نگاهی به عداوت رژیم دیکتاتوری مذهبی با مردم منطقه و جهان!
به قلم عبدالرحمن گورکی، نویسنده و تحلیلگر سیاسی
رژیم حاکم بر ایران دوست هیچ مردمی و جمعیت و جریانی نیست که علیه دیکتاتوری هستند! زیرا که خود یک رژیم دیکتاتوری است و می‌خواهد تحت نام اسلام(!) خود را بر جامعه مسلمانان تحمیل کند.
سند انکارناپذیر برای این واقعیت، جامعه ایران است. در ایران تحت حاکمیت آخوندها، آزادی از همان ابتدای روی کار آمدن این رژیم از مردم «سلب» و آزادی‌خواهان ایرانی تا به امروز «سرکوب» و یا به طور روزانه اعدام شده و می‌شوند. بنابراین، رژیم کنونی ایران، بدتر از رژیم دیکتاتوری سابق یک رژیم نامشروع و ضدمردمی است!
از ترفندهای رژیم مذهبی ایران است که همواره خواسته، خود را «دوست» مردمان کشورهای دیگر نشان دهد و تحت نام کمک‌های فرهنگی و انسانی(!) برای اهداف توسعه‌طلبانه و کاربردی خود، در آن کشورها سرمایه‌گذاری کند و در گام بعدی «نیروهای نیابتی» تشکیل دهد. حتی اگر ظاهری متفاوت داشته باشند!
ضرورت رویارویی همه جانبه با دیکتاتوری
مقاومت ایران از دیرباز همواره بر این خط و باور بوده که هر جریان ملی و مردمی و انسانی، لازم است در برخورد با نیروهای نیابتی این رژیم، با یک رویکردی ملی، مردمی و انسانی بنگرد و «سر ِ مار ولایت فقیه» را نشانه برود.
در چنین صورتی است که نیروهای نیابتی این رژیم، از سرچشمه خشک خواهند شد.! در غیر اینصورت، سرزمین‌شان همچون «لانه مار» ، یعنی ایران، خواهد شد که مملو از جنایت و غارت دیکتاتوری ولایت فقیه است!. اکنون منطقه و جهان شاهد درستی این «باور» است که چگونه «مار ولایت فقیه» به داخل خانه آنها نفوذ و به سرعت، آنجا را به اشغال خود درآورده است!. سرنوشت کشورهایی که این رژیم در آن «چنین» کرده بر کسی پوشیده نیست!.
فلسطین از نخستین طعمه‌ها و قربانیان اصلی ولایت فقیه در این فاجعه بوده است!. در سال ۱۹۷۹که مردم ایران دیکتاتوری شاه را ساقط کردند، یاسر عرفات (ابوعمار)، رهبر فقید مردم فلسطین و دبیرکل جنبش آزایبخش فلسطین (الفتح)، نخستین کسی بود که به ایران شتافت تا آن را به مردم تبریک بگوید.
از آنجا که وی پیوند بسیار عمیقی با انقلاب و انقلابیون ایران و به‌طور خاص با مجاهدین داشت، وقتی از وی سوال کردند که چرا از قبل اطلاع ندادید و آمدید؟ گفته بود که: «آدم برای رفتن به خانه‌اش اجازه نمی‌گیرد، من هم اجازه نگرفتم».
فلسطین نقطه کانونی سوء استفاده رژیم ایران
دیری نپایید خمینی، علاوه بر عراق، برای فلسطین هم طراحی نمود تا آن را به اشغال خود درآورد. اما چون یاسر عرفات تن به هژمونی آخوندها نداد، همواره یکی از سوژه‌های تروریسم رژیم ایران گردید. از این جهت است که عرفات و همفکرانش، همواره حامی و پشتیبان مقاومت مردم ایران بوده‌اند.
خمینی و دیگر همفکرانش، که نزدیکی سازمان آزادیبخش ملی فلسطین (الفتح) با انقلابیون ایران را برنمی‌تافتند، از همان ابتدای روی کار آمدن، بنا را بر تخریب الفتح و عرفات گذاشتند. آنها با سرمایه‌گذاری‌های کلان و فعالیت‌های گسترده تلاش کردند که الفتح را به حاشیه رانده و نیروهای مورد دلخواه خود را بر سرنوشت مردم فلسطین تحمیل نمایند!.
شاید بتوان گفت یکی از نقاط «افتراق» و «اختلاف» رژیم دیکتاتوری ولایت فقیه با جامعه بین‌الملل بر سر این امر است، که جنگ اخیر از محصولات آن است. درحالی‌که جامعه بین‌الملل «جنبش الفتح» را به عنوان «نماینده واقعی مردم فلسطین» را به رسمیت شناخته است. کشورهای عربی از راه حل «دو کشوری» صحبت می‌کنند، اما دیکتاتوری حاکم، با آن مخالفت و فریبکارانه بر طبل «جنگ‌طلبی» و «محو اسرائیل» کوبیده است!
در همین زمینه
پارادوکس حزب و حزب سازی در دیکتاتوری مذهبی
تناقض مرگبار حکومت ایران
از این نظر است که تناقض‌گویی‌های اخیر رژیم بر سر نقش رژیم در این جنگ‌افروزی و پس‌گرفتن آن، قبل از هر چیز، از یک طرف، نشان از ماهیت تروریستی و جنگ‌افروزی و توسعه‌طلبی این رژیم دارد و از طرف دیگر، نشان‌دهنده وحشت روزافزون خامنه‌ای و دیگر سران این رژیم از گسترش این جنگ است که به طور منطقی بر روی این خط قرار دارد! چون خامنه‌ای و دیگر سران این رژیم به خوبی می‌دانند که مردم ایران، برای به زیر کشیدن دیکتاتوری در ایران، در آمادگی کامل مادی و معنوی قرار داشته و به یمن وجود و گسترش کانون‌های شورشی متعلق به مقاومت ایران، سرنگونی این دیکتاتوری در تقدیر و دسترس قرار گرفته است!
بنابراین، اگرچه جنگ در خاورمیانه ادامه دارد و داده‌های موجود نشان از استمرار آن دارد، اما تردیدی نیست که جنگ اصلی و تعیین‌کننده همان جنگ بین مردم ایران علیه دیکتاتوری مذهبی حاکم است که صدای تیک تاک ساعت آن به گوش می‌رسد.
در حالی‌که جنگ خاورمیانه وارد چهارمین ماه خود می‌شود، این واقعیت بیشتر در افکارعمومی و محافل سیاسی منطقه‌یی و جهانی جا پیدا کرده که «سر مار ولایت در تهران است». ترجمان این اجماع نظر این است که تا آن‌زمان که دیکتاتوری ولایت فقیه حاکم بر ایران بر سر کار باشد، جنگ در خاورمیانه به اشکال مختلف ادامه خواهد یافت!
بنابراین، این حرف «حق» و انکارناپذیر است که رژیم حاکم بر ایران، دوست هیچ مردمی و کشور و جامعه‌یی نبوده و نیست. زیرا قبل از هر چیز، با مردم ایران دشمن است و ارکستر واقعی صحنه سیاسی و اجتماعی ایران، آهنگ پایان عمر دیکتاتوری در ایران را می‌نوازد!
سخن آخر؛
مقاومت ایران از آغاز روی کار آمدن دیکتاتوری ولایت فقیه در سال ۱۹۷۹تا به امروز که آغاز سال ۲۰۲۴میلادی است! با هیولای دیکتاتوری مذهبی چنگ در چنگ است. مقاومت ایران دراین مدت بارها اعلام کرده که «سرچشمه مشکلات منطقه خاورمیانه، دیکتاتوری ولایت فقیه است»، یعنی «سر مار ولایت در تهران است!». هر کس گوش نکرد، ضرر کرد. هر کس با این مقاومت هم باور است، «این گوی و این میدان!». نباید فراموش کرد که سرنگون کردن دیکتاتوری در ایران، کار مردم و مقاومت ایران است و لاغیر!
