکن طواف کعبه، در‌گرفت که می‌رفت به جنگ و خونریزی بینجامد. شاخه‌های قریش، هر کدام برای این افتخار، دست‌ها را به قبضه‌های شمشیر می‌فشردند. اما وقتی محمد(ص) وارد شد، غریو شادی برخاست که داوری به «محمد امین(ص)» سپرده می‌شود.
موضوع را با «امین» در میان گذاشتند، او لختی اندیشید و سپس چنین رأی داد: جامه‌یی بیاورید تا همگی شریک باشید. دستور داد تا «حجر‌الاسود» را میان جامه نهادند و گفت نماینده‌یی از هر قبیله اطراف جامه را بگیرند تا «حجر‌الاسود» را همگان به محل نصبش برده باشند. آن‌گاه خود به‌صفت نمایندگی از آنان، سنگ مقدس را در جای معین نصب کرد و فتنه‌یی را خاموش کرد که می‌رفت خون به‌پا کند.
مکه و دشمنی با رسالت محمد
۵سال پس‌از رخداد بالا، محمد (ص) به پیامبری مبعوث شد. رکن اصلی نبوت او دعوت به «توحید» و نفی بت‌ها بود. خدیجه، اولین کسی بود که خبر شد و با شجاعت و قاطعیت به «دین اسلام» گروید. سپس نوبت به علی(ع) و بعداً به دیگر نزدیکان محمد (ص) رسید. اما هنوز هنگام دعوت عام و علنی نرسیده بود. ۳سال گذشت تا که محمد (ص) مأموریت یافت دعوت اسلام را علنی کند.
محمد پیام آور رحمت و رهایی
محمد پیامبر سرچشمه خروشان عشق و معرفت بود یعنی که دارای یگانگی، وحدت و محرمیت مطلق است با بنی‌بشر.
اما چهره‌یی که آخوندهای خمینی‌صفت از او تصویر می‌کنند، نعوذ بالله یک آخوند بزرگ‌تری است مثل خودشان. اما او چه انقلابی بزرگی باید باشد که دنیای کهن را با امپراطوری‌ها و ابرقدرت‌هایش – از قیصر گرفته تا کسری – در هم بریزد؟ حتماً که جای درستی انگشت گذاشته و انرژی شگفتی از بشریت آزاد کرده است.
بزرگ‌ترین فریب، دجالیت و خیانت ایدئولوژیکی خمینی و دودمان فکری او در این است که چهره حبیب خدا را هم مسخ می‌کنند و نمی‌گذارند که پیروانش به او وصل شوند.
او هر چه بود یکرنگی، صمیمیت، صفا و پاکیزگی بود. والا که یک چنین جاذبه‌یی نداشت. این «امی» و درس‌نخوانده، جهان را مبهوت و پیامش را پایدار کرد: «و ترکنا علیه فی‌الآخرین» راهش را آینده‌دار نمود و چون کلمه ختم‌کننده بود، سرآمد عشق و متعالی‌ترین مفهومش بود.
با چنان عشقی است که می‌توان امروز هم بنیاد ارتجاع را زد. بت‌شکنی کرد و ریشه‌اش را زد. هر کس که او را شناخت، یا پرتوی از او را دریافت یا ذره‌یی از پیام او را گرفت، طبعاً که مدهوش شد و چرا که نشود؟
در همین زمینه
اسلام دمکراتیک از نگاه یک مبارز سوری
زندگانی محمد رسول خدا
محمد رسول‌الله (ص) در روزهای میانی ماه ربیع‌الاول از عام‌الفیل زاده شد (۵۳سال پیش‌از هجرت). در شرایطی که پیش از ولادت، یتیم گشته و پدرش عبدالله بن عبد‌المطلب از خاندان بنی‌هاشم را از دست داده بود.
چه کسی گمان می‌داشت که این «یتیم» همان تغییر‌دهنده موعود تاریخ است و پای به‌دنیا ننهاده، مگر برای زندگی‌بخشیدن به فرزند انسان. آنها که از عرب و غیر‌عرب، غرقه در پلیدی‌های دوران برده‌داری، به پلشتی طغیان و تجاوز آلوده‌اند.
مسعود رجوی رهبری مقاومت ایران در مورد اسلام ریایی و ادعایی نسل خمینی می‌گوید: «آخوندهای خمینی‌صفت نه فقط دشمن مردم ایران، بلکه لکه‌ای هستند، تیره‌ترین و تباه‌ترین و سیاه‌ترین لکه بر دامان اسلام. اسلام حقیقی، انقلابی، مردم گرا، اسلام محمدی، علوی، فاطمی و حسینی. به‌همین دلیل فضیلت بسیار بزرگی است جهاد با آنها ذُخْراً وَشَرَفاً وَ کرامهً و مَزِیداً. چون‌که در یک کلام تمامیت سوء و پلیدی و زشتی را نمایندگی می‌کنند.
دو اسلام متضاد رو در روی هم
مثال: این روزها موجی که نمایش فیلم سنگسار در کشورهای مختلف ایجاد کرده است جای خاص خودش را دارد. فیلمی که مجاهدین توانستند اولین بار از صحنه سنگسار در داخل ایران به‌دست بیاورند و در کشورهای مختلف جهان نشان بدهند. از دید خمینی و رژیمش و آخوندهای خمینی‌صفت اسلام یعنی همین. بگذریم که این سنگسار به نسبت شکنجه‌های مجاهدین و به‌خصوص زنان مجاهد خلق، در مقایسه چیزی نیست.
ولی کیست که این فیلم را ببیند، غیرایرانی‌ها! و در خود نپیچد. وای بر سنگدلان و سنگین دلان. این تازه چیزیست که بیش و کم خود رژیم هم اجازه می‌دهد که گاهی از آن فیلم‌برداری شود. با این‌همه خودش به اندازه کافی از طینت پلید این رژیم گویا هست.ایشان در باره تفاوت‌های دو اسلام سراپا متضاد می‌گوید:«بین این دو نوع اسلام با پیشینه هر کدام از زمان حضرت علی تا همین امروز تاریخ قضاوت کرده و باز هم قضاوتش را خواهد کرد. بین دو دیدگاه و دو تفسیر سراپا متضاد.
یکی مبتنی است بر جهل و اجبار، دیگری، اولی، اصلی، بر آزادی و اختیار. یکی خصلت ویژه خودش را، نه از موضع فرصت‌طلبانه، بلکه از خشیه خداوندی، از خشیه خدا دینامیزم و پویایی می‌داند و قیمت آن را هم می‌دهد. بالاترین، سنگین‌ترین و پرفشارترین تا آن گو هر بی‌بدیلی را که می‌خواهد، ابتدا در خودش، در زنان و مردان خودش، محقق کند. دیگری بر مفتخواری و ستم و استثمار و سرکوب.
یکی پیام‌آور ظلمات است و دیگری پرچمدار آزادی، یگانگی و رهایی. جنگ بین این دو که در عین‌حال جنگ سرنوشت برای مردم و تاریخ ایران هم هست و یکی از مهمترین حلقات قدر انسانیت معاصر هم هست. پیوسته بالا می‌گیرد. بین شما و بین دشمن غدارتون، دشمن مکارتون، چه‌کسی دیگری را از دور خارج کرده و پشتش را به‌خاک خواهد مالید. لاجرم. این وعده‌ی حق است».
