نظام میر محمدی. وکیل دادگستری و کارشناس مسایل ایران
سرکوب و جنگ دو پایه دیکتاتوری مذهبی اکنون درحال رنگ باختن هستند استبداد دینی حاکم بر ایران که تحت عنوان «ولایت فقیه» شهرت یافته است، از بدو پیدایش بر دو پایه استوار بوده و به آن شناخته می‌شود. در۴۵ سالی که از عمر حاکمیت این رژیم می‌گذرد؛ نه خمینی و نه خامنه‌ای هرگز قادر نبوده اند از این دوپایه ذره‌ای عدول کنند.
سرکوب
پایه اول که نقش کلیدی دارد، سرکوب در داخل برای قبضه کردن تمامیت قدرت است. زمانی که خمینی زنده و در رأس هرم قدرت بود تا جایی که در توانش بود سرکوب کرد. قلم ها را شکست، لبها را دوخت تا از سخن گفتن باز دارد، زبانهای معترض را با فرستادن گروههای چماقدار تحت عنوان «حزب اللهی» برید، مشت‌های گره کرده برای فریاد آزادی را شکست.
صداهای معترض را خفه کرد.زنان تحصیلکرده و کارآمد را خانه‌نشین و از مشاغل قضایی و آموزشی حذف و از حقوق مسلّمشان محروم ساخت. سلسله‌ای از خشونت و رعب و وحشت تحت عنوان «حکومت اسلامی» ایجاد کرد و استبداد دینی را تحت عنوان «سلطنت مطلقه فقیه» نهادینه کرد.
شاخص سرکوب عریان در داخل کشور در آمار اعدامهای بسیار زیاد خود را نشان داده است. مطابق آمار بسیار محتاطانه حداقل ۱۲۰هزار نفر از مخالفان سیاسی توسط رژیم اعدام شده‌اند که عمده آنها از اعضا و کادرها و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران بوده اند. بدلیل سانسور و خفقان حاکم بدست آوردن آمار دقیق و ثبت شده امری غیرممکن و یا لااقل بسیار دشوار است.
در همین زمینه
چرا ابراهیم رئیسی سفر برنامه‌ریزی شده خود به ژنو را لغو کرد؟
جنگ و صدور بحران
پایه دوم: رژیم آخوندی برای مشروعیت بخشیدن به پایه اول، به بحران‌سازی روی آورد. اولین بحران ایجاد شده در ایران برای سرپوش گذاشتن برناتوانی رژیم جدید در اداره کشور، گروگانگیری ۶۶ دیپلمات آمریکایی و اشغال سفارت آمریکا در تهران بود که از 4 نوامبر ۱۹۷۹ تا ۲۰ژانویه ۱۹۸۱ به‌مدت ۴۴۴ روز ادامه داشت.
این اقدام توسط گروهی موسوم به «دانشجویان پیرو خط امام» صورت گرفت که بیانگر تأیید شخص خمینی از این اقدام بود. سفارت اشغال شده از آن پس رسما «لانه جاسوسی» نام گرفت.
بحران بعدی که به فرمان صریح خمینی، بعنوان ولی فقیه مطلق‌العنان، ایجاد شد، جنگ ۸ساله ایران و عراق بود، که در فرهنگ رژیم «دفاع مقدس» نام گرفت. جنگی بی‌حاصل و ویرانگر با دومیلیون کشته و معلول و هزار میلیارد دلار خسارت فقط در طرف ایران؛ همراه بود.
مبانی قانونی بحران سازیهای رژیم ولایت فقیه
مقدمه قانون اساسی رژیم ولایت فقیه چند فراز قابل تأمل دارد:
«… رسالت قانون اساسی این است که زمینههای اعتقادی نهضت را عینیت بخشد و شرایطی را به وجود آورد که در آن انسان با ارزشهای والا و جهان‌شمول اسلامی پرورش یابد. قانون اساسی با توجه به محتوای اسلامی انقلاب ایران که حرکتی برای پیروزی تمامی مستضعفین بر مستکبرین بود زمینه تداوم این انقلاب را در داخل و خارج کشور فراهم می‌کند؛
به ویژه در گسترش روابط بینالمللی با دیگر جنبشهای اسلامی و مردمی میکوشد تا راه تشکیل امت واحد جهانی را هموار کند. (إن هذه أمتکم أمه واحده و أنا ربکم فاعبدون) و استمرار مبارزه در نجات ملل محروم و تحت ستم در تمامی جهان قوام یابد…»
بدین ترتیب ولی فقیه حاکم بر ایران خود را «رهبر ذیصلاح همه مردم جهان» می‌داند و چنین سودایی را در سر می‌پروراند. گویی که جهان دهکده‌ای است که «کدخدای» آن ولی فقیه مستقر در جماران یا مخفیگاه به‌شدت حفظ شده در خیابان پاستور تهران است!
بند ۱۶ از اصل سوم قانون اساسی رژیم ولایت فقیه رهبری ولایت فقیه بر مردم جهان را اینچنین تئوریزه کرده است:
۱۶- تنظیم سیاست خارجی كشور بر اساس معیارهای اسلام، تعهد برادرانه نسبت به همه مسلمانان و حمایت بیدریغ از مستضعفان جهان.
این بند از قانون اساسی، شالوده سیاست خارجی رژیم ولایت فقیه را پایه‌گذاری و در ماکزیمم توان سیاستگذاران و مجریان، به اجرا درآمده است. شاخص این سیاست خارجی «جهان‌شمول» اقداماتی بود که قاسم سلیمانی «مرد میدان» آن بود و خامنه‌ای به کرات از او تعریف و تمجید کرده بود و در فقدان او عزای عمومی اعلام کرد.
پاسداری که صدها هزار نفر از مردم سوریه را در یک جنگ ویرانگر به کام مرگ فرستاد و میلیونها نفر از آنها را آواره و بی‌خانمان کرد و شهرهای سوریه را به ویرانه تبدیل ساخت و حداقل پنجاه میلیارد دلار از ثروت مردم ایران را به تنور جنگ در این کشور ریخت که همچنان تبعات آن ادامه دارد.
چرا رژیم ولایت فقیه نیازمند بحران‌سازی است؟
از آنجا که رژیم ولایت فقیه عقب مانده و بازتابی از حکومت مذهبی قرون وسطا در قرن بیست و یکم است و قادر به پاسخگویی به نیازهای جامعه ایران و تعامل سازنده با جهان امروز نیست؛ لاجرم به سرکوب داخلی و بحران سازی خارجی روی آورده و در بن‌بست قرار دارد.
نمونه‌های بسیار بارز بحران سازی خارجی رژیم در کشورهای خاورمیانه مشهود و غیرقابل انکار است.
حمایت همه جانبه نظامی، مالی و سیاسی از جنگ در سوریه، ایجاد بحران قدرت و فروپاشی سیاسی در لبنان از طریق حزب الله، ایجاد نابسامانی در یمن از طریق حوثی ها، ایجاد اختلافات و چنددستگی در حاکمیت عراق از طریق نیروهای وابسته به خود تحت عنوان حشدالشعبی نوعی از بازتابهای سیاست بحران‌سازی رژیم ولایت فقیه در منطقه است که در قانون اساسی رژیم تحت عنوان «امت مسلمان یا امت واحده» از آنها اسم برده شده است.
بحران سازی و در گل ماندن
بحرانی که هم اکنون در غزه شاهد آن هستیم، نمود دیگری از بحران‌سازیهای رژیم ولایت فقیه است. صاحب نظران و تحلیل‌گران با دیدگاههای متفاوت به این موضوع پرداخته و اظهارنظر کرده اند. اما در مورد نقش بسیار مخرب رژیم ایران و اینکه چگونه رژیم ولایت فقیه نیاز به این جنگ افروزی و بحران‌سازی دارد کمتر اشاره کرده‌اند.
از شروع بحران غزه؛ مقاومت ایران با شناخت عمیق از ماهیت رژیم ولایت فقیه اینطور موضع گرفت که «سر مار در تهران است». این عبارت شاید برای بسیاری از تحلیل‌گران و سیاستمداران عبارتی نامأنوس و یا بنا به اقتضای سیاسی و منافع اقتصادی ناخوشایند بود. ولی واقعیت بتدریج خود را نمایان ساخت و بتدریج زبانها و قلم ها و تحلیل ها و گفتگوها بر درستی این عبارت صحه گذاشت و نقش جنگ‌افروزانه رژیم ولایت فقیه را آشکار ساخت.
شایان ذکر است که از شروع بحران غزه تا کنون بیش از ۲۰۰نفر از قربانیان رژیم ولایت فقیه اعدام شده اند. اینچنین است که می‌گوییم بحران‌سازی خارجی برای سرپوش گذاشتن بر سرکوب داخلی است. رژیم ایران به نسبت جمعیت بالاترین آمار اعدام در جهان را دارد به همین خاطر همیشه توسط ارگانها بین المللی محکوم شده است. از جمله تا کنون ۷۰بار توسط مجمع عمومی ملل متحد بدلیل نقض سیستماتیک حقوق بشر و اعدامهای بی‌رویه و اعدام کودکان و زنان محکوم شده است.
رژیم ایران با اشراف کامل به این موضوع که افکار عمومی جهان در حال حاضر متوجه بحران غزه است، به اعدامهای شتابزده روی آورد تا کمتر توجهات را به خود معطوف سازد.
نقطه عزیمت جنگ‌افروزی و اعدام های گسترده توسط رژیم ایران
سرنوشت دیکتاتوری حاکم بر ایران از یکطرف، و مردم و مقاومت ایران از طرف دیگر به نقطه تعیین تکلیف رسیده است. دیکتاتوری مذهبی و مردم و مقاومت ایران رو در روی یکدیگر صف‌آرایی کرده‌اند.
هر روز که می‌گذرد این نظریه که جنگ واقعی بین دیکتاتوری حاکم و مردم و مقاومت ایران است بیشتر برجسته می شود. خامنه‌ای بعنوان تصمیم گیرنده اصلی تمام توجه‌اش به این است که قیامی از نوع قیام های گذشته از جمله قیام سراسری سال ۲۰۲۲که در همه استانهای ایران شکل گرفت، مجددا شکل نگیرد.
او تلاش می‌کند که به هر شیوه ممکن هژمونیش را از دست ندهد. به همین دلیل در داخل سرکوب را تشدید کرده است و در بُعد خارجی بحران‌سازی می‌کند و نیروهایش را در جنگهای نیابتی به کار می گیرد.
بحران غزه بازتابی از همین بحران‌سازی منطقه‌ای است که نمی‌توان از آن چشم‌پوشی کرد. خامنه‌ای بارها در صحبتهایش گفته است که عمق استراتژیک رژیمش «سواحل مدیترانه» است. او گفته است که اگر در سوریه و لبنان و عراق خط دفاعی نبندد مجبور است در شهرهای ایران بجنگد. اگر روزی این صحبتها نامفهوم و غیرقابل تفسیر بود.
در حال حاضر هیچ ابهامی در آن نیست که خامنه‌ای برای جلوگیری از قیام مردم به سرکوب شدیدتر در داخل و بحران سازی و صدور بحران نیازمند است و به آن متوسل گردیده است.
گرچه به لطایف‌الحیل در تلاش است در ظاهر خود را از آن دور نگه دارد. اما دیگر برای اغفال و سرپوش نهادن بر این فریب بسیار دیر شده است و همه انگشت های اتهام به سمت رژیم ولایت فقیه نشانه رفته است.
