داستان زندگی کودک بدون شناسنامه در سیستان به روایت تصویر
انسان خیلی حرف‌ها را می‌شنود. حرف‌های مؤثر، سخنان روشنفکرانه، گفتار‌های بیهوده. ولی بعضی حرف‌ها را که می‌شنود، مثل آتش قلب آدم را می‌سوزاند. شنیدن درد خیلی سخت است. آنهم درد کودکانی که نسبت به آینده شان هیچ تصویری ندارند. چون در حکومتی زندگی می‌کنند که برای زندگی مردم درد می‌آفریند.
درمان از سرزمینی بنام سیستان و بلوچستان رخت بر بسته است. مردم باید درد‌ها را تحمل کنند. مثل کودک بدون شناسنامه. محصّل ما که می‌گوید آینده‌ام چه می‌شود؟ کودکان بدون شناسنامه که در سرزمین فراموش شده سرگردان هستند.
بشنویم درد‌های یک کودک بدون شناسنامه و فقیر ساکن سیستان و بلوچستان
تمام نوشته از گفتار به نوشتار تبدیل شده است و هیچ دخل و تصرفی صورت نگرفته است.
اینجا تا خود اکبرآباد ۱۲کیلومتر است. پای پیاده می‌روم هر روز. زمستان باشد، تابستان باشد، سرما باشد، گرما باشد. باید پیاده بروم. به ما یک سرویسی[برای تردد] نمی‌دهند. نگاه کنید چقدر بچه هستند؟ بله دو ساعت طول می‌کشد. آن هم باید بدوم، بدوم. هر روز می‌دوم که به مدرسه شاید نرسم. معلم سرکلاس می‌گوید، من اصلا نصف درس را داده بعد من رسیدم. می‌گوید چرا اینجوری هست؟ می‌گویم راهم دور است.
الان همه اداره‌جاتی که در دوست‌محمد[دوست‌مُحمد شهري است در بخش ميان کنگي شهرستان زابل، استان سيستان و بلوچستان. اين شهر مرکز بخش دوست محمد است و در ۵/۳۰کيلومتري شمال شرقي شهر زابل و۱کيلومتري مرز افغانستان و رودخانه سيخ سر قرار دارد. شهر دوست محمد در دشت واقع شده و ارتفاع آن از سطح دريا تقريباً۴۷۰ متر و آب و هواي آن گرم و خشک است. جمعيت اين شهر بر طبق سرشماري سال ۱۳۸۵، برابر با ۷۴۳۰نفر بوده‌است.
اين شهر در اوايل سال ۱۳۸۷از مرکزيت بخش به شهرستان ارتقاء يافت و هم اکنون داراي فرمانداري و همه امکانات مشابه ساير شهرستان‌ها مي‌باشد] هست ما رفتیم به ما جواب نمی‌دهند. بله خودم رفتم. نامه هم فرستادیم به زاهدان، هنوز جواب برای ما نیامده است.
این هشت ماه هست که ما دنبالش هستیم. [شناسنامه] هیچی نیست. مجبورهستیم که ما صدایمان را بلند کنیم که ما شناسنامه نداریم. چکار کنیم؟ من که اینجا هستم یک یارانه هم نمی‌توانم بگیرم. من که الان درس می‌خوانم یک نامه به ما دادند از دادگاه گفتند می‌توانید درس بخوانید. من که دارم درس می‌خوانم
من نمی دانم فردا آینده‌ام چیست؟
این کودک ستمدیده بلوچ در ادامه می‌گوید: من نمی‌دانم فردا آینده‌ام چیست؟ فردا به من می‌گویند برو بیرون. پس فردا که به من گفتند برو بیرون، من نمی‌دانم الان که این درس خواندن که من می‌کنم، فردا می‌خواهم چکاره بشوم؟ باید من بدانم شناسنامه داشته باشم که بخوانم، بفهمم که فردا روز می‌خواهم چکاره بشوم. من که درس می‌خوانم نتوانم کاری برای این کشور خودم بکنم. شناسنامه که ندارم چه کاری می‌توانم برای کشورم بکنم بدون شناسنامه؟ کجا را می‌توانم آباد کنم؟
در همین زمینه
بی شناسنامه ها!
کمیته امداد نهادی پوشال درحکومت ولایت فقیه
این کودک بلوچ در مقابل این سوال قرار می‌گیرد که آیا کمیته امداد کمکی کرده است؟. او اینگونه جواب می‌دهد: «کمیته امداد کمکی نکرده نه، آنها می‌گونید پدر شما شناسنامه ندارد. خودت شناسنامه نداری. فقط مادرت شناسنامه دارد، آن هم نمی‌تواند. فرستادیم زاهدان می‌گویند هیچی! نمی‌دهیم. پدرم عمل شده. من نمی‌توانم خرجم را بدهم. الان می‌گویم مدرسه را ول کنم باز می‌گویم ضرر می‌کنم. نمی‌دانم بروم دنبال اینکه کار کنم، خرجمان را کی می‌دهد؟ کی به من خرجم را می‌دهد؟ کسی را ندارم
الان خرجی تان را از کجا می‌آورید؟
خرجی زندگی‌ام را این کمک می‌کند، آن کمک می‌کند. دیگر نمی‌توانیم خرجی مان را دربیاوریم. کاری هم اگر من بتوانم بکنم نمی‌توانم. کاری امسال، جایی بوده کاری بود، به زور می‌توانستم کار کنم. کار سخت بود. به زور کار می‌کردم. الان ببینید دست‌هایم از اینجا تاول زده، نمی‌توانستم کار کنم. ولی گفتم پدرم پیر هست. چند تا برادر دارم برایشان کار می‌کردم. من اصلا دیگر جوری بودم که دیگر از خودم بیزار می‌شدم. این جور کار برایم سخت بود. ولی کار می‌کردم. دیگر چکار کنم؟.
سرنوشت این کودک و برادرانش که شناسنامه ندارند چه خواهد شد؟ طوفان سرنوشت در بی‌پناهی چگونه زندگی شان را در هم خواهد شکست؟ وقتی حکومت ستمگری هم‌چون حکومت ولایت فقیه اینگونه زندگی این کودکان را تباه کرده است، نتیجه دربدری و بی‌سامانی و فقر و در نهایت مرگی خاموش و سرانجام فراموش می‌شوند و از این دنیایی که حکومت خامنه‌ای برای آنها ساخته فقط تلخی‌ها را در کامشان حس می‌کنند و با چشمانی باز و قطره‌هایی اشک سر بر زمین می‌گذارند.
این سهم کودکان سرزمین درد و رنج سیستان و بلوچستان است که استخوان‌هایشان در آتش فقر می‌سوزد. باید به این فکر کرد که چگونه این کودکان را نجات داد. حاکمیت پلید آخوندی تنها مرگ را نصیب این مردم کرده است. پس باید برای حیاتی مجدد همه تلاش‌ها را کرد تا هیولای ویرانی که نماد زشتی آن حکومت خامنه‌ای است از بین برود.
